Pete and The Pirates - Litte Death

Voor het eerst is er dit weekend een editie van London Calling waarop ik inderdaad het gros van de bands al ken. Verdorie, ik lijk wel hip tegenwoordig. Twee acts, The Ting Tings en Blood Red Shoes zag ik zelfs al live. Het moet niet veel gekker worden. Bij onze buren van Alternative.blog.nl kun je stemmen op wat jij denkt dat de revelatie zal worden van deze voorjaarsversie van London Calling. Ik heb mijn geld gezet op Pete & The Pirates. Op Eurosonic had ik ze kunnen zien, maar moest ik per sé naar de tietworp van Robyn staan kijken. Achteraf best dom. Deze Engelse bleekneuzen hebben hun vaderland namelijk al om hun vinger gewonden gezien de lovende strofen, grote hoeveelheden sterren en hoge waarderingen die ze volgens de sticker die zit op hun debuut-cd Little Death kregen. Die hosannastemming verbaast me niets, want Little Death is ook inderdaad een hele leuke plaat, waarop het vijftal nijverig oogst uit de Britpop van de afgelopen decennia en af en toe ook nog wat over der grens wat Pavement-achtige snuisterijen oppikt. Maar de basis is dus zo Brits als de ziekte. Lekkere korte puntige liedjes die net als bij een band als Kaiser Chiefs je eigenlijk al binnen een draaibeurt meeblèrt worden afgewisseld met Radiohead-achtige melancholie in "Song For Today". Maar écht moeilijk doen laten ze met grote liefde aan andere bands over, maar als gemakkelijk wil ik ze zeker ook niet af doen. Daarvoor zijn de dertien liedjes op Litte Death veel te leuk.

Sorry, sorry, sorry... Ik zal je noooooit meer naar een tietwerpster meeslepen... Zeker niet één waar we een half uur voor buiten moeten staan (hoewel dat jou schuld is... kom je d'r tegen in het Groningse, regel je niet even dat we gewoon snel door de zijdeur naar binnen mogen).

Het zij je vergeven

Zeg er het uwe van...