Jeff Healey - Mess Of Blues

Ik zat in mijn uppie op de bank. Tranen in mijn ogen. Luisterend naar See The Light. Jeff Healey was dood. Wat waren wij rond 1988 fan en wat hadden wij het album veel gedraaid. Ik kon het album dromen, nu nog trouwens. Het optreden op Pinkpop heugt me ook nog als de dag van gisteren. Ik zie nog voor me hoe hij, blind als hij was, zijn gitaar op bijzondere wijze beroerde en mij overtuigde van zijn kunnen. Na zijn debuut werden de albums echter teveel een herhaling van zetten en na een optreden op Huntenpop, vele jaren later, was mijn interesse weg. Healey had het ook gehad met de blues en dook de jazz-hoek in: als muzikant, maar ook als dj. Het bloed stroomde echter waar het niet gaan kon en hij wilde weer met de blues de wereld over. Hij stond o.a. als headliner geboekt op het Moulin Blues Festival. Helaas kwam Magere Hein op 2 maart jl. voorbij en nam de pas 41-jarige Healey mee. Eind vorig jaar nam hij nog Mess Of Blues op. Een album met tien bluestracks waarvan hij er vier met publiek opnam. Het album verschijnt postuum en laat Healey horen in vertolkingen van bekende songs van artiesten als B.B. King (het prachtige "How Blue Can You Get"), Neil Young ("Like A Hurricane", de titel doet hij eer aan), The Band ("The Weight") en Big Joe Turner ("Sitting On Top Of The World", inderdaad). De keuze voor dit werk ligt wel wat voor de hand, maar Healey speelt overtuigend. Hij zet de meeste nummers naar zijn hand en zijn begeleidingsband -let op pianist Dave Murphy- mag er zijn. Healey laat een vrouw, twee kinderen en tien volledige albums en een soundtrack na. En terwijl ik dit tik heb ik de tranen weer in mijn ogen staan. Eigenlijk wil ik vloeken.

Wat een pracht recensie, en hoe herkenbaar!

Dank.

Mooi mooi.. Binnenkort dit album maar eens halen, tot die tijd kweek ik kippenvel met Jeff's versie van 'While My Guitar Gently Weeps'..

Zeg er het uwe van...