Thee Merry Widows / Deadline

Nee, erg aantrekkelijk zijn ze niet, de dames van Thee Merry Widows. Vooral zangeres Eva von Slut kijkt me vanaf de hoesfoto erg vies aan, om bang van te worden. Het vijftal zet zichzelf neer als mannenverslindende vamps die met kettingen, geweren, cirkelzagen en ander gereedschap de wereld gaan redden terwijl ze gehuld in leren pakjes - doe dat nou niet dames - in grote auto's rondcrossen. Het moge duidelijk zijn, deze Amerikanen maken psychobilly. En dat doen eigenlijk best wel slecht. En niet alleen omdat ze inventiviteit missen. The Devil's Outlaw is een verschrikkelijk saaie plaat. Alle nummers zijn opgebouwd volgens de regels van het genre, verrassende wendingen blijven uit. Zo stoer als hun imago is, zo saai is de muziek van dit Californische kwintet. Ook de galm op de nogal mannelijke stem van de zangeres gaat irriteren. Veel tatoeages, een grote contrabas en stoere bijnamen maken je nog geen goede psychobillyband, dat blijkt wel weer.

Dat doet Deadline dan beter. Niet dat deze Engels/Franse band psychobilly maakt overigens. Het vijftal, met zangeres Liz Rose als uithangbord, maakt streetpunk met hier en daar een skariedeltje. Op We're Taking Over vier nieuwe nummers, die in vergelijking met het oudere werk iets meer richting popkant gaan. Eigenlijk weet geen van deze vier nummer echt te overtuigen. Is niet erg, grote troef van deze plaat zijn de veertien livenummers, opgenomen in Lichtenfeld, Duitsland. Hier hoor je pas hoe erg de stem van Rose op die van Blondie lijkt. Overigens is de kwaliteit van de opnamen om te huilen, maar dat heet in punkkringen 'rauw' en 'echt'. Ook Deadline doet geen wereldschokkende dingen. Hun punksongs zijn kort, het rammelt aan alle kanten - af en toe is het ronduit vals - en we hebben het allemaal al vaker gehoord. Toch laat de band zien live zijn mannetje te staan en vele malen interessanter is dan in de studio. Dat laat deze plaat mooi zien.

Zeg er het uwe van...