The Kooks - Konk

Een buurjongen van me had het vorig jaar ergens in juni mooi bekeken. "Tabee he, tot over zes weken!" riep hij me joviaal nog na, en hop, hij was vertrokken. Met gitaar en al, backpackend met wat vrienden op vakantie door Zuid-Europa, zonder bestemming of veel geld op zak, terwijl ze muziek maakten voor de kost. Een droomvakantie leek het me. Ik stel me voor dat ook een groot deel van de nieuwe cd Konk van The Kooks (en ook op de bonus-cd Rak) zo ontstaan is. Ergens op een zomeravond op een zinderend terras. De onbezorgde spontaniteit spat namelijk van de liedjes. Het is me een raadsel waarom de hoes van Konk zo donker is, want nog meer dan op het debuut Inside in, inside out klinken The Kooks dichterbij en luchtiger. Overal zitten van die schijnbaar achteloze, uitgekookte tussenwerpseltjes in de liedjes (you know I love ya!) Maar waar "Naive" en "She moves in her own way" van het eerste album duidelijke hits waren met zelfs wat eeuwigheidswaarde, heeft de nieuwe plaat vooral een duizelingwekkend hoge gezelligheidsfactor. Was je al fan, dan word je het van Konk nog meer, want "Shine on" of "Love it all" zing je zo mee en dat geldt voor zowat het hele album. Vrolijkheid troef. Dat de songs wat inwisselbaar zijn, is hier een compliment. Kun je deze band eigenlijk wel vervelend gaan vinden? Konk is niet alleen de plaat die een groep als Racoon wat mij betreft had moeten maken, het is ook een inlossing van allerlei beloften en superlatieven die de afgelopen tijd over heulveul andere Britse bandjes zijn gemaakt. The Kooks brengen het ultieme London Calling-gevoel wél over naar de grote festivals. Wie volgt? Oke, wat er aan Luke Pritchard en zijn makkers ontbreekt is een rocksound, venijn en een boodschap, maar dat moet allemaal ook vooral zo blijven. Wat de band namelijk wel heeft zijn een schijnbaar onbegrensde flair, die typisch Engelse droge lamaarwaaie-mentaliteit, ontwapenend spelplezier en simpelweg hele slimme liedjes waar je onmiddellijk zin van krijgt om met vakantie te gaan. Met gitaar.

Zo, dat zijn me nogal wat enthousiasmerende woorden. Maar ze kloppen wel, hoor. Wat ook klopt is dat er een stapel Konks weg gaven in een prijsvraag. Daarvoor ben je nu te laat he..

De woorden achtergrondmuzak, gezelligheidsfactor en Racoon in een en dezelfde recensie zeggen wel genoeg, denk ik zo.

Met het verschil dat ik dus wél graag naar The Kooks luister, maar dat mag duidelijk zijn :)

Zeg er het uwe van...