Boris McCutcheon - Bad Road, Good People

"A unique singer/songwriter of Modern Americana", zo afficheert Boris McCutcheon zich. Dat lijkt me een behoorlijke contradictio in terminis. Want als er één genre het toch niet van de vernieuwing moet hebben dan is het Americana. En dat hoeft geen slecht ding te zijn. Binnen het genre is immers nog ruimte genoeg om ook met bestaande patronen uit te blinken. Boris McCutcheon deed het met Cactusman vs. The Blue Demon, een plaat die behoorlijk aansloeg in Nederland. Inmiddels ligt opvolger Bad Road, Good People in de winkels en wordt er behoorlijk ingehaakt op die populariteit, want Boris doet maar liefst negen optredens in Nederland om de plaat te ondersteunen. Maar of de plaat net zo'n (relatief) succes wordt als de voorganger, dat waag ik te betwijfelen. Want Bad Road, Good People is een optimistische plaat en een aangename plaat, die helaas maar niet spannend wil worden. Daarvoor kleurt Boris met zijn Salt Licks net teveel binnen de lijntjes en weigert hij van het standaard pad af te wijken. Ook al omdat de onderwerpen (alweer het gewone leven in New Mexico, zijn familie) waar McCutcheon over zingt heel klein en dichtbij zijn. Boris onderscheidt zich niet meer mee en dat is toch niet wat je verwacht van iemand die naar eigen zeggen moderne Americana maakt...

Zeg er het uwe van...