Frightened Rabbit - The Midnight Organ Fight

Natuurlijk zie je wel vaker dat albums van een band elkaar snel opvolgen. Helemaal als een band eerst een ooit in eigen beheer uitgebrachte cd alsnog via een platenmaatschappij uitbrengt wil dat nog wel eens gebeuren. Maar de indie-knakkers van Frightened Rabbit maken het wel heel erg bont. De inkt van de recensie van hun debuutplaat Sing The Greys is nog maar net opgedroogd en opvolger The Midnight Organ Fight ligt al naast dat debuut in de schappen. Op zich is het al niet zo raar als je weet dat Sing The Greys al uit 2006 stamt, maar als je The Midnight Organ Fight gehoord hebt en zijn voorganger kent, dan snap je het helemaal. Het songmateriaal verschilt niet als dag en nacht - al het goede waarvan jnnk hoopte dat het bleef is er nog steeds-, maar ze hebben in die twee jaar tijd wel een enorme progressie doorgemaakt. Gebleven is natuurlijk de klagende, bijna Adam Duritz-achtige stem van Scott Hutchison. Nu ik er zo over nadenk klaagt Duritz en klinkt Hutchison getergd. Gelukkig lijkt de band verder in niets op die zeurkousen. Daarvoor is Frightened Rabbit met dank aan het drumwerk van broer Grant Hutchson ook veel te bonkig. Te Schots ook. En als een rauwe folky variant op, verdomme wat wilde ik ook al weer zeggen, ik ben het kwijt. Oh ja, Dismemberment Plan, dat wilde ik noemen, maar dan wel folky hè! Of als hun labelgenoten The Twilight Sad, maar dan met folky shit in plaats van post-rock-gedoe. Of Eels voor rauwdouwers. Poeh, zoiets dus. Door het gedreven drumspel van Grant krijgt The Midnight Organ Fight van tijd tot tijd zelfs wat grappigs. Al bedoelt Scott zinnen als 'Jesus is just a Spanish boy's name, How come one man got so much fame?' zoals hij in het door Edge-achtig gitaarwerk voortgestuwde "Heads Roll Off" zingt vast en zeker serieus. Of cynisch zo je wilt. Fijne intense plaat.

Zeg er het uwe van...