Timesbold - Ill Seen Ill Sung

Jason Merritt is een rare snoeshaan, een zonderling, een loner. En een buitengewoon begiftigd muzikant natuurlijk. Hij zorgde voor een van de lulligste momenten in mijn rijke concertbezoekleven. Na afloop van zijn optreden in Kultuurhuis Bosch kocht ik een EP'tje van Whip dat alleen te koop is tijdens tournees. Ik vroeg hem om het te signeren. Hij keek me eerst aan alsof het hem nog nooit eerder gevraagd was en vervolgens schreef hij in droge letters met mijn watervaste stift Whip op de achterkant met een raar krabbeltje eronder. Ik had hem toen ik het vroeg toch echt Jason genoemd. Enfin, ik vergaf het hem natuurlijk met grote graagte. Het was een Whip-concert ten slotte. Het concert ervoor was kort. Te kort. Hij had het idee dat de mensen er niets aan. En had achteraf spijt als alle haren op zijn kin en de whisky in zijn fles dat 'ie zo snel gestopt was. Gelukkig maakt hij dat nu goed door met een nieuwe cd te komen van Timesbold, de band die hem toch de grootste bekendheid gaf. Op Ill Seen Ill Sung laat Merritt zich in tegenstelling weer uitgebreid begeleiden door een band in plaats van spaarzaam te klinken zoals in Whip. Het contrast is nogal groot. Erg is dat niet, maar ik geloof dat ik sinds de laatste Timesbold uit 2004 wat meer van de kale liedjes van Whip ben gaan houden , waarin Merritt's jammerende stem zo goed tot zijn recht komt. Toch kan ik Ill Seen Ill Sung me wel degelijk bekoren. Al schrok ik wel van het 'geweld' in de eerste twee nummers. Die zijn alles behalve ingetogen met hun gejakker over banjo en slidegitaar. Gezien het hierboven bekende is het echter niet raar dat ik het meest geniet van de stillere nummers.

Dit is één van de meest onderschatte artiesten die zeker een groter publiek verdient. Met zijn nieuwe cd bewijst Jason Merritt weer eens unieke muziek te maken. Heh je ooit een stem met meer melancholie gehoord?

@Ruud: ja hoor.

Zeg er het uwe van...