Destroyer - Trouble In Dreams

Best lullig: heb je al acht verdienstelijke albums uitgebracht, gaat een recensent je negende album toch vooral met dat van Bowie aan het begin van de zeventiger jaren vergelijken. Dat was althans de eindconclusie van de recensie in de Oor over Trouble In Dreams van Destroyer. Het zou mede komen door de stem van Dan Bejar, die inderdaad hoog en schraal is. Normaliter lees ik trouwens nooit recensies van anderen als ik nog iets over een album mag zeggen, maar ik wist nog niet dat Trouble In Dreams naar mij toegestuurd zou worden. Aangezien ik de twee eerdere verdienstelijke albums hier mocht recenseren was ik toch wel nieuwsgierig. Maar goed, nu mag ik er zelf iets over zeggen. De grote man van Destroyer is dus zanger/gitarist Dan Bejar en hij maakt muziek die zijn oorsprong vindt in het dramatische werk van Kurt Weill in de twintiger/dertiger jaren. Veel artiesten zijn door Weill beïnvloed, ik noem Jacques Brel, John Cale, Suede en ook bijvoorbeeld een bandje als de Pet Shop Boys. En ook Dan Bejar met zijn band Destroyer. Het werk dat ik ken van Destroyer is allemaal zeer goed te pruimen, en deze laatste plaat is opgenomen met grotendeels dezelfde band als de voorganger Destroyer's Rubies. Hij ligt dan ook in het verlengde daarvan. De liedjes zijn weer intiem en prachtig, de uitvoeringen mogen er zijn (let op het prachtige pianospel), de teksten zijn wederom poëtisch en de productie is kraakhelder. Ik vroeg me echter af waarom zijn werk maar steeds vergeleken wordt met anderen. Ik denk dat ik het antwoord weet: het is allemaal erg goed gedaan, maar de ultieme liedjes die zich in je hoofd nestelen ontbreken en liggen misschien toch wel wat teveel in elkaars verlengde. En dus wordt je werk vergeleken met dat van anderen. Best lullig dus, maar ik kan me niet voorstellen dat het met het tiende album anders zal zijn.

Zeg er het uwe van...