Boris - Smile

Het probleem van eclectische artiesten is dat het vrijwel altijd wisselvalligheid in kwaliteit voortbrengt. Zo ook bij de Japanse helden van Boris, die graag stoneren, punken, dronen, doomen, noisen en nu ook nog graag hairpopmetallen. Kan natuurlijk niet allemaal even goed zijn. De band is op zijn best als er gedoomd en gedroned wordt; dan komen alleen Earth en Sunn o))) in de buurt. Minder leuk is het als ze gaan zingen. Kunnen ze niet. Moeten ze niet doen. Doen ze toch. Op Smile hebben ze zich naar het schijnt laten inspireren door Japanse underground hairmetal en pop, en dat pakt bepaald niet goed uit. Veel valse zang en matige liedjes, die in niets doen denken aan de topmuziek van albums als Dronevil en Feedbacker. Alleen als gitaristen Michio Kurihara en Stephen O'Malley even komen gasten lijkt het wat te worden, maar het is te weinig te laat. Misser van jewelste, deze glimlach.

Totaal niet mee eens. Voor het eerst wordt er nu écht goed gezongen op een Boris-album. Niet vals, wel doorleefd! derhalve één van de beste Boris-platen.

Tsja, Boris won niet voor niets bijna Idols.

Sterker nog: hij won Idols.
Hoewel deze grap inmiddels al een grotere baard heeft dan ZZ Top bij elkaar.

@Andre: En?

Ja, niks eigenlijk. Iemand nog koffie?

Ja, klontje suiker, toefje slagroom en cognacje erbij :)

:)

Misschien de japanse versie dan proberen? Heel anders, heb de europese/amerikaanse release niet beluisterd behalve Statement dan.

Zeg er het uwe van...