DeVotchKa - A Mad And Faithful Telling

Vandaag in de categorie zangers die een oppersdespoot week maken: Nick Urata, de zanger van DeVotchKa. Op een bepaalde manier raakt zijn stem, als hij wat trager zingt dan de muziek gaat, een gevoelig snaar bij me raakt die me weemoedig maakt. Ik had altijd hetzelfde met Roy Orbison. Als ik diens versie van Elvis Costello's "The Comedians" (en dan vooral de Black & White Night-versiehoor, dan krijg ik een onbestemd gevoel in mijn maag en worden mijn ogen vochtig. Zo'n zelfde, melancholisch gewoel wekt Urata's stem ook bij me op. Maar dat doen hij en zijn band wel met heel andere muziek dan Orbinson ooit maakte. Voor hun muziek haalt deze groep uit Denver haar invloeden namelijk voor het grootste deel uit Oost-Europa. Helaas heeft de accordeon die op voorganger How It Ends regelmatig op de voorgrond stond een minder prominente rol op A Mad And Faithful Telling. Gelukkig krijgt het instrument in "Head Honcho" nog ruim baan. Daar staat tegenover dat er veel meer gebruik gemaakt wordt van trompetten en dat de violen in enkele nummers lekker met elkaar aan de zwier gaan. Dat zorgt dan wel eerder voor een Mariachi-sfeer dan een Oost-Europese. Het is dus niet per se Urata die de kar hoeft te trekken en dat maakt dat hij nauwgezet zijn momenten kan kiezen om te schitteren met zijn geknepen stem. Het maakt liedjes als het walsende "Blessing In Disguise", met een simpel drumpatroon en een bak strijkers, tot heerlijke dwepers. Hier en daar laat DeVotchKa horen waarom de band ook wel onder de gypsypunk geschaard kan worden, want dan trekt de band flink van leer. Ikzelf prefereer hun melancholische kant, die hier - gelukkig - de overhand heeft.

Zeg er het uwe van...