Beck - Odelay Deluxe Edition

Twaalf jaar na de oorspronkelijke verschijning kan worden vastgesteld dat Odelay Beck's White Album is. Een staalkaart van zijn kunnen, een plaat waarop alles wat hij daarvoor deed en daarna is gaan doen, aan bod komt. Van rauwe straatfolk, via elementaire raps tot Prince-disco en funk. En ook blijkt dat Odelay niet geschikt is voor zenuwachtige luisteraars. Ik ken weinig platen die zo ontzettend druk zijn, zo volgestouwd met ideeën, samples en effecten. Er zijn er nog minder die onder die auditieve chaos zulke makkelijk meezingbare liedjes bevatten. Van de bijna - bijna, want Beck was ook in 1996 nog steeds een slacker - furieuze opener "Devils's Haircut" via de slogan-rap "Where It's At" tot de rammelende blues in het afsluitende "Ramshackle". Zoals The Beatles op hun White Album van vaudeville, via powerpop en simpele, maar oh zo inventieve melodieën naar hardrock switchten, zo makkelijk wisselt Beck van stijlen op Odelay. Een essentiële plaat, één van de beste van het decennium. Dus is het terecht dat er nu een Deluxe Edition verschijnt, bestaande uit een ietwat aangepaste (lees: bewerkte) hoes, een dubbele digipack, een boekje met teksten en een introductie van Thurston Moore. Maar het aardigst is de extra cd met b-kantjes en drie remixes. Aphex Twin maakte van "Devil's Haircut" een geweldig "Richard's Hairpiece" en Mickey P gebruikte dezelfde track in de mash-up "American Wasteland". Alleen de U.N.K.L.E.-versie van "Where It's At" klinkt gedateerd. De overige extra tracks kregen niet de productionele grappen en samples mee van de originele tracks op Odelay en klinken dus vooral heel veel kaler. Alsof het outtakes van Mutations zijn. Niettemin zijn ze zeer de moeite waard. Deze editie is ondanks alle toevoegingen niet gericht op completisten. Al was het maar omdat bijvoorbeeld de Noel Gallagher-remix van "Devil's Haircut" ontbreekt. Maar het toont wel een muzikant op de toppen van zijn kunnen die één van de bepalende platen van de jaren negentig maakte.

Zeg er het uwe van...