Sine Star Project - Building Humans

Ineens lag deze cd bij mij in de kamer! Opperhoofd Storm had deze mij gestuurd, zonder waarschuwing. Dus ik klim in de mail en vraag hem wat ik in hemelsnaam met deze cd moet? Sine Star Project, nog NOOIT van gehoord! 'Ja, Sik! Het kan niet altijd mainstream troep zijn wat je voor File Under moet luisteren', aldus het opperhoofd. Ik moest me er maar even in gaan verdiepen. Nou, dat heb ik dus NIET gedaan, anders lijkt het wel 'werk' en ik doe het juist voor m'n 'plezier'. Nee, ik heb de cd gepakt en tien keer afgespeeld, tot ik geen Sine Star Project meer kon horen. De eerste keer dat ik luisterde dacht ik meteen aan Ours, zowel de muziek als de stem deed me aan deze band denken. Maar tweede luisterbeurt vond ik het op Muse lijken, hetzelfde theatrale gevoel kreeg ik er af en toe bij. De derde keer echter vond ik het op Sine Star Project lijken en dat is neem ik aan de bedoeling. Tien gevarieerde nummers: een paar vuige gitaarnummers, wat rustige ballades, maar allemaal doorspekt met de hoge, emotionele stem van Peter J. Croissant. De kathedrale afsluiter is een prettig einde, de klanken blijven zich voortzetten in je hoofd, zelfs als de cd al is afgelopen.

Nooit eerder van gehoord, maar gisteren gezien als support voor Marillion. Was echt niet verkeerd, al waren de verwijzingen naar Jeff Buckley niet van de lucht.

Marillion heeft wel vaker leuke voorprogramma's. Hoe was de band zelf?

Nou, ik was best blij eigenlijk, met een paar stukken van Brave waar ik nooit genoeg van kan krijgen. En ook de nieuwe nummers bleven live wel overeind staan. Ik vond hem goed bij stem, de zaal is natuurlijk prachtig, de sfeer was redelijk (al heb ik wel eens extatischer meegemaakt bij Marillion). Heb wel wat filmpjes gemaakt maar nog niet geupload.

Zeg er het uwe van...