Willie Nelson - Moment of Forever

Wie hoort er niet in het volgende rijtje thuis: Johnny Cash, Loretta Lynn, Porter Wagoner, Kris Kristofferson, Willie Nelson of Neil Diamond? Uiteraard - de titel van de recensie gaf het al weg - Willie Nelson. Want terwijl de anderen aan de hand van grote of minder grote producers (Rick Rubin, Jack White, Marty Stuart) op gevorderde leeftijd nog een of meerdere prachtige platen afleverden, is Willie Nelson eigenlijk altijd doorgegaan met platen maken. De ene keer met meer, de andere keer met minder succes. Denk bijvoorbeeld aan het mislukte reggae-album Countryman. Voor Moment of Forever kreeg de oude outlaw hulp van Kenny Chesney, een ietwat gelikte Nashville countryheld. Met een slimme mix van covers en eigen materiaal en het niet verbloemen van de ouderdom van Willie Nelson wordt Rick Rubin's recept voor het opkrikken van de reputatie van Johnny Cash keurig gevolgd. Het grootste verschil zit in de sound van de plaat: het lijkt of Kenny Chesney een soort Mitchell Froom of Daniel Lanois-achtig geluid nastreeft en dat komt de plaat niet altijd ten goede. Toch is het mooi om te horen dat een in essentie drakerige track van Dave Matthews, de single "Gravedigger", plots een eerlijke song wordt en Kris Kristofferson's "Moment of Forever" een oprechte verzuchting. Het blijft dromen van het moment dat Rick Rubin de muziek van Willie Nelson een behandeling geeft die ze verdient.

Zeg er het uwe van...