Jackson Browne - Solo Acoustic Vol.2

Met mannen die hun vrouw slaan hoef je bij mij niet aan te komen. En dus schrok ik enorm toen het gerucht ging dat Jackson Browne zijn toenmalige vriendin, Daryl Hannah, hier zich schuldig aan zou hebben gemaakt. Of het wel of niet waar is gebleken, dat heb ik eerlijk gezegd verdrongen, want zijn muziek is me te dierbaar om te gaan negeren. De beste man is inmiddels 59 jaar oud, maar zijn stem klinkt nog steeds kraakhelder, en raakt me nog elke keer als ik hem hoor. De kwaliteit van zijn cd's is niet meer wat hij geweest is: Late for the Sky, The Pretender en Running on Empty waren bijvoorbeeld meesterwerkjes, latere cd's als World In Motion of I'm Alive daarentegen waren zeer middelmatig. Live echter staat hij nog steeds zijn mannetje, of het nu samen met maatje David Lindley is, of helemaal solo. Volume 1 van deze serie was daarvan een prachtige weergave, met veel bekende nummers van zijn eerste platen. Nu, drie jaar later, is daar eindelijk Volume 2. Deze bevat, evenals nummer 1, veel gezellige maar bescheiden gesprekken met het publiek, maar ook weer prachtige nummers. Deze keer minder bekend, en vooral van latere, minder goede, platen. Begeleid door gitaar (zoals in het prachtig melancholieke "In The Shape Of A Heart") of piano laat hij echter horen dat deze op plaat mindere nummers akoestisch eigenlijk nauwelijks onderdoen voor hun voorgangers, en dat de aandacht van begin tot eind wordt vastgehouden. Vrouwenmishandelaar of niet, Jackson Browne mag blijven.

ach Charles Manson maakt ook platen ;)

maarreh met deze plaat is iets vreemds aan de hand, Jackson Browne (een integer artiest lijkt me zo) kan zingen alsof ie CONSTANT aan de autotune zit. Heel ergerlijk. (terwijl zijn liedjes toch zo goed zijn)

Zeg er het uwe van...