McCoy Tyner - McCoy Tyner Quartet: Live

Als me wordt gevraagd wat gevraagd naar mijn favoriete plaat aller tijden, kan ik maar één antwoord geven: A Love Supreme van John Coltrane. Inmiddels 44 jaar geleden uitgekomen, maar met een passie, intensiteit en geluid die op geen enkel ander album kan ontdekken. Pure perfectie, en het enige wapenfeit in dit universum dat me doet twijfelen aan mijn atheïsme. McCoy Tyner was toen Coltrane's pianist, en is inmiddels het enige bandlid van toen dat nog leeft. Bijna 70 maar nog steeds behoorlijk actief. Kan hij het nog? Ja, best wel. Meer dan dat echter niet. Dat komt vooral door zijn ritmesectie op deze liveplaat. De bassist weet niet wat grooven is en zit constant bovenop de tel, en drummer heeft swing bepaald niet groot in zijn woordenboek geschreven. Geen fijne ritmesectie. Tyner zelf houdt van vrij dissonante akkoorden op zijn piano, maar vult daarmee het totaalgeluid dermate dat saxofonist Joe Lovano niet helemaal tot zijn recht komt wegens een gebrek aan ruimte. Niet heel erg want Lovano is geen Coltrane. En de drummer is al helemaal geen Elvin Jones of Rashied Ali. Wat overblijft is degelijke jazz door een geweldige pianist met de gloriejaren helaas al enige tijd achter zich. Had hij andere bandleden om zich heen verzameld dan was het oordeel vast een stuk positiever uitgevallen. Maar nu? Helaas.
Ik zet A Love Supreme weer eens op. Wat natuurlijk altijd een oneerlijke vergelijking is, dat dan weer wel.

Jeuh. Meer Jazz op fileunder!

Maar dan wat relevantere jazz als ik bovenstaande zo lees. Ik zal 'The Real McCoy' van 'm maar weer eens een keer opzetten. Ook al weer 40 jaar oud, maar onverwoestbaar.

Zeg er het uwe van...