The Ipanemas - Call Of The Gods

Van stilzitten houden ze volgens mij niet, Wilson Das Neves en Neco, de twee bandleiders van The Ipanemas. Hun Call Of The Gods is hun vierde cd in tien jaar die doordringt tot onze contreien en hun vijfde album ooit. En in dit geval is ooit geen vijftien jaar, maar maar liefst vijftig jaar. Dat leest misschien raar, maar het klopt wel. Het tweetal is de pensioengerechtigde leeftijd namelijk al een tijdje gepasseerd, maar is pas laat begonnen met het vastleggen van hun eigen muziek. Als begeleiders van andere muzikanten namen ze overigens al wel enkele honderden platen op. Gelukkig zijn ze daar aangemoedigd door Far Out Recordings uiteindelijk ook zelf mee begonnen, want het zou jammer zijn als er van deze mannen die er eigenlijk al vanaf de geboorte van de Bossa Nova ergens in de jaren vijftig bij zijn, helemaal niets zou zijn vastgelegd voor het nageslacht. Call Of The Gods telt tien van die typische überrelaxte voorbeelden van oorspronkelijke Braziliaanse muziek met vleugjes Afrikaanse invloeden. Ik vind dat zelf veel leuker klinken dan hippe loungezut, veel van de brazil-electro of wanneer de muziek gespeeld door niet-oorspronkelijke bandjes die je zo vaak hoort. Je hoeft je ogen maar dicht te doen en The Ipanemas zetten je in een vloek en een zucht op een bruisend dorpsplein tijdens een zwoele avond in Brazilië. Kon het ook maar daadwerkelijk, want dat zou gezien de flutlente die we hier hebben dit jaar allesbehalve een straf zijn.

Zeg er het uwe van...