Millencolin - Machine 15

'Creativity is still my gasoline, ever since Goofy gave birth to this machine' zingt Nikola Sarcevic in het titel- en openingsnummer van Machine 15 het zevende album van Millencolin dat me door zijn riffje sterk doet denken aan "All Day and All of the Night" van The Kinks. Maar eh wie nu denkt: 'Wie of wat is dat Goofy nu weer?' is duidelijk niet bekend met de historie van Millencolin. Goofy was de eerste demo die Millencolin opnam in 1993. Wat best bijzonder is, is dat de band vlak na het uitbrengen van die demo de line-up kreeg die het nu nog steeds heeft. Sarcevic, Larzon, Färm en Ohlsson zijn elkaar blijkbaar na 15 jaar nog niet zat. Nou zou het best eens kunnen zijn dat de fans van het eerste uur de band ondertussen wel zat zijn. Want de Millencolin van 15 jaar geleden klonk wel even een flinke tik anders dan dat de band nu klinkt. De snelheid van weleer is vervangen door ehm ehm ik zou bijna zeggen Fall Out Boy-achtige liedjes. Hmm, daarmee jaag ik mensen tegen me in het harnas vrees ik, maar stiekem klopt het wel. Ter compensatie zou ik kunnen zeggen dat Millencolin me nu zelfs af en toe aan de helden van Buffalo Tom doet denken. Of een ouwe school Millencolin-liefhebber daar blij van wordt dat waag ik te betwijfelen. Ik zit er zelf helemaal niet zo mee dat Millencolin deze weg opgegaan is, want het uitstekende gevoel voor het schrijven van catchy melodieën van Sarcevic en Färm gedijt ook prima in een lagere versnelling. En wie dat niet wil horen, die koopt toch lekker een Pennywise-cd?

Zeg er het uwe van...