No Use For A Name - The Feel Good Record Of The Year

Hoe klinkt de ultieme feel good plaat? Eens even nadenken. Hij moet lekker agressief zijn, maar toch vrolijkheid uitstralen. Er moet tijdens het luisteren een gelukzalige glimlach op je gelaat verschijnen en de repeatknop moet je na afloop smekend aankijken. Wat je dan niet moet doen is lelijke ballades op zo'n soort plaat gaan zetten. No Use For A Name doet dat wel: auw! Twee stuks zelfs: "Kill The Rich" is extreem cheesy, de piano in "Ontario" is ronduit misplaatst. Ik blijf het zeggen: akoestische ballades voegen negen van de tien keer geen ene zak toe! No Use moet gewoon doen waar ze het best in is: snelle punkrock songs de luidspreker in laten knallen. In het geweldige "Biggest Lie" doet de band dat gelukkig ook. Dit is nou wat Amerikaanse punk zo leuk maakt: snotterige samenzang, hoog tempo en een meebrulbaar refrein. Lagwagon, NoFX en No Use zijn natuurlijk de koningen van dit genre, koningen die al jaren niet van de troon te stoten lijken. Het is wel jammer dat de oude rotten van laatstgenoemde band het hoge niveau niet constant weten vast te houden. Naast een lekker nummer als "Pacific Standard Time" staan er teveel halfbakken liedjes op The Feel Good Record Of The Year. No Use maakt de titel van de plaat daarmee niet geheel waar. The Feel Good Song Of The Year doet dat gelukkig wel. Volgende keer meer van dit soort nummers.

Wil jij wel eens even zelf controleren of die Timbo gelijk heeft met zijn aversie voor akoestische ballades? Nou dat kon, want we gaven een handvol exemplaren weg in onze prijsvraag. Daar ben je nu te laat voor dus.

helemaal mee eens, dit is allemaal slappe hap. More Betterness! blijft de beste

Zeg er het uwe van...