Motel Mozaique 2008 - Zaterdag Napret

Op naar het terras bij de jeugdherberg schuin tegenover waar de onbeholpen serveerster - waarschijnlijk haar eerste dag - nog langer op zich laat wachten dan Jamie Lidell. Ach, er breekt een zonnetje door en de stemming is opperbest, dus is er geen reden tot klagen. Of ze ook speciaal bier hebben? 'Mwoh, speciaal...', is het schouderophalend antwoord. Als we later een menukaart van onze buren lenen, blijkt dat ze wel degelijk speciaal bier in huis hebben. Nu we daar toch zijn, besluiten we wat vroeger te eten. Dan kunnen we straks de toegangsbandjes ophalen en daarna meteen door naar Lantaren/Venster voor Efterklang. Met gepaste trots toon ik mijn lief dat ze in het programmaboekje bij deze band een stukje van mij hebben geciteerd. Nu maar hopen dat Efterklang niet tegenvalt. Het zal een kwestie van smaak zijn. Als het Deense collectief - inclusief Scandinavische schone - als tweede nummer persoonlijk favoriet "Swarming" inzet ben ik om. Mijn lief niet. Ze wordt zenuwachtig van de zangkoortjes, trompetgeschal en tierelantijntjes waarmee de liedjes worden aangekleed. Live klinkt de band inderdaad wat aan de rommelige kant. Mijn lief merkt op dat er behalve het blonde jurkjesmeisje verder eigenlijk alleen een stel lelijkerds op het podium staan. Niet dat het ertoe doet, maar ze heeft stiekem wel gelijk. Ik besluit dat ik Efterklang nog wel een keer in een zaaltje ga bekijken. We hebben immers onderling afgesproken dat we belachelijk op tijd naar de Schouwburg zullen gaan om een mooi plekje te reserveren bij Goldfrapp.

Tussen het reeds opgestelde instrumentarium van Goldfrapp staat de Ierse singer songwriter Foy Vance met zijn gitaar over zijn eigen loops te spelen. De dankzij zijn kleding tien jaar ouder uitziende man heeft een prettige stem en is zeker in staat prachtige liedjes te schrijven. Vooral zijn met zichzelf opgebouwde koortjes zijn erg mooi. Toch kan ik na een aantal nummers het meer-van-hetzelfde gevoel niet meer onderdrukken. We halen nog even een drankje en bij zijn laatste toegift proberen wij ons plekje te veroveren vlak voor het podium. Gelukt! Tijd voor Goldfrapp, Alison Goldfrapp.

Je zou kunnen zeuren over het feit dat de eigenzinnige Goldfrapp het haar publiek wel erg moeilijk maakt om haar in muzikaal opzicht te kunnen blijven volgen. Ik heb er zelf echter altijd weinig moeite mee gehad. Okay, vooruit dan, het duurde bij mij wel even voordat ik de glamdisco van Supernature kon waarderen. Wat daarvoor de remedie was? De nummers live horen. In tegenstelling tot andere acts die in de studio rustig de tijd nemen om met allerlei hulpmiddelen hun gelaagde muziek op te nemen, is Goldfrapp live een waar feest. Jullie merken het vast wel dat objectief proberen te blijven, voor mij in dit geval onbegonnen werk is. Hier staat een van mijn absoluut favoriete bands te spelen. Zij die komen voor de stampende dancekrakers zullen waarschijnlijk teleurgesteld zijn dat het leeuwendeel van de set uit materiaal van het dit jaar verschenen Seventh Tree bestaat. Om dat zo goed mogelijk te kunnen brengen is de vaste live band (alleen de drummer is vervangen) nu uitgebreid met een gitarist en harpiste. Allen gehuld in hagelwitte kledij ondersteunen ze Alison - ditmaal blondgekruld en gehuld in een glimmend roze negligé met pompons huppelend op koddige elvenlaarsjes - zonder het gevoel te geven dat het om een stel anonieme sessiemuzikanten gaat. Met name de inbreng van violist/gitarist/toetsenist Davide Rossi en de onmisbare tweede stem en toetseniste Angie Pollock vallen hierbij op. En Alison zelf? Die verleidt met haar zang zoals gewoonlijk zelfs de allerverste ster om toch maar van de hemel te vallen (geef me maar een por als je vindt dat ik nu doorsla). Het geluid is erg goed, maar er staat dan ook niemand minder dan de andere helft van Goldfrapp - Mister Will Gregory himself - achter de knoppen. De psychedelische projecties - vloeistofdia's ! - maken het plaatje compleet. Gelukkig neemt men tegenwoordig steeds vaker het risico om live wat nummers net een beetje anders te brengen. Zo mondt "Little Bird" uit in bijna progrockende jam en krijgen we een geinige hillbilly versie van "Ooh La La" voorgeschoteld. Afgesloten wordt met de euforische nieuwe single "Happiness" waarbij een vriend mij uitdaagt om net als in de bijbehorende videoclip het hele nummer op en neer te stuiteren. Ik moet wat aan mijn conditie doen, maar we hebben het tot de laatste noot gehaald! Voordat ik jullie het idee ga geven dat het hier een Goldfrapp fanclubblad betreft, zal ik dit stukje maar eens afronden. Na het optreden zijn we naar huis gegaan. Lekker nagenieten, terwijl Jnnk ten eerste een heel ander programma volgt en nog lang niet naar bed wil.

Klopt. Ik, Jnnk, besluit het programma in TENT te laten voor wat het is en een zo groot mogelijk deel van het avondprogramma te zien. Bij voorbaat besluiten we ook - hoe slecht die keuze volgens collega File Under-schrijver André ook is - Goldfrapp te laten voor wat ze is. Als later iemand ons nog even tussen neus en lippen door vertelt hoe geweldig die soundcheck was, twijfelen we nog heel even, maar we doen het niet. Schouwburg, Off Corso en Rotown zijn onze locaties en we beleven een meer dan prima avond met maar weinig tegenvallende momenten. En dat is een heel erg goed teken.

We beginnen de avond bij de Shout Out Louds die met Our Ill Wills een geweldig tweede album hebben afgeleverd. Ik ben dan ook vastberaden om dit Zweedse bandje live te gaan zien, maar mijn gezelschap moet ik nog even overtuigen. Snel blijkt dat de band zelf dat het beste kan. Voor het naar eigen zeggen grootste gezelschap waarvoor ooit gespeeld is staat een band die heel erg indie is en tegelijkertijd groot genoeg om een al redelijk vol Off Corso te overtuigen. De Robert Smith-referentie voorbij, zeg maar. Want na het zien van deze show hebben de Shout Out Louds bewezen op eigen benen te kunnen staan en dat doen ze dan ook met verve. Her en der, op de verschillende plateautjes in de zaal van Off Corso zien we niet alleen meeknikkende hoofdjes, maar ook flink dansende lijven, van, ja toch vooral meisjes. Shout Out Louds blijkt echter niet alleen een meisjesband. Mijn mannelijke gezelschap is gelukkig na twee liedjes al overtuigd.

De sms'jes die we daarna versturen om mensen te laten weten dat we bij Yura Yura Teikoku zullen zijn, doen in het niets denken aan de grote band die Yura Yura Teikoku in Japan blijkbaar is. 'Die Japanse band in de kleine zaal' is volgens ons duidelijker dan Yura Yura Teikoku. Niet vreemd voor een band die weliswaar al vele albums op zijn naam heeft staan, maar pas enkele jaren geleden voor het eerst buiten de Japanse landsgrenzen speelde en nu voor het eerst in Nederland. Van de in het rood geklede extraverte zanger zullen we het gezicht nooit zien: zijn haar is dat van een rockster. De bassist lijkt meer op een indiaan dan op een Japanner. Zijn naam? Stilstaande met lange bas, wat minder extravert dus. En ook de drummer moet het niet van zijn podiumperformance hebben. Neemt niet weg dat de voorste linies van het publiek al na een liedje flink staan mee te dansen en bovendien is het applaus terecht. Opzwepende psychedelische rock met voor elk bandlid een opvallende rol. Wat er uit de bas komt is geweldig, de drummer drumt strak en plezierig en zowel stem - geen woord kan ik natuurlijk verstaan, dat is eigenlijk ook wel prima. Ik hoef niet te weten waarover die Japanners zingen - als gitaarspel van de rode frontman is geweldig. Toch bedenk ik hoe vreemd de tegenstelling voor de band moet zijn om in Japan voor megazalen en megapubliek te spelen en hier nog te moeten overtuigen. Het geluid in deze zaal bij deze band is overigens heel erg goed. Ik weet niet of een en ander met elkaar te maken heeft, maar de eigen geluidsman heeft een mondkapje voor... SARS kwam toch uit China?

Voor onze volgende stop lopen we weer naar Off Corso. Tussen Off Corso en Schouwburg is het prima lopen - op menig zomerfestival zijn de afstanden tussen de grote podia groter. Foals is de volgende band in de rij. Trefwoorden die ik bij voorbaat kende: Brits, wiskunde (Oxford, hè), live spelen op houseparties en het eerste album - dat ik bij de voorbereiding op Motel Mozaique een paar keer heb beluisterd - Antidotes (verschenen op het sympathieke label Transgressive). De vier trefwoorden vallen tijdens dit optreden op hun plek. Het Britse hoor ik vooral in het zingen (al lijkt die zanger meer op Prince, inclusief haarlok en pirouettes met gitaar) met referenties naar stemmen van (wederom) Robert Smith en Kele Okereke, maar ook in de muziek met referenties naar de punkrock van bijvoorbeeld Gang of Four. Die wiskunde hoort bij de wiskunde van Battles. De hoekige ritmes zijn lang niet altijd vierkwartsmaten en bovendien zijn de liedjes van dit vijftal erg knap opgebouwd. De man met de Korg verdient sowieso extra punten, al weet ik niet of het bedienen van een Korg nu meer met wiskunde of met geluk te maken heeft. Dat de band het op houseparties goed doet blijkt niet vreemd. Het publiek gaat uit zijn dak en de enige toegift die ik deze avond zie, komt van Foals. Het album is aardig, maar deze band live aan het werk zien is een belevenis.

Omdat de Gutter Twins ook gecanceld zijn (eerder werd al bekend dat Mystery Jets er niet zouden zijn), krijg ik toch iedereen zo ver om snel mee te lopen naar Rotown alwaar Ebony Bones zal aantreden. Niet dat ik daar al iets van kende maar de omschrijving 'hysterische meisjespop' maakt mij meer dan nieuwsgierig. In het met mooie jongens en meisjes propvolle Rotown vinden we een plekje waar het net uit te houden is. Redelijk vooraan. De band komt op en een aantal niet zo heel veel zeggende jongens beginnen voorzichtig hun gitaren aan te slaan. 'Het waren toch chicks?', zegt mijn gezelschap en ik zeg: 'Wacht maar.' Als de dj eindelijk begrijpt dat de meisjes van Ebony Bones staan te trappelen van ongeduld en echt wel belangrijker zijn dan de single van MGMT die hij op dat moment aan het draaien is, gaat alles ineens heel snel: MGMT gaat uit, de lichten worden gedimd, de band begint een puntig intro en daar komen ze op, springend en wel: drie compleet idioot uitgedoste huppelde vrouwen. Alleen dat al is de moeite waard om gezien te hebben. Schreeuwerige punk met schreeuwerige teksten uit kelen van goud, inclusief fluitjes. Deze show is een weldadig prettig feestje aan het eind van de avond. Het publiek wist niet precies wat te verwachten, maar had dit in elk geval niet verwacht. Prettig verrast is iedereen en de band weet de zaal helemaal mee te krijgen. Of ze meer nummers hebben dan de zes, zeven die ze ten gehore brengen dat weet ik niet, maar het was precies genoeg.

Wij zijn blij. Wij drinken nog een bier in een iets rustiger naburig café en hebben een geweldig Motel Mozaique gehad. Volgend jaar ga ik gewoon weer twee dagen. Sfeer, locaties en bands zijn geweldig, zelfs als ik de grootste act van de avond mis, en de op een na grootste act gecanceld wordt.