A Silver Mt. Zion

Uit wat small-talk richting het water maak ik op dat ze een uitputtend tourschema hebben. Tijd om wat te zien van de stad had Efrim niet. Na een lange busreis, tussen de soundcheck, interviews en het optreden door was hij blij nog even een kopje koffie te hebben gedronken. Hoewel hij een vermoeide indruk maakt voelt het gesprek vertrouwd en neemt hij, terwijl hij af en toe een trekje van zijn sigaret neemt, echt de tijd om te luisteren. Hij blijkt zeker niet kortaf te zijn.

Collectief
A Silver Mt. Zion maakt is muziek die vaak omschreven wordt als post-rock. 'Maar wel met een duidelijke punkhouding en -identiteit' maakt Menuck duidelijk. Epische rock, uiterst emotioneel en meeslepend waarbij zang, viool, drum en gitaar een grote rol spelen en meer dan eens de tien-minuten-grens weten te overschrijden. We maken muziek als een collectief. Een groep waar iedereen respect voor elkaar heeft en die altijd in samenspraak werkt. Het collectief is opgebouwd uit zowel geschoolde als ongeschoolde muzikanten. Iets wat al vanaf het begin voor spanningen heeft gezorgd. Spanningen die uiterst inspirerend voor ons blijken te werken. Nu, negen jaar na het ontstaan van de band, zijn de spanningen nog steeds aanwezig. Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf muzikaal ging bijscholen, maar dat kwam doordat de verschillende geschoolde bandleden communiceerden met muzikale termen en stemmingen waar ik niet in thuis was, dit werkte bij vlagen heel frustrerend. Nu ben ik er achter gekomen dat het voor mij persoonlijk beter is muziek als iets onbegrijpelijks te benaderen. Ik fluit of pingel nu weer gewoon, net als in het begin, mijn ideeën voor en dan werken we vanuit daar verder. Muziek en klank is altijd iets waar ik niet teveel van wil begrijpen. Op deze manier blijft het voor mij nog altijd magisch.

Als ik vraag naar zijn rol in de band blijft hij daar uiterst nuchter over. 'Ik speel gitaar en zing', zegt hij kortaf. Bij doorvragen merk ik dat hij zich inderdaad wel eens stoort aan hoe hij gezien wordt. Buiten de media-aandacht die voornamelijk op hem gericht is, waarbij hij altijd in contact gebracht wordt met zijn (nu niet meer bestaande) andere project Godspeed! You Black Emperor, vindt hij het ook moeilijk aangevallen te worden. Deze aanvallen op de band, die voornamelijk persoonlijk op hem gericht worden, doen hem zeker wat. 'Natuurlijk, als ik teruglees dat men me afschildert als arrogant doet me dat gewoon pijn, ik ben ook gewoon een mens'. Verder voelt hij zich al vanaf het begin klungelig als zanger, al voelt hij zich tegenwoordig heel wat prettiger in de rol. Maar raar zal het altijd blijven.

Manier van muziek maken
A Silver Mt Zion is oorspronkelijk begonnen als groep waarin ik mijn persoonlijke verdriet kwijt kon. Het eerste album (He Has Left Us Alone but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... uit 2000) heb ik geschreven ter nagedachtenis van mijn hond. De emotie kon ik destijds niet kwijt in Godspeed You! Black Emperor en ook wou ik graag op een andere manier muziek maken. Ik wou graag leren beter te communiceren met de andere muzikanten en ik bleek me ook op creatief gebied effectiever te kunnen uiten. Binnen dit project was gewoon meer ruimte.

Direct live spelen
Door veel persoonlijke problemen in de muziek te stoppen heeft het album een duidelijk bluesgevoel meegekregen. Bij het nieuwe album heeft de band er ook voor gekozen al vanaf het begin de pas geschreven nummers live te spelen. 'Heerlijk vond ik dat. Normaal schreven we de muziek soms een paar uur voordat we de studio ingingen'. Nu zijn de liedjes zo gegroeid en zo eigen geworden. Het was erg prettig op deze manier muziek te schrijven en op te nemen. Dat de nummers drastisch veranderd zijn is zeker te horen op het album. De eerste versies, die we onder andere ook in Nederland gespeeld hebben, klonken inderdaad subtieler. Maar door zoveel tijd te hebben er aan te sleutelen is de boodschap veel specifieker geworden. Het maakt de muziek vele malen krachtiger. Nieuwe liedjes live spelen is zeker iets wat we blijven doen.

Montreal
De liefde voor Canada, en in het bijzonder zijn woonplaats Montreal, heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. 'Hoewel het tegenwoordig een jungle van nieuwe bandjes geworden is. Een plek waar bijna iedere artiest naar toe lijkt te trekken, en de stempel Montreal al bijna voor goud zorgt. Het is veranderd. Het is simpelweg niet meer mogelijk al het werk van de mensen in Montreal te bekijken en te beluisteren, zoveel zijn er tegenwoordig. En lang niet alles doet me meer wat. Maar muzikaal zijn er zeker nog groepen artiesten waarmee ik erg graag samenwerk. Ik ontdek nog wekelijks zeer indrukwekkende nieuwe artiesten. Hoewel het leven in Montreal vele malen duurder is geworden dan toen ik er net kwam, en het drukker is, blijft het zeker een zeer creatieve en daardoor fijne plek om te wonen.'

Toekomstplannen
In de nabije toekomst zijn we heel veel onderweg. Het komende jaar zijn we nog wel onderweg om te toeren. Verder ben ik opnieuw begonnen met het bewerken van het livealbum Fuck You Drakulas. Een aantal weken geleden heb ik hier de laatste hand aan gelegd, maar doordat ik -voor het eerst- besloot het album vanachter een laptop te produceren en deze gecrasht is moet ik hier helemaal opnieuw aan beginnen. Geen paniek, het album komt zeker nog.

Naast de uitgestrekte Europese tour laat hij me weten dat er ook gesproken wordt over mogelijke festivals. Veel duidelijkheid kan hij me er nog niet over gegeven, maar dat we zeker nog meer gaan horen van Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra & Ta-la-la band kun je vanuit gaan.