Ane Brun - Changing of the Seasons

Het was muisstil in de Amstelkerk. Ane Brun presenteerde haar nieuwe cd Changing of the Seasons. Ik kon het me niet voorstellen, dat ik op dat moment wat anders zou doen dan luisteren naar Ane Brun, maar de mijnheer voor ons zat rustig zijn werk te corrigeren. Ik snapte het niet. Wat bracht deze dan man hier? Op mijn schoot zat Junior. We luisterden samen. Zelfs hij, die toch behoorlijk wat problemen heeft zich langere tijd te concentreren, was een en al oor voor Ane. Zij gaf zich, solo, helemaal bloot. Nog naakter dan ze toch al klinkt op Changing of the Seasons, dat zonder twijfel haar sterkste plaat tot nu toe is. Changing of the Seagons is anders dan de geprezen voorganger A Temporary Dive. Klinkt heel anders ook. Ik denk dat dat voor een deel te danken is aan producer Valgeir Sigurdsson, die eerder Sigur Rós, Björk en Múm produceerde. Hij laat Brun klinken zoals ik een singer/songwriter graag hoor. Puur, maar niet te kaal. Breekbaar, maar toch sterk. Divers, maar toch stijlvast. Daar helpt een flinke bak strijkers bij, maar die dienen overal nederig hun meesteres. Haar stem klinkt ook nog wonderlijker dan voorheen. Neem het bijna Dolly Parton-achtige "Treehouse". Of het op zich bijna vrolijk huppelende "Armour", dat eigenlijk een heel pijnlijk persoonlijk liedje is. Ane vertelde in de Amstelkerk dat ze zelf een hele tijd geen muziek gemaakt had. Ik kon me niet voorstellen dat iemand die zulke mooie liedjes maakt, dat ook kan hebben. Luisterend naar een Gillian Welch-plaat zag Ane uiteindelijk weer licht in de duisternis. Het verhaal vertelt ze in het prachtige "Gillian". Brun doet ook totaal geen moeite om te verbergen dat de afgelopen paar jaar niet de fijnste waren uit haar leven. Dat hoor je op Changing of the Seasons terug. Pijnlijk mooi.

Ane Brun vrijdag 21 november in Cultureel Podium Roepaen

En op lowlands zie ik nu! Yeah!
Oh nee, dan zit ik in Denemarken. Ook leuk :)

Zeg er het uwe van...