Paul Gilbert - Silence Followed By A Deafening Roar

Paul Gilbert is zo ongeveer de archetypische Rockheld, maar is tegelijkertijd gezegend met de nodige zelfspot. Dat zie je onder andere op zijn zelf gefabriekte website. Weliswaar speelt hij beter gitaar dan hij webdesignt, maar de onderdelen met zijn kledingstijlen door de jaren heen en de Photoshopbewerkingen zijn soms hilarisch. Ook de bio bij deze cd is geen door een marketeer in elkaar gefrut samenraapsel van superlatieven, maar een heldere en goed geschreven toelichting van Gilbert himself. Maar goed, humor is mooi, maar hij is vooral muzikant. Een die zowel het Gitaarheldenhandboek kent als oor heeft voor goed in het gehoor liggende composities. Voor de afwisseling is dit Silence Follwed By A Deafening Roar een volledig instrumentaal album. Het begin, het titelnummer, valt wat tegen. Veel verder dan een themaatje zonder kop of staart komt het niet. Het daaropvolgende "Eudaimonia Overture" wordt aan het einde daarentegen erg leuk, als Gilbert Bach citeert, maar anders dan pakweg Yngwie ook de rest van de band daarbij betrekt. De rest van de cd laat een afwisseling horen tussen krachtpatserij en echte songs. Van dat eerste zijn "Bronx 1971" en "Paul vs. Godzilla" voorbeelden, van dat laatste "I Still Have That Other Girl", een cover van... Elvis Costello en Burt Bacharach. Ander hoogtepuntje is een klassiek stuk van Ernest Bloch, "Suite Modale", waarin ingehouden piano en gitaar een fraaie sfeer neerzetten. Dit album is wat je kunt verwachten van Paul Gilbert: subliem gitaarwerk, afwisselend snel en ingehouden, maar wel een album dat door de krachtpatserij voor niet iedereen geschikt zal zijn. Maar hoewel ik van Gilbert liever zijn vocale werk hoor, heb ik me met dit album prima vermaakt.

Zeg er het uwe van...