My Sister Klaus - Chateau Rouge

De informatie die de website van label Tigersushi geeft is nogal summier, maar het is in elk geval duidelijk dat deze release niet het werk is van een Duitser dan wel zuster. De Franse solo-muzikant is 'r eentje in 't postmoderne straatje van Beck. Soul, rock, funk, chansons en beats gaan in de blender en dan krijg je zoiets als Khan vorig jaar op Who Never Rests serveerde. Ok, die vergelijking is wellicht wat obscuur, daarom snel de open deur binnengaan. Eenieder kan op MySpace naar "Kicks of Sand" luisteren en dan net als ondergetekende denken: Lou Reed. Vals gezucht en gesteun (hier in twee talen), gebracht met een übercoole attitude. Toch heb ik aan één Lou eigenljk wel genoeg. En dan is "Kicks of Sand" bij lange na niet het enige liedje waar de invloed van de brombeer te horen is. Er is zelfs een nummer dat "Miss Lou Got Lovers" heet. Leuker, of nee, echt leuk vind ik Chateau Rouge alleen gedurende "Do Wake". Een popcornende synthesizer en dan, tak, de Hooky-bas. Dáár kunnen er nooit genoeg van te horen zijn. De wankel gezongen openingszinnetjes hebben een Stephen Malkmus-achtige lijpheid. Fijn. Even twijfel ik, is mijn desinteresse voor deze plaat onterecht? Mais non, daar volgt "Off White" al, een irritant onding. Het lukt My Sister Klaus wel om, net als Khan,een nineties-hitje in mijn hersencellen te reactiveren. In de electroppy titeltrack, met melige hoge uithalen en teksten als "Walk the walk, don't talk" zit gitaarwerk dat in distortion en melodie herinnert aan Edwyn Collins' "A Girl Like You".

Zeg er het uwe van...