Richard Swift - As Onasis

Gewoon een stukje schrijven, het zat er niet in. Dit alles is allereerst de schuld van File Under-collega Jnnk. Ze heeft namelijk de lat erg hoog gelegd. Was The Novelist/Walking Without Effert volgens haar gemaakt voor onder de dekens, op Dressed Up For The Letdown mocht hij zelfs op meer plekken in haar leven komen. Als ik niet beter wist dan zou ik zelfs denken dat Richard Swift Jnnk's grote liefde was. Richard Swift zelf maakt het me trouwens ook niet makkelijk. As Onasis is een dubbel-cd! Het is lang geleden dat ik werk in huis had van een artiest die twee cd's nodig had om zijn verhaal te vertellen, de verzamelaars uitgezonderd. Swift kijkt me vanaf de hoes aan. Eén oog lijkt blauw en er zit bloed aan zijn lip. Als ik in haar stukje van Dressed Up For The Letdown referenties lees met Rufus Wainwright, Elliott Smith en Van Dyke Parks krab ik mij op mijn hoofd: het zou toch niet zo zijn dat Jnnk.... Nee, dat heeft ze vast niet gedaan. Maar het is wel een feit dat As Onasis heel anders klinkt dan Swift's vorige werk. Zijn liedjes klinken alsof ik als luisteraar de oefenruimte ben ingelopen en hij in een hoekje zit te oefenen op orgel, drums, gitaar en de Howlin' Wolf/Tom Waits-blues heeft. Ik vind het allemaal prima. De angst voor teveel van het goede is onterecht, want per cd staat er nog geen twintig minuten muziek op verdeeld over twee keer tien liedjes met nummers waar niets mis mee is. Swift lijkt me een moeilijk te volgen man om een relatie mee te hebben, maar volgens mij wordt het met hem nooit saai.

Het is natuurlijk wel maar een dubbel-EP (volgens zijn label). Hij probeert hier bewust iets anders te doen als op 'Dressed Up For The Letdown' en het dubbelminialbum dat eraan voorafging. Voor de muziekliefhebber is eigenlijk alleen het laatste deel (de laatste 5 regels ofzo) van de recensie echt relevant. Het stuk over de voorgaande recensies lijkt me minder bijdragen aan hetgeen Jnnk wil bereiken (het rondzingen van de kwaliteiten en liedjes van Swift). Schrijf dan gewoon dat een geweldig eerbetoon aan de oergarage rock 'n roll is geworden. Ik snap best dat er wordt gevarieerd met het concept recensie. Dat waardeer ik ook zeer. Maar ik vind het hier even wat minder geslaagd. Ook vind ik dat er niet heel veel wordt gezegd: "Ik vind het allemaal prima." is nu niet bepaald een scherpe beoordeling, net als "twee keer tien liedjes met nummers waar niets mis mee is."

Ik kan me best voorstellen dat er niet zoveel te zeggen valt over 'As Onasis', getuige het feit dat er best veel (bijna) instrumentale, zichzelf herhalende nummers op staan, maar ik krijg hier het idee alsof het wellicht (volgens andere liefhebbers) een goede plaat betreft, maar dat het de recensent in kwestie niet zoveel doet. Alsof het de zoveelste plaat in 54 pagina's aan recensies is. Had dan iemand die wel om Richard Swift geeft de recensie laten schrijven (Jnnk bijvoorbeeld?).

'As Onasis' is volgens mij een experiment van Swift, net als het in februari verschenen 'Instruments of Science and Technology, Music from the films of R/Swift'. Het label vermeldt ook expliciet op haar site secretlycanadian.com dat het een tussendoortje betreft 'while we await Richard Swift's second full-length.'

Enfin, hopelijk volgende keer beter dus.

(P.s. ik ben erg benieuwd naar jullie oordeel over het door mij eerder genoemde 'Instruments of Science and Technology'. Ik vond het zelf allemaal een beetje vaag. 'As Onasis' vind ik wat dat betreft beter gelukt met een aantal leuke riffs en ritmes.)

Schrijf je bijna een echte recensie!

Je leest wel goed tussen de regels door. Best goed gedaan allemaal, maar ik val er niet van om. Maar wie weet komt dat nog wel. Een album die zijn tijd nodig heeft. Zeker niet slecht, en totaal anders dan zijn vorige werk.

Zeg er het uwe van...