The Raconteurs - Consolers Of The Lonely
Elke zichzelf respecterende band lanceert zijn nieuwste album tegenwoordig middels een stunt waarbij je zelf kunt bepalen hoeveel het je gaat kosten of waarbij er gratis bonusmateriaal van een site valt te trekken. Een nieuwe variant is je album schijnbaar vanuit het niets binnen een week wereldwijd in de winkels hebben liggen. Was getekend, de band die twee jaar geleden schijnbaar vanuit het niets het strijdperk der blues- en rockmuziek betrad: The Raconteurs. Jack White's hobbydingetje bleek voor herhaling vatbaar en na het alleraardigste, maar niet wereldschokkende Broken Boy Soldiers ligt daar ineens Consolers Of The Lonely. En die mag er zijn! Wat een sterke plaat! White zet de stevige lijn die hij tijdens zijn doordeweekse werkzaamheden heeft ingezet op Icky Thump door en smijt die daarna met het warme geluid van Brendan Benson in de blender. Waar je roekeloosheid het handelsmerk van White zou kunnen noemen houdt Bensons aanwezigheid deze stoomtrein stevig tussen de rails. De dienstdoende machinisten besluiten echter dat deze reis wel wat spectaculairder mag dan de eerste, om vervolgens de wissel om te gooien en achteloos een berg extra kolen op het vuur te scheppen. Resultaat is een grootse en gevarieerde bluesrockplaat waarbij de trein onder begeleiding van breed aangezette songs als "Salute Your Solution", het kitscherige "The Switch" and "The Spur" en absolute knaller "Five on the Five" door het woeste Amerikaanse binnenland dendert, maar evengoed oog heeft voor adembenemende natuur onderweg getuige ingetogen juweeltjes als "Many Shades of Black" en de prachtige epiloog "Carolina Drama". En terwijl het eindstation dichterbij komt is er slechts één conclusie mogelijk: deze reis verdient het om nog eens gemaakt te worden!


File: The Raconteurs - Consolers Of The Lonely
File Under: Zijn de weekenden zonder Meg stiekem niet leuker, Jack?
File Audio: [ MySpace]
File Gast: Jayjay
AArgh.. leuk cdtje hoor, maar Many shades of black is toch een DRAAK van een lied!? Gadverdamme...
neuh, niet mee eens. Goed gezongen, goeie climax met die maniakale solo. Wel is het een Benson-ding ipv een Jack White-ding... misschien verwacht Wouter meer 'White Stripes mét basgitaar'-nummers?