Ladyhawk / Rocky Votolato

Een drummer die zit te rammen, een organist die als een gek (vals) tekeer gaat, een gitarist die zijn gitaar laat knarsen en dan een zanger die zijn stem al meteen in de hoogste versnelling zet. Welkom bij de therapiesessie Shots van Ladyhawk. De vier Canadezen (Vancouver) zoeken het in de Americana-hoek, maar wel in die van de opgefokte Pixies-soort met een zanger wiens stem klinkt als een wat overspannen Jason Molina (Songs: Ohia / Magnolia Electric Co.) en een gitarist die zo in Crazy Horse zou kunnen zitten. En met liedjes die wat mij kunnen wedijveren met die van My Morning Jacket. Het album Shots zit dan ook goed in elkaar met liedjes waarbij het gaspedaal geregeld ingedrukt wordt en soms uit de bocht vliegen alsof e.e.a. is opgenomen op een wilde zaterdagavond waarop nog veel staat te gebeuren. Toch gaat soms ook de voet van het gaspedaal af om de energie hierna vrij te laten komen. Na negen songs die achtentwintig minuten klokken, is het al gebeurd. En kan ik de play-knop weer indrukken of de vampier op de hoes hoopvol aankijken.

Waar Ladyhawk klinkt als de wilde zaterdagavond daar klinkt Rocky Votolato als de kater de ochtend erop. De Amerikaanse singer-songwriter (Seattle) heeft voor The Brag & Cuss een band om zich heen verzameld. De leden hebben hun niet geringe sporen reeds verdiend bij bijvoorbeeld Sufjan Stevens, Pedro The Lion en Cat Power. Votalo vliegt met zijn liedjes nergens uit de bocht, de muzikanten spelen bekwaam. Het resultaat heeft raakvlakken met Americana, maar het is vooral de melancholie die ervan afdruipt. Het is net als het werk van iemand als Ryan Adams toegankelijk voor een breder publiek. Votolato zingt over zijn grote liefde en dat is kennelijk de drank die niet altijd voor geluk zorgt, maar wel voor liedjes. Elf stuks in dit geval, verzameld op het album The Brag & Cuss.

Zeg er het uwe van...