Foals - Antidotes

Het moet ergens begin vorig jaar geweest zijn dat ik ze voor het eerst hoorde. De kennismaking moet plaatsgevonden hebben rond de tijd dat Battles Mirrored ter wereld bracht. En terwijl ik "Atlas" een dijk van een single vond kon de rest van dat album me op de een of andere manier niet bekoren. Met een gevoel van onbehagen ging ik op zoek naar genre-genoten, want er móest meer wiskundig verantwoorde indiedansrock zijn op deze aardkloot. Om vervolgens tegen een live EP van Foals aan te lopen. Ik was meteen onder de indruk van dit korte, enigszins gejaagde setje van zes nummers. Losjes werden ambient-achtige gitaarlijntjes aan elkaar verweven terwijl er lustig aan werd gerommeld op drums en met toetsen. Het spelplezier was hoorbaar aanwezig. Vervolgens kwam ik hen een half jaar later opnieuw tegen als voorprogramma van Bloc Party, waar ze net als naar Battles ook goed naar geluisterd hebben. Tot mijn grote verbazing stond het vijftal uit Oxford in een cirkeltje met de gezichten naar elkaar toe de zaal plat te spelen met een gigantische bak hyperactieve muziek. Zo ver als ze zich van het publiek distantieerden, zo hard kwamen de bliepjes en riffs en andere fijne herrie op de trommelvliezen terecht. Nog niet vaak was ik zo onder de indruk van een band die zo weinig interactie met het publiek vertoont. Een gebrek aan ambitie valt ze ook niet te verwijten, want de succesvolle singles "Hummer" en "Balloons" die op de EP stonden zijn op hun eerste echte album Antidotes niet terug te vinden. En hoezeer ik het prijs dat ze hun fans niet tweemaal laten betalen voor hetzelfde materiaal zouden die nummers nou net dat scherpe randje wat ik aan de plaat mis kunnen zijn. Want het klinkt allemaal zo gepolijst, zo vloeiend. Ik mis de foutjes, de anomalieën, de uitzonderingen, de asynchroniciteit in het soundscape dat Foals live zo fantastisch neerzet. Het is allemaal een tikkeltje te glad en te geproduceerd, er is iets gewoon net iets teveel gas teruggenomen bij het maken van de plaat. Mocht na beluisteren het kwartje nou niet vallen (en je was niet op Motel Mozaïque): ga ze dan voor je je oordeel plaatst vooral live zien. Of in ieder geval aanschouwen, want oogcontact maken blijft toch lastig...

Ik begrijp/hoor de link tussen Battles niet zo? Battles is vrij ingewikkeld, bijna hogere wiskunde, heuse math rock, waarbij elk klein dingetje gebruikt wordt als instrument, zelfs de vocalen zelf, terwijl Foals voor mij toch gewoon dansbare Britpop is, een beetje in de lijn dus van Bloc Party en zelfs Franz Ferdinand. Inclusief Engels accent. Niet slecht, maar niet te vergelijken, vind ik.

Zeg er het uwe van...