The Kills - Midnight Boom

Nu ik mijn stukje uit februari 2005 over No Wow van The Kills teruglees moet ik concluderen dat ik te aardig was over hun tweede album. De tijd heeft mij geleerd dat ik het debuut Keep On Your Mean Side veel vaker draai. De nummers zijn simpelweg sterker en de opvolger was (te) weinig verrassend. Ik had dan ook niet al te hoge verwachtingen van hun nieuwe (en derde) album Midnight Boom. Dat deze drie jaar op zich heeft laten wachten had voor mij een teken aan de wand moeten zijn, want Alison Mosshart en Jamie Hince hebben de tijd genomen om niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen. The Kills klinken nog steeds als de gitaarband The Kills, maar ze hebben tijd besteed aan de ritmes. Volgens het promo-verhaaltje bij de cd werd er een hiphop-drumsequencer aangeschaft en kwam er later de behoefte om er hulp bij te halen in de persoon van de Alex (Armani XXXchange), lid van de begeleidingsband en producer van werk van de undergound hiphopper Spank Rock. Het resultaat staat -wat mijn persoonlijke voorkeur- gelukkig ver van hiphop af, maar het geheel klinkt een stuk opener dan de voorgangers. De liedjes swingen zowaar. Muzikaal lijken ze opgeschoven van The Velvet Underground naar die van andere New Yorkse acts Blondie, Patti Smith, Talking Heads en Sonic Youth. Midnight Boom is een opzwepend album geworden met songs als "U.R.A Fever" en "Tape Song" die zich al in mijn hoofd genesteld hebben, maar waar het ook rustig bijkomen is op het afsluitende "Goodnight Bad Morning". In dit nummer is er zowaar een belangrijke plaats voor een piano die in een niet al te ingewikkeld, maar geslaagd arrangement ingezet wordt. Ik ben weer helemaal pro-The Kills, en kijk stiekem al uit naar de vierde voor meer moois. Als die dan maar niet tegenvalt.

Zeg er het uwe van...