American Music Club - The Golden Age

Het is een drukte van belang in de beek voor ons huis. De meerkoeten zijn nadrukkelijk en vooral brutaal aanwezig. De eenden zitten als anonieme grijze mussen aan de kant. De reiger is op zoek naar een lekkere kikker en de ganzen staan er als waakhonden bij. Het koningspaar zwaan komt majestueus aanvliegen en zet de landing in. Ik kijk er vol ontzag naar. Vogels, ik kan er uren naar kijken. Het is al een tik die ik als kind al had, maar bij dit beeld waan ik me gelukkig en voel me zweverig alsof ik elk moment zelf mijn vleugels uit zou kunnen slaan. Muzikaal krijg ik dit gevoel als ik ingetogen liedjes hoor die van een ongekende schoonheid zijn. Ook al zijn de teksten soms zwaar en meer om in tranen uit te barsten. Ik heb het bij de muziek van iemand als Nick Drake. Ik heb het ook bij het werk van Elliott Smith. En naar nu blijkt ook bij The Golden Age van Mark Eitzel's American Music Club. Een band die ik tot op heden, ondanks adviezen in mijn richting, links liet liggen. De teksten zijn prachtig doch droevig, maar kennen humor en zijn origineel qua onderwerp. De muziek beweegt zich traag voort alsof de zwanen weer statig opstijgen om aan de horizon in het onbekende te verdwijnen om mijn ogen mijn tranen van ontroering achter te laten.

Zeg er het uwe van...