Room Eleven - MMM...Gumbo?

(Universal)

Room Eleven - MMM...Gumbo? Sinds ik Room Eleven zag op Crossing Border in 2006 heb ik een zwak voor deze Utrechters. Of beter, heb ik een zwak voor frontvrouw Janne Schra. Ze was tijdens dat optreden in Den Haag ontwapenend stuntelig. De band zat volgens mij toen ook al op een roze gelukzalige wolk. Ze hadden nooit kunnen verwachten dat hun sprankelende debuut Six White Russians & A Pink Pussycat zo met open armen ontvangen zou worden. Da's ook niet zo raar, want het is nou niet zo dat de muziek die Room Eleven maakt op maat gesneden is voor 3FM of zo. Nee, hun mengelmoes van stijlen met als uitgangspunt toch wel een plek ergens in de wat gemakkelijker jazz, leek meer iets voor een select gezelschap. Niets bleek minder waar, de band scoorde succes na succes . Tot hun eigen verbazing denk ik. Je zou verwachten dat ze flink wat druk zouden moeten hebben gevuld voor het maken van hun tweede cd. Daar hoor ik niets van terug op MMM...Gumbo? Dit album is namelijk nog gevarieerder qua stijl en klinkt minstens zo sprankelend, zo niet sprankelender. Da's best knap. Wat helpt is dat de band met Schra natuurlijk een uitzonderlijke zangtalent in de gelederen heeft. Met haar lenige stem jonast ze zich met speels gemak alle nummers door. Of het nu het lichtvoetige "Hey, Hey, Hey", qua tekst overigens helemaal niet zo lichtvoetig, is of een in strijkers gedompelde ballade als "Lovely Morning" is, Schra is als vis in het water. Zelfs in "Not Jealous" het bluesy duet met Dayna Kurtz - en dat is toch een straffe tegenstrever dunkt me - zingt en glimlacht deze Utrechtse nachtegaal alle stapelwolken weg.