Dead Child / Viron

Dead Child is eenvoudig samen te vatten: het betere houthakkerswerk. De gitaren hebben vrijwel continu dezelfde klank - rauw en op het randje van overstuurd -, de zanger spuugt zijn worden uit als ware hij een woordenmitrailleur, de songs gaan tien songs lang van rakketakkerakketakketak- rakketakkerakketakketak -rakketakkerakketakketak en een keer instrumentaal van plingplingpling en toch was het elf songs lang een lekker plaatje. Het is er een uit de Amerikaanse school van New Wave Of Britisch Heavy Metal-navolgers: (vooral midtempo) beuken zonder poeha, liever inzet dan subtiliteit en songs die aan alle voorschriften voldoen - maar ook allemaal al driehonderd keer zo gedaan zijn. Alleen de trage beuker "The Coldest Hands" onttrekt zich daar wat aan. En toch: precies de goede productie, de goede instrumentatie en alle elementen die traditionele metal zo lekker maken. Dead Child zal ook met een subtielere naam geen enorme doorbraak beleven, maar ik vermaakte me er beter mee dan ik in eerste instantie verwachtte.

Bij Viron is bijna het tegendeel het geval. Niet dat hun metal nou zo enorm inventief is, maar er is meer afwisseling te horen dan bij Dead Child. En toch, waar Dead Child gewoon een cd lang leuk bleef, had ik het halverwege wel gezien met deze cd. Tot drie keer toe halverwege, want ik beluister recensie-cd's vrijwel altijd minstens drie keer. Alexx Stahl is een prima zanger, zoals te horen is in de ballad "War". Jammer genoeg blijft hij op het grootste deel van deze cd hangen in uithalen die een sirene waardig zouden zijn. Zo'n toeterding dan hè, niet zo'n juffrouw. Ook muzikaal hebben deze Duitsers meer in hun mars dan op dit album te horen is. In de track "The Isle Of Man" over het gelijknamige motorsportparadijsje zit bijvoorbeeld een versnelling die anders dan anders is. Maar uiteindelijk is de overmaat aan blind gehak dodelijk voor deze cd. Jammer.

Zeg er het uwe van...