The Magnificent Brotherhood - The Magnificent Brotherhood

Het is weer tijd voor mouwen met ruches en strakke broeken. 'Is it garage? Is it punk? Is it psych...? NO! It's THE MAGNIFICENT BROTHERHOOD from Berlin!' zo roepen ze zelf. Ja, dank je de koekoek, ze zijn zo psychedelisch als wat, compleet met Farfisa-orgeltje en een geluid dat dateert van voor The Who en Jimi Hendrix. Is dat erg? Welnee! Hier en daar is de gitaar iets wilder dan destijds gebruikelijk en ronkt de basgitaar een tikkie, dat zou je met een beetje goede wil nog garage kunnen noemen. De ritmepartijen zijn echter strakke, heldere akkoorden, het orgeltje heeft dat typische, dunne geluid, de drums hebben weinig diepte en dat is hier zowaar passend, er wordt nogal eens met tamboerijnen gezwaaid, de koortjes zijn fraai braaf. Denk aan The Animals ten tijde van "House Of The Rising Sun". Ouders vonden het destijds griezelig rebels vanwege de lange haren, maar geen mens zal het nu nog wilde popmuziek noemen. Veel van de liedjes volgen dan ook het stramien met coupletjes, refreintjes en bruggetjes, maar ze hebben steeds een goede hook en klinken stuk voor stuk al snel bekend in de oren. Dit album roept bij mij nostalgische gevoelens op die een album lang lollig blijven. Da's knap, want zelfs voor deze oude rockert is dit van voor mijn tijd.

Zeg er het uwe van...