Merz - Moi et Mon Camion

Merz zijn vorige cd Loveheart bracht hem hier in de lande niet het succes dat passend zou zijn geweest gezien de geleverde pracht. In Engeland en Amerika ging het overigens een stuk beter. Dus dacht Conrad Lambert, die schuil gaat achter de naam Merz: 'Kom, ik doe er nog een schepje bovenop, misschien dat het dan ook wel lukt in Nederland.' Speciaal voor ons, da's mooi hé? En dus is er met Moi et Mon Camion een opvolger die zijn toch al bepaald niet misselijk voorganger overtreft. Lambert doet me meer dan op Loveheart denken aan de betreurde Elliott Smith. Net als hem bouwt Lambert vanuit ogenschijnlijk simpele loopjes en harmonieën uitermate fraaie liedjes. Moi et Mon Camion is zo'n album dat met de koptelefoon op of op een moment dat je verder niet gestoord wordt in je stereo pas echt goed tot zijn recht komt. Dan droom je als vanzelf weg op de fraaie melodie van "Call Me" en dan hoor je ook dat de weg die Merz neemt veel avontuurlijker is dan je bij oppervlakkige beluistering zou horen. Dan zou je Moi et Mon Camion ten onrechte af kunnen doen als simpele singer/songwriterplaat, maar het is zoveel meer. Neem alleen al de zwerver die hij dankzij een tip van producer Bruno Ellingham opduikelde in Bath en bijna onopvallend de tweede stem voor zijn rekening neemt in het titelnummer. Meer dan op Loveheart maakt Merz gebruik van synthesizers, "Shun (Sad Eyed Days)" krijgt hier bijvoorbeeld wat Donald Fagen-achtigs door. Iets ongrijpbaars ook. Nu maar hopen dat Nederland ook eindelijk door gaat krijgen hoe goed Merz daadwerkelijk is.

Zeg er het uwe van...