Ik heb medelijden met de programmeur van dit Brusselse duo. Als Jean-François Brohée al die glitches manueel in de audio heeft zitten knippen en plakken heeft ie nu waarschijnlijk een zware vorm van rsi. Hij zal er wel nerdy computerprogramma's voor gebruikt hebben, die de boel automatiseren. Tangtype maakt kapotte muziek met een hoofdletter k. Die k kan trouwens ook wel voor kunst staan. Intellectueel verantwoord is 't zeker, dit stekelige snarenbed waarover zangeres Julie Cambier st-t-t-t-tottert. Ik werd er behoorlijk kriegel van. Anderzijds, hoe vaak hoor je een zangeres over Autechre-achtige geluidssculpturen zingen. In "Qudra" gebeurt het. Vocalen zijn wat gangbaarder bij de beroemde shoegaze-glitcher Fennesz. Tangtype heeft zonder meer naar de meester geluisterd, zo is na te gaan in bijvoorbeeld "Don't Feed Blue", dat zowaar aangenaam en mysterieus hapert. Niet alle haperingen waren overigens opzet, bemerkte ik toen mijn skippende cd-speler aan het derde rondje van een halve minuut begon. Het intro van "Unwinking Transmission" is dan weer waanzinnig irritant, met extreme piepjes die je hond waarschijnlijk van 't dak doen laten springen. Het slot van de plaat is op zijn zachtst gezegd bizar. "La Reine Du Sandwich" bevat een magnifieke baslijn, maar wordt dan veel te snel de nek omgedraaid voor 'n, toegegeven, fascinerende geluidsopname in een lokaal restaurant. Was een gepast vervreemdend einde van de plaat geweest. Helaas volgt nog "Conorries En Pagaille", waarvoor het duo klaarblijkelijk wat kleuters heeft uitgenodigd, die zich uitleven op duimpiano en percussie. Kedeng Pling!

Het leven zit vol keuzes. Trek je een spijkerbroek aan of toch maar die nette broek? Eet je een boterham met smeerkaas of toch een met die lekkere jam? Neem je een glas thee of toch maar die heerlijke geurende kop koffie? Het leven zit vol keuzes. Toch betekent een keuze helemaal niet dat je er voor je leven aan vast zit. Zo woonde Edith Pijpers in Rotterdam. Ging Frans studeren. Maakte die studie echter niet af en verhuisde naar Parijs om de taal in het echte leven te leren. Werd model. Ging naar Sydney. Leerde gitaar spelen. Verhuisde naar L.A. Werd ontdekt. Maakte filmmuziek, bracht drie albums uit. Had ondertussen de artiestennaam Edie aangenomen en was verhuisd naar Nashville. Ze schilderde ook nog. En komt nu, in 2008, met Songs aanzetten. Twaalf liedjes van deze singer-songwriter uitgebracht op nota bene een Nederlands label met als producer Theo de Jong die ook de nodige instrumenten voor zijn rekening neemt. Elf songs zijn van eigen hand, "When Doves Cry" is uiteraard van Prince. Ze lijkt het trucje van Sinead O'Connor met "Nothing Compares To You" na te willen doen. Al moet ik qua stemgeluid meer aan Heather Nova denken. Haar eigen Engelstalige liedjes liggen ook in de lijn van Nova's werk, maar de twee Franstalige vreemd genoeg weer niet. Ze lijken weggelopen uit een Franse film met muziek van Yann Tiersen. Echt keuzes maken doet ze dan ook niet, wat ik toch wel een manco vind. Maar gezien haar levensgeschiedenis past dit bij haar. Je moet altijd deuren open blijven houden. Wordt vast vervolgd.

Er zijn muzikanten die al sinds jaar en dag platen maken, nooit grote hits scoren, maar blijkbaar een fanbase hebben die groot genoeg is om door te blijven gaan. En uiteraard een platenmaatschappij die in hen blijft geloven. Elliott Murphy is zo'n muzikant: een sympathieke vakman die platen makend oud wordt. De tel zijn we al lang kwijt, maar Notes from the Underground zal zo ongeveer zijn dertigste album zijn, sinds hij begin jaren zeventig voor het eerst van zich liet horen. Hij woont al jaren in Parijs, schrijft meer dan degelijke liedjes, maar helaas staan er nogal eens te weinig memorabele tracks op zijn albums. En dat geldt ook voor deze plaat. Er wordt zeer sterk geopend met "And General Robert E. Lee", een aan Tom Petty refererende rocker met een sterke tekst (naast muzikant is Elliott Murphy ook schrijver en journalist). De tweede track, "Lost and Lonely", klinkt zoals Bob Dylan zou klinken als hij Modern Times dertig jaar geleden zou hebben opgenomen. Met de derde en vierde track slaat de verveling toe. Het gebrek aan goede hooks, gecombineerd met het - we hebben het al eerder vastgesteld - ietwat anonieme stemgeluid van Elliott Murphy wordt zelfs niet goed gemaakt door de inventieve gitaarpartijen van meestergitarist Olivier Durand. Dan helpt ook de mooie, melancholieke afsluiter "Crying Creatures of the Universe" niet meer om van een aardige plaat een topper te maken.

Toen ik tijdens een van de vele wekelijkse trance-radioshows voor het eerst iets van het nieuwe album van Armin van Buuren hoorde, was ik aangenaam verrast. De track "Hold On To Me", gespeeld in de show van Above & Beyond, klonk scherp, fris, had leuke akkoorden en bleef zowaar drie dagen hangen. Toen ik het album eindelijk voor het eerst in zijn geheel kreeg te horen, begreep ik waarom Above & Beyond het Ferry Corsten-achtige "Hold On To Me" hadden gekozen: de rest bleek vrij inferieur. Even dacht ik dat het aan mijn kater lag, maar nee: niets van de overige liederen op Imagine bleef echt hangen. Vroeger produceerde Armin van Buuren onder de aliases Dark Star, Perpetuous Dreamer en Rising Star prachtige trance, maar toen meneer zijn eerste album (met de titel 76) uitbracht, bleek dat een heel album vullen wellicht wat te veel van het goede was voor de DJ uit Leiderdorp. Ook opvolger Shivers was niet goed, en nu zijn we met Imagine wederom in de aap gelogeerd. Vooruit, "Face to Face" is aardig, net als "Going Wrong" en "Unforgivable", en "Hold On To Me" is gewoon erg goed, maar de rest verbleekt erbij. Cheesy, slap, en zang die je op de zenuwen werkt: you name it. Bijdragen van Sharon den Adel (Within Temptation) en Jacqueline Govaert (Krezip) werken vooral op de lachspieren. En dan is het ook niet eens trance allemaal: de meeste liederen zijn gewoon pop met een beetje elektro. Nee, Armin heeft zijn roots verloochend en doet dat erg matig. Jammer maar helaas.

Ik word enorm blij van Crash Romeo's tweede cd Gave Me The Clap. Hun emorock is zo mierzoet dat je tandglazuur er spontaan van gaat eroderen. Draai de plaat een week en je tandarts zal zuchten bij het zien van je gebit. Maar ach, drie potten pindakaas of driehonderdvierentwintig waterijsjes eten doe ik ook niet. Een stickertje "geniet, maar consumeer met mate" zou echter niet misstaan op deze cd. Ik heb dat wel meer met dit soort bandjes. Draai ze niet teveel - na een keer draaien tra-la-la je ze toch al wel mee - want dan gaan ze je tegen staan. Maar als ik me (weer eens) beroerd voel grijp ik tegenwoordig liever een plaatje als dit uit de kast dan treurwilgmuziek en dat was ook wel eens anders. Het enige bezwaar dat je kunt maken op Gave Me The Clap is dat zelfs bij de eerste draaibeurt de liedjes - op de meer dan een tikkie obligate ballade "Give Me Something" na - al heel veel op elkaar lijken. Geen rimpel te bekennen in de liedjes, hoge, maar sterke zang van Travis Weber, strakke, zo meeblèrbare koortjes van twee andere leden en teksten die over zo ongeveer niets anders dan bakvissen gaan. Wat wil een mens nog meer?

Nou, als emoband op Pinkpop spelen bijvoorbeeld. Dat gaat From First To Last namelijk doen komende week. En dat mag niet alleen een verrassing heten, het best zelfs wel een wonder heten dat dat gaat gebeuren. Want nog niet zo lang geleden was de band op sterven na dood. Eerst besloot Zanger Sonny Moore solo verder te gaan en vervolgens werd de band er uitgebonjourd bij Capitol waar ze nog geen album uitgebracht hadden na hun overstap vanaf Epitaph naar die platenmaatschappij. Als een bijna murw verslagen bokser hing de band in de ring. Als ze de handdoek in de ring gegooid had, dan had niemand daar verbaasd van opgekeken. Met gitarist Matt Good bleek de band de opvolger al in de gelederen te hebben en met het tekenen van een deal bij Suretone vonden ze onderdak om hun nieuwe titelloze nieuwe plaat uit te brengen. Die cd horen dat er niet zo heel veel veranderd is in het geluid van From First To Last. Good is een adequate vervanger van Moore. Al mist Good wel het expressieve van de oorspronkelijke zanger. Toch doet de plaat niet heel veel onder voor de bij tijd en wijle doldwaze voorgangers Heroine en Dear Diary. Ik wilde eerst suggereren dat het verstandiger is de band te zien als een nieuwe die toevallig dezelfde naam draagt en toevallig ook post-hardcore maakt, maar dat is nergens voor nodig. De doorstart is een geslaagde en het spelen op Pinkpop een (misschien wel tikkeltje overdreven grote) beloning voor hun doorzettingsvermogen.

Een nummer 1 hit in Engeland! Dat was niet het eerste dat in me opkwam toen ik een aantal maanden geleden op YouTube een filmpje zag van The Ting Tings bij Later With Jools Holland. Verfrissend, zo klonk "That's Not My Name" zeker, en pakkend ook. Het is de laatste jaren een steeds alledaagsere combinatie geworden, die van man/vrouw in de rock (denk bijvoorbeeld aan White Stripes, Mates of State, Blood Red Shoes of The Kills). Toch zijn The Ting Tings wel origineel te noemen. Hun mix van dance met pop en indie heeft op hun debuutplaat geresulteerd in tien pareltjes, de een nog leuker dan de ander. Naast het al eerder genoemde "That's Not My Name", aangedreven door het stuwende drumritme van Jules DeMartino, zijn daar bijvoorbeeld het jazzy "Traffic Light" (met lieflijk stemmetje van zangeres/gitariste Katie White), het funky "Shut Up And Let Me Go" of het typisch Engelse titelnummer "We Started Nothing". Live laat het duo overigens wel een tape meelopen met wat muzikale ondersteuning in de vorm van samples. Moeilijk is het desondanks allemaal geenszins, en pretentie heeft het ook al niet. Maar simpelheid en eenvoud kunnen soms minstens zo heerlijk zijn. Daar is We Started Nothing het levensgrote bewijs van. Een heerlijke zomerplaat, maar stiekem misschien ook wel eentje die de vraag opwerpt of The Ting Tings blijvers zijn. Ik hoop in elk geval van wel!

'De beste Europese hardcoreplaat ooit.' Mijn collega's van Up Magazine zijn duidelijk. Stronger is de plaat der platen. 100/100 is de score die het schijfje in het blad krijgt. Of ik het daar mee eens ben? Natuurlijk niet. Zeker, de nieuwe No Turning Backis een monster van een cd, een cd bovendien die de vergelijking met elke Amerikaanse hardcoreband aan kan. Maar perfect? Als band moet je altijd streven naar perfectie, je moet alleen niet denken dat je die perfectie ook zult bereiken. Zelfs mijn favoriete cd's aller tijden zijn niet perfect. Maar genoeg daarover. Stronger werd opgenomen in tien dagen en knalt werkelijk waar je speakers uit. Je hoort meer dan eens Terror terug en ja, de New Yorkse hardcore wordt als uitgangspunt genomen, maar de gigantische stap voorwaarts die No Turning Back met deze plaat maakt is onvoorstelbaar. Vooral de samenzang in de refreinen is uitmuntend. Oprecht, rauw en recht-door-zee, maar met een gezonde dosis intelligentie. De nummers zijn puntig, de breaks goed getimed en de opbouw is meer dan in orde. "Go Away" en "No Time" zijn mijn persoonlijke favorieten, maar eigenlijk kloppen alle veertien nummers op dit (let op cliché!) on-Nederlands goede album. De zang is werkelijk perfect, de productie dik in orde. Gastbijdrages komen onder ander van Down To Nothing's David Wood en ook de zanger van Enemy Ground doet even mee. No Turning Back kent zijn beperkingen en probeert dan ook weinig nieuws. Helemaal niet erg, Stronger is een heerlijke plaat geworden. Zo ver als Up Magazine wil ik niet gaan, maar No Turning Back is ontegenzeggelijk de vaandeldrager van de Europese hardcore.

Vorig jaar werd ik aangenaam verrast door het Europese debuut van de Finse rockband Lapko. Een gedreven rockplaat die ergens tussen emorock en alternatief in hing en zich kenmerkte door de hoge zang en vooral het sterke songmateriaal. Zoals ik toen al meldde was de tweede toen al in het thuisland uitgekomen en deze wordt nu gereleased in de rest van Europa. Tot mijn grote genoegen moet ik zeggen, want waar de eerste al erg overtuigend was daar is deze tweede zowaar nog sterker. Nog steeds roept Lapko met haar stevige rock herinneringen op aan Placebo en Mew, terwijl de zang door dat hoge stemmetje in de buurt zit van een band als Coheed And Cambria. Die zang moet je dus liggen, maar ik kan er prima mee uit de voeten, al kan ik me best voorstellen dat er mensen kunnen zijn die dit niet trekken. Lapko klinkt op deze nieuwe in elk geval nog net wat voller en bombastischer dan op hun debuut en dat is best knap voor een trio. Het songmateriaal mag er ook zijn, een dikke elf nummers lang is het genieten geblazen, er staat werkelijk geen enkele misser of vuller op. Lapko is wat mij betreft de meest interessante rockband uit Finland van dit moment en verdient met deze prima nieuwe schijf zeker ook buiten de eigen landsgrenzen erkenning.

De in 2002 door zangeres Carmen Elise Espenaes, inderdaad het jongere zusje van Liv Kristine, en gitarist Christian Hector opgerichte band maakt naar eigen zeggen nordic folk metal, oftewel symfonische metal met een folk inslag. De nummers zijn veelal geïnspireerd door de Noorse mythologie. Nordlys, Noors voor Noorderlicht, is het tweede album van Midnattsol. Overigens heeft Christian kort na het uitkomen van dit album de band inmiddels verlaten, maar dat terzijde. De manier van zingen van vocaliste Carmen Elise Espenaes staat me echter niet bepaald aan, eenzelfde gevoel (of gewenning) als velen ook bij haar zus (nodig) hebben, al zijn hun stemgeluiden behoorlijk verschillend. Het gehele album is allemaal vrij nietszeggend, behoorlijk mat en af en toe wat rommelig klinkend. Het totaalplaatje is te mager, te flauw, en komt te amateuristisch over. Een nummertje tussendoor is nog prima tot je te nemen. Maar negen nummers in vijftig minuten is me te lang. Is het dan alleen maar slecht nieuws, nee hoor, er zijn zeker wel lichtpuntjes te vinden op het album, maar ze zijn domweg te schaars aanwezig.

Er is een muzikale tweespalt in huize Ewie. Vrouwlief was ooit fan van Queen, manlief -ik dus- heeft er een grote hekel aan. Queen komt na de zomer in Nederland met als zanger Paul Rodgers die wijlen Mercury vervangt. Maar vriendjelief wil niet mee, wegens Queen, te duur en zonder Mercury geen Queen. Toch wilde ik even de popsnob uithangen. Ik meldde stoer dat Rodgers bekend is van Free met hun grootste hit "All Right Now". En toen stokte mijn verhaal. Ik had geen idee wat ze nog meer aan hits hadden. Ik had me nooit in Free verdiept. Ook kon ik geen projecten noemen waar hij verder bij betrokken was, het waren er veel dat wist ik dan nog wel. Toeval, oh toeval, dat ik de Deluxe Edition (twee cd's) van Fire And Water toegestuurd kreeg. Fire And Water bevat "All Right Now", maar ook nummers als "Mr Big" en de titelsong. Het album verscheen in 1970, was hun derde album en betekende hun grote doorbraak met hun originele combinatie van blues en rock. Het lijkt een wat minder extravagant broertje van Led Zeppelin, een band die rond dezelfde tijd hun opgang maakte. Deze cd-versie is een aanrader voor hen die er iets mee hebben, maar nog niet aan de aanschaf toekwamen. Mocht je al een albumversie hebben of de box Songs Of Yesterday dan moet je wel heel erg fan zijn wil je deze ook aanschaffen. Hoeveel versies van "All Right Now" wil je immers hebben? Hier staan er maar liefst negen op, waarvan drie versies niet eerder verschenen. Of neem "Fire And Water", hier zes keer vertegenwoordigd (een keer niet eerder uitgegeven). Of "Mr Big", vijf keer (een keer niet eerder uitgegeven). Toch ben ik om, want de band is meer dan die ene single. Ik las overigens niet veel later dat Rodgers samen met Queen ook materiaal speelt van Free, en van zijn andere bekende band Bad Company. Mijn argumenten om niet te gaan kijken naar Queen worden zwakker, maar het geld stop ik -denk ik- liever in andere releases van deze band.

Mudcrutch is een debuutplaat, maar wel een debuutplaat met een verhaal. Het betreft hier namelijk een heroprichting van een band die het nooit verder schopte dan een paar singletjes ergens in de jaren zeventig. Daar moet wel wat aparts mee aan de hand zijn zou je denken? Nou, dat klopt. Want de zanger/bassist van deze band werd later nogal een grote mijnheer. Dat is namelijk niemand minder dan Tom Petty. Het verhaal achter het niet succesvol worden van Mudcrutch valt deels terug te zien op de imposante dvd Runnin' Down A Dream die eerder dit jaar verscheen. Kort samengevat de platenmaatschappijen wilden Petty wel, maar (het grootste deel van) zijn band niet. Blijkbaar is ondertussen al het oude zeer vergeten, want de mannen zijn afgelopen jaar samen op tournee geweest en komen nu dus ook met hun zwaar verlate debuutalbum. Wat gelijk opvalt is dat Mudcrutch veel 'zuidelijker' en meer op country-rock geënt klinkt dan Petty met zijn Heartbreakers doet. En eigenlijk bevalt me dat een stuk beter dan wat Petty bijvoorbeeld op zijn saaie laatste cd Highway Companion liet horen. Fraaiste voorbeeld hiervan is zonder twijfel het uitgesponnen "Crystal River", maar ook de Byrds-cover "Lover Of The Bayou" is erg tof. Maar vooral klinkt Mudcrutch als een stel ouwe lullen die net als vroeger weer een geweldige tijd samen hebben. En daar is niets mis mee.

Ken je dat gevoel: dat een goede vriend zijn nieuwe vriendin voorstelt, en dat je bij jezelf denkt 'Mijn hemel! Dit wordt helemaal niks!'..? Godzijdank kan zo'n eerste indruk bedriegen, maar vreemd blijft het wel. Dat schizofrene gevoel heb ik bij de koerswijziging op de nieuwe plaat van drum 'n' bass-act Pendulum. De groep heeft tegenwoordig twee MySpace-profielen en dat zegt het al zo'n beetje: hier vind je de oude, écht vette shit, terwijl deze hoort bij het nieuwe album In Silico. Want daarop hebben gitaren namelijk de hoofdrol. Bij de intro van "Showdown" moet ik heel even aan iets Arctic Monkeys-achtigs denken, maar zodra de drums invallen is ogenblikkelijk duidelijk met wie je te maken hebt en wordt het pas echt fijn. Hetzelfde geldt voor een nummer als "The Tempest", dat nog suffer begint. Het is een totaal andere sound dan op Pendulums eerste album Hold Your Colour uit 2005 of hun nog oudere vinylwerk, zoals het legendarische "Vault". Maar in datzelfde "The Tempest" gaat uiteindelijk wel het dak eraf met stevige riffs, een sterk refrein en machtige bassdrums - Pendulum blijft nu eenmaal de band met de vetste drumsound van dit halfrond - kortom, zoveel is er eigenlijk helemaal niet op af te dingen. Deze crossover werkt verrassend goed. Als er één groep zich Prodigy-opvolger mag noemen en de drum 'n' bass naar een retecommercieel topniveau heeft weten te tillen de afgelopen jaren is het Pendulum wel, en ook in deze gewijzigde opstelling blazen de hits schijnbaar moeiteloos uit je speakers (die break in "Midnight Runner"!). Het doet me mijmeren wat voor meesterwerk In Silico wel niet was geworden als de rocksectie niet zo slap geweest was, of als de trompetten in "Propane Nightmares" niet zo overduidelijk uit een doosje kwamen. Dit album is niet meer draaibaar op de vrijdagse jungle/teknofeestjes (houd je vooral daarvan, dan zul je teleurgesteld zijn), maar des te meer in je auto, op je iPod of voor feestjes in je huiskamer. In Silico is zelfs mainstream genoeg voor Radio 538, vermoed ik, en daarmee waarschijnlijk per direct de belangrijkste drum 'n' bass-plaat van 2008.

Ik heb iets met krachtige, soulvolle stemmen met een eigen geluid. Jammer genoeg is in veel gevallen de muziek erachter te vlak en te voorspelbaar voor mijn smaak. Dat geldt voor bijvoorbeeld Andrew Roachford, Anastacia en Seal. Voor die laatste heb ik nu een alternatief: zanger Simone Baldini Tosi van het Italiaanse Moongarden. Italianen en prog is een combinatie die we hier in Nederland niet al te vaak tegenkomen, maar wát ons landje haalt is bijna altijd de moeite waard. Zoals gezegd is de eerste factor van belang het stemgeluid van Baldini Tosi, de nieuwe zanger van de band - en eerder de zanger op hun debuutalbum uit 1994. Een warme stem vol soul, met een fraai rauw randje. Wat ik zeg: Seal. Maar waar Seal mij teveel grossiert in glibberige hitparadesoul staat er een progband pur sang achter deze stem te musiceren. En ondanks songs die doorgaans de vijf minuten overstijgen - twee zelfs de tien minuten - is het uiterst toegankelijke progrock. Zeker, die stem helpt, maar ook de liefhebber van kwaliteitspop zal zich bij dit album niet ergeren aan song na song lang uitgesponnen solo's, eindeloos herhaalde themaatjes of bombastische uitspattingen. De hardcore progger zal tegelijkertijd niet geërgerd zijn door juist het grotendeels ontbreken daarvan. Een beetje Arena, soms wat Peter Gabriel, een toefje Pink Floyd en zoals gezegd een flinke schep Seal. Maar vooral een doordacht en toch licht verteerbaar progalbum van bijzondere klasse.

Wat moet je nog zeggen over Mary J Blige? De Godmother van de R&B is inmiddels toe aan haar achtste studioplaat, en staat na ruim zeventien jaar trouwe dienst nog steeds fier bovenaan de voedselketen. De waan van de dag wordt in arrenbie-land momenteel bepaald door mutsjes als Rihanna en Ciara, maar ook die zullen op den duur van Mary afglijden als druppels van een regenjas, net zoals ze haar genregenoten uit de jaren negentig heeft overleefd (Adina Howard, Toni Braxton, Brandy, anyone?). Mary, die nooit helemaal heeft kunnen kiezen tussen soul en hip-hop en zodoende al jaren een kenmerkend cross-over geluid neerzet, klinkt op Growing Pains als vanouds. Een echte knijter als "Family Affair" of "No More Drama" staat er niet op, wat stiekem wel jammer is. Aan de andere kant, een vervelende en uitgekauwde collabo-cover als "One" staat er ook niet op, wat niets minder dan een zegen is. Zodoende is Growing Pains, zoals gezegd, een vertrouwd stukje huiswerk van mevrouw Blige, waarbij met name op de tweede helft een aantal prachtige nummers de revue passeren. Nog altijd heeft ze een dijk van een stem, nog altijd is de thematische hoofdmoot de liefde met hier en daar een clubtrack, en nog altijd gebruikt Mary iets teveel elektronica naar mijn smaak. Dat laatste zorgt ervoor dat Growing Pains soms net iets te klinisch klinkt, en iets te weinig de gloedvolle soulklank in bijvoorbeeld percussie en toetsen heeft die ik graag zou willen horen. Maar goed, dat hoort er bij Mary nu eenmaal bij. Mary wil helemaal niet de nieuwe Aretha Franklin worden, maar af en toe eens de studio kunnen delen met heren als Usher, Ludacris of Dr. Dre. Over het geheel genomen is deze veterane in ieder geval de groeipijntjes allang voorbij.

"Wat krijgen we nu weer, ga je hippe muziek draaien? Dit hoorde ik vanmorgen nog op de radio!" Ik krijg een sneer van mijn kamergenoot op het werk vlak nadat het intro van "Love Song", de hitsingle van Sara Bareilles door ons hok schalt. Veel hippe muziek komt er inderdaad niet voorbij op onze kamer, maar dit is natuurlijk ook gewoon een heel leuk luchtig liedje. Helaas kan ik dat niet zeggen van alle liedjes van Little Voice, Bareilles tweede cd en haar debuut bij Sony. Ondanks dat ze ontegenzeggelijk de juiste invloeden heeft en ze met naam en toenaam noemt in haar zelfgeschreven bio, haalt ze maar af en toe het niveau van een Norah Jones of Fiona Apple. Laat staan dat van de door haar bewonderde Elton John of Ben Folds. Dat is jammer, want Bareilles heeft wel een fijne stem. Misschien is het wel doordat ze te lang geschaafd heeft aan haar liedjes dat ze her en der hun fonkel verloren hebben. Ik hoor in een liedje als "Vegas" absoluut een beter liedje dan zoals het nu op cd beland is. De pit is er uit verdwenen en dat is jammer. Helaas geldt dat voor meer liedjes op Little Voice. Raar genoeg gaat dat lang doorakkeren aan een liedje soms ook wel goed. In het Maroon 5-achtige "Come Round Soon" is het resultaat namelijk wel weer oké en voor het uptempo "Fairytale" geldt hetzelfde. Maar je moet wel zoeken naar de pareltjes tussen de twaalf tracks en dat verwacht je eigenlijk niet als je eerste kennismaking zo'n lekker liedje is als "Love Song".

Mijn muzikale ontdekking van 2007 was het Zweedse duo Friska Viljor. Daniel Johansson en Joakim Sveningsson leverden met Bravo! een kekke cd af. Op het podium, ik zag ze in Merleyn te Nijmegen, werd het frivole gevoel alleen maar verder versterkt. Het FV-virus sloeg toe. In huize Ewie was Bravo! het afgelopen jaar de meest gedraaide cd. Ook dankzij vrouw Ewie, zij is namelijk ook fan. De rest van ons land volgt langzaam. Geregeld zijn ze in ons land voor een korte tour en ook op festivals duiken ze op. In juli zijn ze voor een optreden op het Metropolis-festival. Terwijl op hun MySpace-site nog stond dat ze met nieuwe nummers bezig waren, lag onverwacht de nieuwe cd Tour de Hearts op de deurmat. Wij sprongen dan ook juichend en dansend door het huis. Zo verrassend als het debuut is het uiteraard niet meer, maar Tour De Hearts stelt niet teleur. Welke band kan er immers zo'n feest maken van het opbreken van een relatie. 'You're free to live again', zingen ze in opener "On And On". De reden naar het schijnt ook dat Johansson en Svenningsson elkaar muzikaal gevonden hebben. Last van slechte zin? Friska Viljor heeft wederom het positieve antwoord. Binnen korte tijd zingen en neuriën wij de elf nummers mee, die wederom erg goed in elkaar zitten en bovendien erg afwisselend zijn. Nu nog ruim een maand aftellen tot Metropolis, maar tot die tijd vermaken we ons prima met Tour De Hearts.

Storm
The Tangent @ Boerderij Zoetermeer.

Bas
De Jeugd van Tegenwoordig - De Machine / Leviathan - Massive Conspiracy Against All Life

Ewie
Friska Viljor - Tour de Hearts

Ludo
Gorki - Voor Rijpere Jeugd

Gr.R.
Death Cab for Cutie - Narrow Stairs

Timbo
Disoc Ensemble - Magic Recoveries

André
Girls Aloud @ The O2, Londen

Prikkie
Dominici - O3 A Trilogy Part 3

Stonehead
Cazals - What Of Our Future

Spookrijder
dEUS - Vantage Point

DubbelMono
Sebadoh - Bubble & Scrape Deluxe Edition

Steven Wilson heeft op zijn eigen website al jarenlang een hoekje ingeruimd voor zijn playlists van die maand. Daaruit blijkt telkens weer zijn onverzadigbare brede interesse in muziek. Je kunt van hem alles zeggen behalve dat hij geen diverse smaak heeft. Ik las en, voor zover mogelijk, luisterde die playlist lange tijd elke maand trouw. De laatste tijd heb ik dat laten verwateren. Een beetje jammer is wel, want dan had ik waarschijnlijk wel eerder geweten hoe goed het Franse Demians is. Over dit eenmansproject van multi-instrumentalist Nicolas Chapel is Wilson nogal lyrisch, dus dat zal vast in zijn playlists gestaan hebben. Ik kan overigens niet anders dan Steven volkomen gelijk geven. Building An Empire is namelijk een imposant symfo-album. Het ligt in de lijn van wat Wilson zelf doet met Porcupine Tree, Maar Chapel, die gezegend is met een aangenaam warme stem, stopt daarnaast ook (late) Anathema en Riverside-invloeden in zijn muziek. Enige minpuntje vind ik de blijkbaar onoverkomelijke drang om ook een epic op te nemen, het zestien minuten durende "Sand" is in vergelijking tot de andere drie kwartier het minste nummer op dit verder ijzersterke debuut.

Het brein achter Invisigoth is ook een multi-instrumentalist: Cage. Hij speelde alle gitaar-, bas-, toetsen- en drumpartijen in voor deze tweede release. Net als op Alcoholocaust neemt Viggo Domino op Narcotica weer alle zangpartijen voor zijn rekening. Vergeleken met Demians klinkt Invisigoth een stuk gezapiger. Opvallend verschil is ook dat ik op een bepaalde manier hoor dat dit een tweemansproject is, terwijl Demians absoluut als een band klinkt. Het uitzitten van het tien minuten durende traag voorttrekkende openingsnummer "Dark Highway Part I: Transmission" is een aardige klus. Gelukkig trekt het verder op het album nog wel wat bij, maar ik blijf het idee houden dat de nummers best wat compacter hadden kunnen zijn. Aan diversiteit ontbeert het Inivisigoth overigens niet. Het vierluik Dark Highway met twee delen als start van de cd en twee aan het einde is qua sound wel bont, maar als song te vlak. Een act als het duidelijke verwante Ayreon weet dat soort traagheid veel beter in zijn muziek te verwerken. En als er dan wel wat meer pit in komt zoals in de discoachtige breaks in "Scars and Dust", dan zijn ze volkomen misplaatst, Over de hele breedte bezien valt deze cd me een tikkie tegen na het veelbelovende debuut.

Bring 'em On mag dan hun debuutalbum zijn, aan alles hoor je dat de jongens van Tempestt bepaald geen groentjes zijn. Dat klopt ook wel, want ze waren bijvoorbeeld de band die Jeff Scott Soto begeleidde in hun thuisland Brazilië. Bovendien hebben ze een stevige basis gelegd door te beginnen als coverband, met songs van onder andere Journey, Kansas en Dream Theater. Je hoort in hun songs ook wel dergelijke namen terug, maar het is toch vooral traditionele hardrock die ze spelen. In de hardere songs doet zanger BJ me nogal aan Graham Bonnet denken en daarmee heeft hij een prettig onderscheidend stemgeluid. In de instrumentatie hoor je muzikale helden terug als Michael Schenker en John Sykes, zonder dat er opzichtig geleend wordt. Integendeel, Tempestt zet een serie prima vooral mid-tempo songs neer die snel vertrouwd klinken zonder het heavy karakter te verliezen. Het duet met Jeff Scott Soto is dan niet meer dan een bonus op wat sowieso een lekkere partij degelijke hardrock is.

Bij Fires of Babylon ligt het tempo een tandje hoger. Bekendste namen in deze band zijn Winter's Bane-gitarist Lou St. Paul en zanger Rob Rock. Ook deze band houdt het bij muziek van decennia terug, maar dan wel de metal uit de tachtiger jaren. Opener "Falling To Pieces" maakt dat ook wel duidelijk, want het is Iron Maiden met één gitarist. Daar draagt het stemgeluid van Rob Rock flink aan bij, want zijn zanglijnen zijn Bruce Dickinson pur sang. Met de wereld aan ervaring die deze mannen meebrengen zou je meer verwachten dan toch vrij standaard metalsongs. Goed uitgevoerd, zeker, maar verrassen doet het nergens. In een ook wat doffe productie begint het gehak op de eerste tel en kun je vervolgens uittellen wat er verderop in de song gebeurt. Nee, doe mij Tempestt maar.

Er was ooit een tijd dat mannen de dienst uitmaakten in de popmuziek. Uitzonderingen daargelaten. Vrouwen mochten hoogstens de vocalen verzorgen en er het liefst mooi bijlopen. Voor ons mannen. Maar vrouwen eisen steeds meer hun plek op. Vaak terecht, maar soms ook minder terecht. Tijd dus om eens een aantal vrouwen langs de meelat te leggen die zo nodig muziek uit moesten brengen.

De eerste cd is van Essie Jain. We Made This Ourselves is in Amerika al in 2007 verschenen, wij hobbelen er in 2008 achteraan. De opvolger staat in Amerika overigens al voor deze maand gepland. Jain woont dan ook in New York, al is ze in Londen geboren. Jain is een singer-songwriter met folk als basis. Denk aan bijvoorbeeld Sandy Denny of Joni Mitchell. De liedjes zijn sober waarbij ze zichzelf op piano of gitaar begeleidt. Er zijn echter ook veel gastmuzikanten die bij mogen dragen aan het album. Ze dringen zich nergens op, maar zijn toch wel een noodzakelijke toevoeging om mijn aandacht erbij te houden. Als Jain bijvoorbeeld in "Haze" met hulp van blazers los gaat dan vind ik haar op het best. Ik ben benieuwd hoe ze zich verder ontwikkelt, misschien wel tot de vrouwelijke Sufjan Stevens. Wie zal het zeggen. De Amerikanen weten deze maand al meer.

Tegelijkertijd gebeuren er in Europa vergelijkbare zaken. Bobby and Blumm hebben als basis Berlijn, al komt Bobby uit Zweden. Ze zoeken het op Everybody Loves ook in de singer-songwriterhoek, maar dan meer indie dan folky. Bobby is de vrouw, en Blumm is de man. Dat had je vast al wel geraden. Al heet Bobby eigenlijk Ellinor Blixt en Blumm met zijn voornaam Frank. Haar stem heeft meestal de voorkeur boven die van hem en de link die ze zelf leggen met (Velvet Undergound's) Nico kan ik begrijpen. Al klinkt Bobby warmer en minder droef. Maar de liedjes klinken niet vrolijk. Het geheel wordt op een lo-fi-achtige wijze opgeleukt met gitaar, maar ook met de nodige elektronica. Toch gaat de melodie boven alles.

Uit Amerika (Philladelphia) komt Rusalnaia. Rusalnaia is een nieuw duo. Gillian Chadwick zit ook in de band Ex Reverie. Sharron Kraus zou je kunnen kennen van van haar solo-werk of van Tau Emerald. Kraus kan hoog zingen, haar stem lijkt op die van Essie Jain. Chadwick's stem lijkt soms op die van Grace Slick. Samen maken ze folkliedjes geïnspireerd op de jaren zeventig folk met een kleine scheut psychedelica. Het instrumentarium bestaat o.a. uit gitaar (uiteraard), xylofoon en blokfluit. Het belangrijkste wapen zijn echter de stemmen van beide dames. De liedjes worden soms gebracht in samenzang, maar als ze beide hun eigen lijn volgen om dan weer samen te komen dan zijn ze op het sterkst. De liedjes zijn bovendien boeiend. Dat ik zulke ingetogen (folky) muziek zelfs een lange autorit uit kan zitten zegt wel wat. Ik krijg van Rusalnaia nooit gevaarlijke slaapneigingen van.

De fans van Sarah McLachlan zitten al een tijdje ongeduldig te wachten op nieuw werk van deze bijzondere Canadese zangeres. Haar laatste echte album, het succesvolle Afterglow, is bijna een half decennium oud. Sindsdien worden haar fans zoet gehouden met live- (Afterglow: Live, Mirrorball, the Complete Concert), remix- (Bloom: Remix Album), kerst-cd's (Wintersong) en verscheen zelfs een iTunes-album. Wat ontbreekt er nog in dit rijtje? Juist ja, een restjes-cd en die is met Rarities, B-Sides and Other Stuff, Volume 2 (Volume 1 verscheen al in 1996)nu dus ook. Helaas is het vooral een verzameling van liedjes die al eerder op andere (verzamel-)albums verschenen zijn en zijn ze ook nogal wisselend van kwaliteit. Het zoete "Ordinary Miracle" en de fraaie interpretatie van "Black Bird" geven nog wel goede hoop dat het een mooi evenwichtige verzamelaar is die je voorgeschoteld gaat krijgen. Maar dan komt "Time After Time", dat Sarah opnieuw opnam met Cyndi Lauper. Echt, zelden zo'n stuitend slechte samenwerking gehoord. Lauper probeert breekbaar te klinken, maar giert telkens zo hard uit de bocht, dat zelfs de goddelijke stem van McLachlan niet als vangrail kan dienen. Ik zat de eerste twee keer tenenkrommend te luisteren, de derde en volgende keren heb ik 'em gewoon niet geluisterd. Het is niet de enige dissonant op deze verzamelaar. Ook de samenwerking met DMC in "Just Like Me" is waardeloos en ergens bij het mixen van "Homeless" dat ze samen met Ladysmith Black Mambazo opnam heeft iemand het leuk gevonden haar deel te maken van het koor. Dat is niet de plaats voor haar, vind ik. Dan hoor ik liever McLachlan's wonderschone interpretatie van "Prayer of Saint Francis" of -inderdaad, dat is het Kermit de Kikker-nummer, "The Rainbow Connection". Al met al is Rarities, B-Sides and Other Stuff, Volume 2 een beetje een halfgeslaagd zoethoudertje.

XV is het nieuwe album van King's X. (De telling klopt overigens alleen als je het live-album en de verzamelaar meetelt.) Weer met Michael Wagener achter de knoppen, dus dat belooft wat. En toch, inmiddels heb ik het album heel wat keren beluisterd en begint het eindelijk langzaam aan een beetje te leven, maar mijn eerste indruk was dat het een wel erg tam album is. De heren hebben, anders dan voorheen, de songs uitgebreid gerepeteerd en bijgeschaafd voor ze de studio indoken. Wanneer je ziet dat uitgerekend de track "Go Tell Somebody" er direct uitspringt en je leest dat dat er nu net een is die in de studio is ontstaan, dan bekruipt je het gevoel dat de nieuwe werkwijze niet bepaald de gewenste uitwerking heeft gehad. Is het allemaal zo futloos dan? Nou, ergens halverwege de cd wordt het wel een stuk beter - lees: heaviër - en komen met het voornoemde "Go Tell Somebody" en "I Don't Know" de zo karakteristieke King's X-tracks alsnog voorbij. Ook de afsluiter, de slow blues "No Lies" mag er zijn. Maar dan heb je toch ook al een stel songs uitgezeten die best aardig zijn, maar King's X eerlijk gezegd onwaardig. "Julie" (gezongen door Ty Tabor) doet zelfs aan Crowded House denken. Nu kan ik Crowded House best waarderen, maar bij King's X verwacht ik toch meer pit en meer muzikaal avontuur. Ik vind Ogre Tones een van hun beste albums en ben dus bepaald niet van de school die het vroeger allemaal beter vond. Als XV wat eerder op gang zou komen was dit best een prima album geweest. Nu is het een album dat de nodige gewenning vergt en zelfs dan nog niet echt overtuigt. Jammer.

Het is een beetje de Grote Splijtzwam onder electroliefhebbers: wordt een nummer er nou beter van als er zang bij zit? Bij de hitjes van Simian Mobile Disco werkten vocalen best effectief, maar als ik één track van hen wel volkomen grijsgedraaid heb (en de rest straal ben vergeten) dan was dat juist het instrumentale "Sleep Deprivation". Wat mij betreft wel zo'n beetje het ultieme nummer qua climaxopbouw, en dat wordt dan uitsluitend bereikt door slim aan filterknoppen te draaien. Het is de klassieke truc: er komen steeds meer synths bij en ze worden steeds hoger. Maar als dat werkt, geweldig toch? Sterker nog, ik weet er nog zo een voor je. Van het titelnummer van het tweede album Heartcore van het Belgische Shameboy kan ik maar geen genoeg krijgen. Het maakt al weken overuren in m'n mp3-speler. Zo heerlijk tegendraads, die synths; zo simpel en toch zo verslavend... Bijkomend voordeel: er staan nog negen prettig instrumentale tracks op de plaat. Vier, vijf daarvan zijn echt lekker (zoals "Splend It", "Stumble" en "Abfahrer"), en de rest is niet verkeerd maar ook niet bijzonder. Dat was trouwens op de knalrode debuutplaat Hi, Lo and In Between uit 2006 ook al zo (daarop blonken "Rechoque" en "Strobot" uit), maar stiekem is Heartcore beter. Ohja, voor de vorm nog wat zinloze feitjes: de mooie naam Shameboy komt gewoon van een Gameboy-geluidje, de gitaarachtige melodielijnen zijn duidelijk zachter dan bijvoorbeeld bij Goose (dat trouwens vorige week een digitaal Rarities & Remixes-album uitgebracht heeft), en zoals bij veel electroformaties gaat het ook bij Shameboy om een duo, namelijk Luuk Cox (Buscemi) en Jimmy Dewit (Discobar Galaxie).

Echt heel veel productiewerk doet Chris Goss helaas niet. Best jammer, want als hij een album geproduceerd heeft, dan kan ik zo'n cd bijna altijd blind kopen. Melissa Auf der Maur, Mark Lanegan, Masters of Reality, Nebula, Queens of the Stone Age, Soulwax, ze staan allemaal in mijn kast. Ik was dan ook wel nieuwsgierig naar The Duke Spirit. Engelse bands produceren doet Goss namelijk niet zo heel veel, dus dit moest wel bijzonder zijn. Bovendien, als je als jong bandje uitgenodigd wordt om voorprogramma's tijdens tournees te verzorgen voor bands als Queens Of The Stone Age, Razorlight, Yeah Yeah Yeahs, Black Rebel Motorcycle Club en zelfs R.E.M., dan moet je wel wat in je mars hebben. Nou, en dat blijkt. Alleen met de looks van zangeres Liela Moss scoort de band al een dikke voldoende. Als het daar bij zou blijven, dan zou dat een magere score zijn en dat is dus ook mooi niet het geval. Neptune - overigens al hun tweede cd - valt muzikaal gezien ook niet te versmaden. Na een verwarrend zweverig intro van een krappe minuut laat de band gelukkig snel haar ware smoelwerk zien in "Send A Little Love Token". Een lekker opzwepend indierockliedje. Met haar PJ Harvey-achtige zang wint Moss me gemakkelijk voor zich. Al zouden oudere lezertjes misschien eerdere Grace Slick noemen. The Duke Spirit zou je de vrouwelijke variant op stonerrock, wat toch typisch een mannelijke aangelegenheid is, kunnen noemen. Alhoewel, het Motown-achtige "My Synken Treasure" en het dromerige "Wooden Heart" dat me aan Mazzy Star doet denken, kun je moeilijk stoner noemen. Zo is Neptune dus eigenlijk vooral een lekker afwisselend indie(rock)plaatje. Vergeet maar wat ik zei over dat vrouwelijk stoner gebeuren. Daar komt toch alleen maar gezeur over.

Het aardige van sprookjes is dat je hun wereld nooit kunt herleiden tot één bepaald land. Hoe goed komt het dan uit dat de sprookjesachtige muziek van Lonely Drifter Karen gemaakt wordt door drie wereldburgers? Zangeres en centrale figuur Tanja Frinta komt uit Oostenrijk, maar woonde ook in Scandinavië en Spanje, waar ze - in Barcelona - Lonely Drifter Karen formeerde. Pianist en arrangeur Marc Melia Sobrevias is geboren op Mallorca, drummer Giorgio Menossi is Italiaan en hun platenlabel is Belgisch. Maar de liedjes van dit trio af te doen als alleen feeëriek is te kort door de bocht. Het Berlijnse cabaret uit het interbellum komt om de hoek kijken ("This World Is Crazy"), net zoals Britse folk en oude filmliedjes ("Professor Dragon"). Invloeden uit Zuid-Europa zijn zeldzamer dan je op grond van de afkomst van Tanja Frinta's bandgenoten zou verwachten. "True Desire" en "La Herba Canta" zijn nog het meest zuidelijk te herleiden, maar zouden goed in een theaterstuk kunnen passen. Grass Is Singing is een moeilijk te plaatsen album dat zomaar eens een kleine zomerhit op zou kunnen leveren. Fans van The Dresden Dolls, CocoRosie en Anthony & The Johnsons - om eens een paar zijstraten te noemen, zouden wel eens bijzonder, eh, betoverd kunnen worden door Lonely Drifter Karen.

Ik was exact een jaar geleden aangenaam verrast door Sleeping in Traffic: Part One, Beardfish' eerste cd op Inside Out. Niet zozeer omdat die band een frisse, geheel vernieuwende, wind liet waaien door symfoland, maar wel door het feit dat het een heerlijke retro symfonische rockplaat was. Een die lekker ongedwongen klonk, maar toch van begin tot einde boeide. Krap 365 dagen later is er nu Sleeping in Traffic: Part Two. Dat riekt naar een concept-cd, zeg je? Inderdaad, dat heeft u goed aangevoeld! Het tweeluik Sleeping in Traffic bespiegelt een dag in het leven van iemand. Dit deel twee beschrijft het nachtelijke deel. Nu zijn symforockers natuurlijk, net als ikzelf, saaie mensen die vanzelfsprekend hun nachten gebruiken om te slapen. Als er dus een ingetogen gaap-plaatje uitgerold was, dan had je dat niet verrast waarschijnlijk. Gelukkig is dat niet het geval. Deze vier Zweden hebben blijkbaar precies een goede nacht uitgekozen om te beschrijven, want laat nou de beschreven persoon net één van de mooiste dromen hebben die hij afgelopen jaren gehad heeft. Een droom die veel verhaallijnen kent en waar heel veel muziek in voorkomt. Een droom over King Crimson, Yes en Frank Zappa, maarv vooral ook over de meer avontuurlijk ingestelde jaren zeventig poprock en zelfs een met een knipoog naar Saturday Night Fever. En dromen waarin Zweedse vrouwen voorkomen zijn altijd aangenaam. Oh nee, dat was mijn eigen droom. Deze droom wordt nog fraaier door de zang van Rikard Sjöblom. Hij heeft absoluut een van de prettigste stemmen die ik de afgelopen jaren in de symfo voorbij heb horen komen. En zijn toetsenspel - met lekker vette Hammond! - is ook heel fijn. Voeg daarbij dat de rest van de band ook nog eens gezellig lepeltjelepeltje met hem onder het dekbed kruipt en net als Rikard droomt met een glimlach op hun gezicht en je snapt dat ik zo hetzelfde ga doen. Want des te eerder is het donderdag en kan ik de band aan het werk zien in de Boerderij in Zoetermeer.

Een recensie schrijven over een hype is nooit makkelijk, de hype beïnvloedt je, punt. Ik merk dat ik toch iets geconcentreerder luister, iets meer effort erin steek. Maar lang leve de hypes, anders had ik de Blood Red Shoes waarschijnlijk nooit te horen gekregen. Er was geen ontkomen aan, Blood Red Shoes was 'in your face'. En niet vanwege hun cd, want die kwam pas in april uit (al lekte deze al vroeg uit). De hype kwam in eerste instantie door het fantastische MySpace en later door hun energieke optredens. En een optreden MOET je inderdaad gezien hebben, dan is het hele plaatje compleet. Steven Ansell bewerkt de drums alsof hij Animal van de Muppetshow is, terwijl Laura-Mary Carter stoïcijns vanachter haar pony haar gitaar bewerkt. Laura-Mary mag dan wel leuker zijn om naar te kijken, maar Steven is toch echt de showmaker van de twee. Ik merkte overigens tijdens het optreden dat sommige zanglijnen door Steven gezongen worden terwijl ik het idee had dat ze van Laury-Mary waren, maar dat drukt de pret verder niet. Het hele 'concept' Blood Red Shoes is compleet, de puntige snelle nummers, de heerlijke samenzang, de noise die ze fabriceren met enkel drums en gitaar, het underground gevoel, alles klopt. Dit keer had de hypemachine dus gelijk, deze hype is geheel terecht!

Iedereen heeft wel eens een periode dat hij aan alles twijfelt, je het niet meer weet, je jezelf weer terug moet vinden. Vaak komt het vanzelf weer goed. Toch zijn er ook mensen die in een depressie en/of verslaafd geraken. Je kunt ook besluiten om een reis te maken. Dat kan niet goed aflopen, zie bijvoorbeeld de verfilming van de Alaska-reis van Christopher McCandless in de -overigens aan te raden- film, Into The Wild. In het leven van Firewater-frontman Tod A ging het ook mis: hij scheidde in 2005 van zijn vrouw en concludeerde dat zijn huis zijn huis niet meer was. Tod besloot om te gaan reizen. Zo trok hij van juli 2005 tot in januari 2007 door het Midden Oosten en Azië waar hij veel meemaakte. Niet alleen leuke dingen. Zijn verhalen zijn hier te lezen: http://www.postcards.blogs.com/ Gelukkig overleefde hij het, keerde terug naar Brooklyn (USA) en had genoeg ideeën om weer een album op te gaan nemen. Dit leverde The Golden Hour op. Een wat vreemde plaat die niet makkelijk in een hokje in te delen is, zoals een bonte mix van folk, pop, balkan, americana en nog veel meer. Muzikaal klinkt het alsof je naar een Spaghetti-western kijkt. De productie was in handen van drummer Tamir Muskat (ook Balkan Beat Box). Interessant schijfje waarop je blijft ontdekken. Het is alsof je een reis maakt. En dat zonder huis en haard te hoeven verlaten.

Boven aan de trap van zolder staat de Jongedame. 'Papa, wil je mijn fiets uit de schuur halen. Ik wil in het straatje fietsen.' Mejuffrouw kan tegenwoordig zonder zijwieltjes fietsen en sindsdien zou ze het liefst nog met haar fiets in bed liggen. Vooruit dan maar, ik help haar gelijk. Buiten klets ik nog wat met de buurman. Opeens gaat het raam open van onze slaapkamer en hangt mevrouw Storm uit het raam: 'Wat ben jij op zolder aan het draaien, zeg. Zoiets hoorde ik al heel lang niet meer?' Hmm, inderdaad, dat klopt. Nu pas hoor ik zelf ook dat ik de muziek wel heel erg hard had staan. Al moet dat ook, want het is de special edition (of reissue zo je wilt) van Opeth's Still Life. Dit Zweedse progressive death metal viertal is nou niet bepaald een band die ik graag op een bescheiden volume beluister en al helemaal niet als het een strak in 5.1 surround sound geremixte klassieker als Still Life uit 1999 is. Mijn hemel wat klinkt deze plaat op deze manier nog indrukwekkender dan hij toentertijd al deed. Deze special edition verschijnt, en dat is vast geen toeval, vlak voordat er eindelijk weer een nieuwe cd van deze meesterlijke Zweden in de schappen ligt, maar dat verhoogt de feestvreugde alleen maar meer. Naast de 5.1-mix staat op de dvd ook nog een live-video van ingetogen "Face of Melinda", waarop de band laat horen ook op het podium adembenemend goed te zijn. En als icing on the cake is het boekje ook nog uitgebreid met extra artwork van Travis Smith. Maar het gaat in dit geval toch vooral om de muziek en zoals Åkerfeldt zelf schrijft in het verhaal achter de plaat dat ook in het boekje staat: 'It's aged pretty well.' Voorwaar een understatement.

PowerWorld bestaat uit leden en voormalige leden van Freedom Call, Jaded Heart en At Vance. Bij die namen zou je niet verwachten dat het resultaat van deze samenwerking knap stevige powermetal zou zijn, maar dat is wel degelijk het geval. Zanger Stefan Brunner is wat mij betreft de openbaring hier. Hij steekt hier en daar Geoff Tate - uit zijn topjaren - naar de kroon. Hier en daar ja, maar op het hele album levert hij hoge kwaliteit af. Instrumentaal is het allemaal ook prima voor elkaar bij PowerWorld, maar onderscheiden doen ze zich wat minder. De composities zijn goed, op het gitaarwerk van Jaded Heart's Barish Kepic is niets aan te merken en ook de productie is prima. En toch, in een redelijk verzadigd genre brengen ze weinig nieuws, of het moet de nogal detonerende cover van Cutting Crew's "I Died In Your Arms" (!) zijn. Zit je alleen te wachten op een lekkere partij powermetal, dan is dit echter een cd voor je.

Voor de Finnen van Ancara geldt een beetje hetzelfde, qua originaliteit dan. De zang is prima te verteren, maar niet uitzonderlijk te noemen. Daarnaast is Ancara vooral naar het einde steeds meer hardrock en steeds minder metal. Dat bevalt me overigens heel goed. Een track als "Cranium Tension" is ondanks de titel een happy-go-lucky rocksong, met aangename koortjes die de toon zetten in het refrein. Wat mij betreft zijn juist de degelijke hardrocksongs, met de feel van vóór de stadionrock, het meest overtuigend. Of het overtuigend genoeg is zal de toekomst uitwijzen. Ik vind het in elk geval een geslaagd album en ben benieuwd naar volgend werk. Als ze het maar simpel houden, dan komt dat wel goed.

In 2005 verscheen de cd Yes, Virginia, de tweede cd van de Dresden Dolls, met een titel die verwijst naar een van de beroemdste krantenartikelen ooit, verschenen in de New York Sun in 1897. De strekking van het artikel, een reactie op een ingezonden brief van een meisje van acht, dat wil weten of de Kerstman bestaat, is dat de Kerstman bestaat als wij er maar in geloven. Dat nu, drie jaar later, No, Virginia verschijnt, doet vermoeden dat er een relatie bestaat tot de vorige cd. En inderdaad, dat klopt. Deels. Want naast een aantal nummers dat overbleef uit de sessies voor Yes, Virginia, staat er ook een aantal helemaal nieuwe nummers op, en daarmee is het weer een leuk allegaartje geworden. Zoals eigenlijk altijd bij de Dresden Dolls, die het voorprogramma deden voor Nine Inch Nails, maar bijvoorbeeld ook voor Cyndi Lauper (ja, echt!). Nou ja, als je jezelf cabaretpunkers noemt, is dat laatste ook weer niet zo vreemd. Wie houdt van Ben Folds, maar het net wat aparter wil, wie dol is op onconventionele teksten over transseksualiteit of seks, of wie Yes, Virginia leuk vond, kan No, Virginia blind aanschaffen. Als ik voor mezelf spreek: wanneer het een eerste kennismaking zou zijn geweest, zou ik er als een blok voor gevallen zijn, maar aangezien dat niet zo is, klinkt het wel heel erg als meer van de eerste. En is het dus wachten op een "echte" nieuwe cd van dit toch wel bijzondere bandje.

Ik zal er maar meteen eerlijk over zijn: op zijn tijd hou ik wel van een heimelijk hoerenbezoekje. Natuurlijk, over het algemeen ben ik meer iemand voor de diepgaande en inhoudelijke liefde, en een notoire hoerenloper zal ik nooit worden. Maar toch, soms kan ik de guilty pleasure van een snelle, oppervlakkige affaire niet onderdrukken en geef ik me er gewoon aan over. Niet te vaak, maar op z'n tijd is het heerlijk. Een tijdje terug bijvoorbeeld was ik in Nashville, waar ik een perfecte dame van lichte zeden tegenkwam. Met dertig minuten stond ik weer buiten, maar och och, wat hadden we een plezier. Ze was wild, ze was mooi, ze was explosief. Na afloop heb ik nog uren nagenoten, zo veel plezier beleefde ik eraan. Zij genoot er ook van, dat zag je aan alles. Maar goed, soms gaat het wel eens fout. Vorige week in Melbourne bijvoorbeeld, waar ik een Australische tegenkwam. Ik had het eigenlijk bij de aanblik al moeten weten. Haar vale kleding zag er niet uit, ze rookte als een ketter, ze had werkelijk een grafstem en ze zwalkte op haar benen. En ze vroeg vijf dollar voor een half uur. Ik weet niet wat me bezielde, maar toch ging ik er mee door. Ik voelde bijna een soort van beroepsplicht. Hoe het was? Laat ik er maar gewoon eerlijk over zijn: het was een drama. Ze wist van voren niet dat ze van achteren leefde, halverwege viel ze in slaap omdat ze volledig opging in haar verdovende middelen en ze stonk naar de drank. Het tragische van deze goedkope hoertjes is misschien wel dat ze het zelf niet door hebben. Ze begrijpen niet dat ze niet meer dan een slap aftreksel zijn van de kwaliteitshoertjes. En dat veel, heel veel mannen doorrijden op het moment dat ze haar vangen in hun koplampen en die armoedige verschijning zien. Ik besloot haar te helpen en stelde voor haar naar een kliniek te brengen. "Dat is beter voor je dan zo door te blijven rommelen," opperde ik. Ze wilde er niks van weten. "Ik maak godverdomme zelf wel uit wat ik doe! De mannen staan voor me in de rij!" Met haar vale tijgerprintrokje half over haar achterste en op één hoge hak, strompelde ze weg.

Zo vlak voor de zomer is een ideaal releasemoment voor een fijne punkrockplaat. Het Belgische kwartet Janez Detd heeft dat goed door en presenteert hiermee hun vierde plaat als ik het goed heb bijgehouden. Hoewel, punkrock? In het geval van deze nieuwe Janez Detd schuift de balans gevaarlijk door naar punkpop, getuige de aalgladde meerstemmige zang, poppy structuren en afgemeten gitaartjes, waarmee ze eerder te vergelijken zijn met bands als Simple Plan en Jimmy Eat World, als met een pak em beet Bad Religion en een Pennywise. Ook de af en toe behoorlijk puberale teksten van het niveau ik-luister-lekker-toch-niet-naar-je werken niet even lekker mee en een echt eigen gezicht heeft Janez Detd ook bepaald niet. Toch heb ik mij ondanks de eerder genoemde punten zeker niet verveeld met deze plaat. De refreintjes zijn het grootste deel van de tijd behoorlijk catchy en daarnaast hebben de jongens een flinke hang naar de jaren 80. Zo wordt Guns 'n Roses smaakvol geciteerd in een gitaarsolo, zit de song "1983" bomvol verwijzingen naar platen en hits uit dat jaar (van Slayer naar Mötley Crüe naar Tiffany) en als klap op de vuurpijl doen ze een geslaagde cover van The Outfield's AOR-hit "Your Love", een nummer waar ik altijd al een zwak voor heb gehad. Kortom, een vermakelijke punkpopschijf, maar de volgende keer mag het allemaal wel iets spannender en minder gelikt.

Er klopt iets niet aan de dynamiek op de cd Don't Pretend You Know Me van The Mojomatics. Ik denk in eerste instantie dat er iets mis is met mijn stereo-installatie. Ik schroef het geluid van cd-speler op tot het maximum, om dan de volumeknop van de versterker wat terug te draaien. Het maakt niet uit. Dan weet ik het ook niet. Tot ik het teksthoesje bij de cd lees. The Mojomatics hebben geen bassist. Dat is waar ook. Ik was even kwijt dat deze Italianen maar met z'n tweeën zijn, gitaar, drums, zang en een bluesharp. Dat is het. Ik heb de voorganger Songs For Faraway Lovers sinds het schrijven van de recensie niet meer uit de kast gehaald. Ik schreef dat ik de nummers net wat te eenvormig en de productie te braaf vond. En dan raakt een cd in het vergeethoekje. Tja. Tot ik zag dat ze in Nederland komen en de cd, die de aanleiding is voor die tour, op mijn deurmat viel. En wat blijkt: ze hebben naar mij geluisterd! De productie is vuiger. De sixties-beat-rock-sound is er nog steeds, maar de liedjes komen zo veel beter tot hun recht. Met deze cd, moet er in een wereld waar ook een band als The White Stripes succesvol is, toch een bescheiden plaats zijn voor dit tweetal. De cd-duur overschrijdt net de dertig minuten en lijkt me uitermate geschikt voor een vertaling op het podium. Waar je na afloop deze cd (of lp) meeneemt. Ga echter niet over de dynamiek klagen.

"Kun je die recensie vorige week afhebben, aub?" Tuurlijk baas, alles voor de goede zaak. Maar ik had buiten Trinacria gerekend. Een hele kluif. Hard doorpezen. Vastbijten en nimmer loslaten. Goed, na die eerste, wat moeizame kennismaking nam ik me stellig voor me niet klein te laten; niet door een gelegenheidsproject uit Noorwegen. Kom nou zeg, moet niet gekker worden. En het moet gezegd, ik heb doorgezet, heb het beest verslagen. Ik ben er zelfs van gaan houden! Wat een prachtig beest is het uiteindelijk gebleken, ook al is het eentje met gebruiksaanwijzing. Daarin staat namelijk dat je zowel van Enslaved als Fe-Mail moet houden om Trinacria aan te kunnen. Kortom dat je zowel pittige, majestueuze black metal als bijtende elektronische laptopnoise moet kunnen waarderen. Overigens heeft metal de overhand, maar de laptopnoise zorgt de scherpe, experimentele snede waarop de Noren graag balanceren. Uw recensent hoort er ook nog toefjes My Dying Bride, Shining en Lurker of Chalice in; depressieve inktzwarte doom, geflipte freak-out jazzrockpostmetal, en experimentele blackgaze. Verwacht ook een onnoemelijke gelaagdheid, waarbij op zijn post-rocks laag op laag op laag worden gestapeld. Als het dan ook nog wordt afgemaakt door een keihard, bijna mechanisch geluid en de muziek tijdens de epische grandeur van het afsluitende titelnummer perfectie benaderd, ben je maar wat blij dat je in het begin niet je botte bijl erbij neer hebt gegooid.

Er zijn zat bandjes die maar uit twee man bestaan en een bak herrie maken. Maar een duo dat zo'n compromisloze wagonlading over me heen gestort zoals No Age dat doet, dat hoorde ik nog niet vaak. Met hun op Fat Cat verschenen verzamelaar Weirdo Rippers heb ik nog steeds een merkwaardige haat-liefde-verhouding. Voor hun zojuist verschenen 'echte' debuut Nouns, dat op Sub Pop verschijnt, geldt eigenlijk hetzelfde. Het is weer zo'n plaat die ik de ene keer ge-wel-dig vind en een volgende keer na het eerste nummer al weer uit mijn cd-speler trek. Dat ligt dus vooral aan mij en niet aan No Age. Het komt doordat No Age tegendraadse muziek maakt. Vertroebel het geluid van de oude Sonic Youth, ontdoe het voor een deel van zijn vaste structuur en van Kim Gordon. Blender er een vleug shoegazer bij en dan zit je ongeveer bij hoe Nouns klinkt. Al vatte mijn moeder het vorige week kort maar krachtig samen als zijnde lawaai. Weet zij veel. Toch snap ik haar mening wel een beetje, want de weldadige noise van No Age ligt nogal zwaar op de maag en is ook zeker niet iets dat je voorbij gaat horen komen op de mainstream radiokanalen. Een kort, maar heftig album dat op het eerste gehoor zelfs een beetje slordig klinkt, maar op het tweede, derde en volgende gehoren alsmaar interessanter wordt. Als je eigen kuif tenminste goed staat.

Voor een groot deel gaat Buzz for Aldrin verder waar The Pillbugs ons bij hun vorige plaat, de verzamelaar Monclovia achterlieten. En dus geldt een deel van de recensie van dat album nog steeds. The Pillbugs gaan nu weliswaar een stapje verder - een dubbelaar is het deze keer -, maar de invloed van The Beatles is nog steeds overduidelijk. Of nemen ze ons in de maling en is hun naam een pesterige variant op de Kevers uit Liverpool en doen ze niets meer dan de Beatles - vanaf Revolver - door de mangel halen? Maar wellicht komen ze net als die beestjes onder een steen vandaan en heeft de wereld in Toledo, Ohio stilgestaan sinds pakweg 1969? Ik denk dat hun liefde voor sixtiesmuziek groter is dan hun gevoel voor satire, want Buzz for Aldrin is in het genre een prima plaat. De melodieën kloppen, de koortjes staan als een huis en als er voor het broodnodige psychedelische gevoel stevig uit de bocht moeten worden gevlogen, dan gebeurt dat prompt. Blijkbaar hebben ze zoveel ideeën en willen zo graag laten horen wat voor geweldige muziek er in 1967 gemaakt werd, dat ze de stonede avond waarop ze de naam Pillbugs verzonnen graag vergeten. En laat ze dan zo nu en dan nog een keertje teveel blowen en een spuuglelijke hoes gebruiken. Als ze trippy hardrock en Beatles-hooks zo weten te vermengen als op deze plaat, dan krijgen ze van mij alle zegen.

Het is jammer dat DubbelMono half gestopt is met zijn Platenkast-project. Of beter, jij als lezer/luisteraar bent gestopt inzendingen naar hem te sturen om zijn site te updaten. Ik vond het na een toevoeging altijd weer leuk om te proberen te spotten wat er bij een ander in de kast stond, al was dat meestal vrij lastig. Maar goed, dan viel nog genoeg te kijken, want het is bij vele inzendingen een enorm zooitje allegaar, ook qua kast. Het zou wel mooi zijn als artiesten zelf ook eens wat in zouden sturen. Ik ben wel benieuwd naar de rest van de platenkast van Adem. Op zijn nieuwe cd Takes geeft hij - voluit Adem Ilhan geheten en naast soloartiest ook bassist in Fridge - in ieder geval een meer dan interessant doorkijkje in de periode 1991-2001, in wat hem inspireerde als artiest. En daar zit aardig wat obscuur spul bij. Ik bedoel, wie heeft de 7" van Bedhead's "Bedside Table" in de kast staan? Of weet wat het B-kantje is van Smashing Pumpkins' "I Am One"- single? Adem heeft het in zijn kast staan. Net als de 12" van Tortoise "Garmera". Maar daarnaast ook albums van PJ Harvey, Lisa Germano, Pinback, Yo La Tengo, Aphex Twin, Björk, The Breeders, Low en dEUS. Tracks van albums van deze artiesten goot Adem in een singer-songwriter-jasje en zingt ze met zijn fragiele stem. Dat Adem hierbij niet bang is om heilige muurtjes te slechten blijkt wel uit zijn versie dEUS' "Hotellounge". Daar zullen ze in België wel van fronsen, maar ook zij kunnen niet ontkennen dat deze versie ronduit geweldig is. Adem maakt de liedjes af en toe onherkenbaar en zelden herleidbaar tot de originele artiest, maar zijn dat niet meestal de fraaiste covers? In dit geval wel in ieder geval.

Vijf over half acht precies is het in de kleedkamers van de Melkweg, als ik Mathias Färm de hand mag schudden. De gitarist doet vanavond met zijn band Millencolin de grote zaal van de Melkweg te Amsterdam aan, en na anderhalf jaar niet in Nederland te zijn geweest werd dat natuurlijk wel eens tijd. Met Dead to Me en Wagtale deze keer als support, kunnen wij weer eens van de punk-rockers genieten. Het voorprogramma is inmiddels al volop aan de gang waardoor het wat lawaaiierig is, maar gelukkig vindt Mathias het geen probleem om wat harder te praten; 'Veel mensen waarmee ik aanraking kom tijdens het toeren hebben vaak toch al niet meer een geweldig gehoor, haha.' En daar slaat Färm meteen de spijker op zijn kop.

Ik heb Colin Meloy heel hoog zitten. De vier cd's die hij uitbracht met The Decemberists vond ik allemaal van superieure kwaliteit. De eerste keer dat ik ze live aan het werk zag was ook ronduit geweldig. De laatste keer ging er echter wat knagen. Het spontane van de eerste keer leek toch een soort van een trucje te zijn. Maar ik merkte ook dat de mensen om me heen die wel voor de eerste keer The Decemberists zagen wel heel enthousiast waren. Ik was gewoon verwend, zo bleek. Maar dit verwende jongetje is toch wel heel blij dat hij mee kan genieten met de Amerikanen die Colin Meloy aan het werk zagen tijdens zijn solo-optredens. Op Sings Live! zijn van die optredens zeventien liedjes verzameld. Het album laat horen dat de liedjes van Meloy zich ook uitstekend lenen voor optredens van een man alleen met zijn gitaar. Meloy kriskrast door het repertoire van The Decemberists en doet ook een paar nummers die de band (nog?) niet opnam. Geinig is ook dat hij in enkele nummers stukjes van nummers van andere bands stopt. Zo vult hij "Here I Dreamt I Was An Architect" handig aan met het niet gelijk voor de hand liggende "Dreams" van Fleetwood Mac. Ook REM, The Smiths en zelfs Pink Floyd heeft hij in de nummers verstopt. Opvallend vind ik dat ik toch weer val voor de mooie praatjes van Meloy tussen de nummers door. Misschien was ik die tweede keer dat ik ze live zag inderdaad gewoon een spoiled little kid met een slechte dag.

White Lion keert terug! Hmnou, het is de band die eerst Tramp's White Lion heette en nog steeds is Mike Tramp het enige originele lid. Dezelfde band die volgens Tramp zelf in 2005 al ten grave gedragen was. Kunt u het nog volgen? Ik niet. Feit blijft dat Tramp een prima band achter zich heeft staan en op dit album precies doet waar hij goed in is: stevige rocksongs die passen bij zijn nogal beperkte stem. En prompt rolt er dan gewoon een heel lekker album uit. Juist omdat hij zich beperkt tot dat ene genre. Een enkele keer is een song simpelweg te lang uitgerekt om nog de aandacht vast te houden ("Dream"), maar doorgaans zijn de songs prima poprocksongs met een onverwacht stevige muzikale ondersteuning. Ik had het niet verwacht, maar eerlijk is eerlijk: Tramp laat zien dat 'ie er nog toe doet.

De vorige editie van Khymera herbergde twee flinke verrassingen in de vorm van zang van Pink Cream 69-bassist en daarnaast inmiddels veelgevraagd producer Dennis Ward en gitaarspel van de toen zeventienjarige Tommy Ermolli. Tot mijn vreugde is de line-up dezelfde gebleven. Ook de uitvoering is gebleven zoals 'ie destijds was: redelijk braaf - want AOR -, maar niet té braaf, niet overdadig, geen krachtpatserij waar dat niet nodig is, fraaie koortjes en een prima productie. Het euvel van het vorige album is echter ook niet verdwenen: de songs - wederom vooral van de gebroeders Tom en James Martin - zijn soms wel erg voorspelbaar. De belofte van het vorige album is daarom nog steeds een belofte: een dikke voldoende, maar met beter songmateriaal had het heel wat beter kunnen zijn.

Royal Hunt heeft een aantal lastige jaren achter de rug. Na het vertrek van zanger DC Cooper wilde het met de band van toetsenist/gitarist André Andersen maar niet lukken om de boel weer op poten te krijgen. Zanger John West kreeg zijn congé en Mark Boals (The Codex, Ring Of Fire)werd binnengehaald als zanger voor een nieuwe start. Teruggrijpen op oude successen is een beproefd middel, vandaar de ondertitel. En Boals is een goede greep voor Royal Hunt's powermetal, dat moet gezegd worden, ook al overdrijft hij het soms, zoals op "Exit Wound". Maar op de een of andere manier blijven die moddervette toetsen over alles heen me in de weg zitten. Voor mij is dit dan ook bepaald geen album dat ik steeds weer zal opzetten. Wie de afgelopen jaren Royal Hunt steeds iets minder zag zitten, moet echter zeker eens luisteren.

Het is een hele eer om iets te mogen schrijven over het nieuwe album Shine A Light van de Stones, de grootste rock 'n' roll-band ooit. De mannen zijn de zestig al ruim gepasseerd, maar hebben nog altijd niet genoeg van het toeren. Hetgeen hun vele fans vast niet zal spijten. Ook in hun portemonnee zullen ze het merken, want de vier-dvd-set The Biggest Bang is nog niet uit of er ligt alweer nieuw livemateriaal in de schappen. Shine A Light is de titel van een track van het in 1972 verschenen Exile On Main Street, één van de betere Stones-albums. Shine A Light is ook de titel van de film die Martin Scorsese op 29 oktober en 1 november 2006 schoot in The Beacon Theatre in New York en die vanaf 11 april in de bioscoop draait. Eentje die fans vast allang gezien hebben. Naast de film is er ook een cd uitgekomen met de titel Shine A Light. Het is uiteraard een weerzien met oude bekenden als "Jumpin'Jack Flash" en "Start Me Up". De meest recente bijdrage stamt uit 1983 ("She Was Hot"), vijfentwintig jaar geleden. De optredens zijn opgeleukt met enkele bekende namen. Zo mag Jack White (The White Stripes) opdraven in "Loving Cup", Buddy Guy in "Champagne & Reefer" (het nummer is oorspronkelijk van Muddy Waters) en mag Christina Aguilera meekirren in "Live With Me". Waarom? Geen idee, want gastoptredens lijken me het laatste wat de Stones nodig hebben, en zeker niet van Aguilera. Al zou ik best een totaal concert willen zien waar Guy als bluesgitarist/zanger samen met de Stones oude bluesnummers speelt. Maar goed, er staan Stones-tracks op die nog niet eerder in een liveversie te verkrijgen waren en de meeste uitvoeringen klinken oké. Al hoor ik "As Tears Go By" toch liever van Marianne Faithfull en ontbreekt de duivel in "Sympathy For The Devil", toch een van mijn lievelingsliedjes. Als de film uitgedraaid is in de bioscoop dan komt deze ongetwijfeld op dvd uit. Kan dit album naar de platenkast verdwijnen naast de indrukwekkende reeks albums die ze reeds uitbrachten.

Sommige dingen mag je niet hardop zeggen in entertainmentland. Dat de covers van veel tijdschriften gewoon te koop zijn. En items in veelbekeken tv-programma's - al gaat dat meestal in de vorm van package deals, en kom je daar haast niet onderuit als je nog grote artiesten te spreken wilt krijgen. Of dat de "nieuwssite" nu.nl opeens heel wat minder objectief is als je geld biedt. Tenminste, de geur van omkoperij hangt wel erg sterk om twee stukjes over de Nederlandse kutrockband Kane. Juist de twee singles van Kanes jongste album worden zonder onderbouwing de hemel in geprezen, terwijl die niets nieuws toevoegen aan Kanes oeuvre noch onze nationale muziekgeschiedenis. En dan die slotzin! "Het kan niet anders of er wacht ons een schitterend concert in De Kuip". Flikker toch op zeg. Op een nieuwssite! Ik heb erover gemaild naar nu.nl; geen antwoord. Wat mij dan drijft om hier (onbetaald!) over Kane te schrijven? Rechtvaardigheidsgevoel. Ik geloof ook de suggestie van OOR niet, als zou Kane op hun nieuwe album zijn gaan experimenteren. Dat is namelijk helemaal niet zo; Everything You Want is een extreem saaie plaat. "NYC Soul" zou een ode aan het dynamische New York zijn, aan 'een gevaarlijke vrouw'. Maar die ziel, die wilde spanning, emotie of verbeeldingskracht blijkt nergens uit. Met wat Amerikaanse politiesirenes en een drumcomputer-outro heb je het gehad. Wel staat er zowaar een mooi nummer op Everything You Want, het linea recta van Coldplay gejatte "I Belong To You". Dat komt vooral door het stuk waarin Dinand Woesthoff zwijgt. Mijn grootste bezwaar tegen het duo Kane is namelijk diens stem. Woesthoff moet die aardappel eens uit zijn keel halen, maar dat doet-ie al negen jaar niet. Sterker nog, sinds "Damn those eyes" uit 1999 heeft de band ondanks tientallen juichende recensies bij mijn weten geen enkel interessant nummer meer uitgebracht. Wat dat betreft voldoet dit zevende album ondanks zijn titel keurig aan mijn laagste verwachtingen. Daar wil ik graag over discussiëren in de comments. Wat 3FM draait is helaas de norm in Nederland. Maar dat dat dan Kane is, is voor mij voor een land met zoveel meer talent en een zoveel rijkere muziektraditie onbegrijpelijk.

Het verschil is groot. Erg groot. Vorig jaar had ik echt hele slechte dagen in het berkenseizoen. Zo slecht zelfs dat ik me ziek moest melden op mijn werk, in bed moest blijven en zware medicijnen moest slikken om mijn lijf weer in het gareel te krijgen. Doordat ik nu overgeschakeld ben op andere medicijnen, die ik het hele jaar door moet slikken, is mijn lijf minder snel uit evenwicht bij pollenhozen zoals ze nu aan de gang zijn. Toch had ik vrijdag een slechte dag. Een hele slechte dag. En daar waren de pollen maar voor een klein gedeelte de oorzaak van. Ik had gewoon te weinig geslapen. En dat niet een dag, maar een week. De krap vier uur slaap van donderdag op vrijdag deden me uiteindelijk de das om. Ik besloot niets te gaan doen vrijdag. Ze konden me allemaal de rug op. Nou ja, bijna niets.

Ik had wel een stapeltje cd's klaar liggen dat ik de afgelopen winter bij elkaar verzameld had voor een luie warme dag. Niet geheel toevallig waren ze allemaal van hetzelfde label: Far Out Recordings. Ik begon de dag dus in alle vroegte met een extra sterke espresso en Nicola Conte. Of beter gezegd, met een verzamelaar die samengesteld is door deze Italiaanse jazzheld die zelfs zijn platen op Blue Note uitbrengt. Hij heeft op Viagem vijftien tracks uit de jaren zestig verzameld die een gelijk herkenbare mix van Braziliaanse bossa nova en samba jazz laten horen. Ik kende vooraf geen enkele van de veertien gepresenteerde acts en achteraf kan ik ze nog steeds niet opnoemen, maar ervan genieten deed ik wel. Je waant je echt midden in het verliefd kloppend hart van de pasgeboren bossa nova in hartje Brazilië in de jaren zestig. Heerlijk.

Een tweetal dat een deel vormde van het kloppend hart van de samba jazz en bij wie bovendien het hart sneller ging kloppen toen ze elkaar zagen, is Joyce & Tutty Moreno. Zij zingt, hij drumt en ze worden geholpen door allerhande vrienden. Ik drink ondertussen nog een dubbele espresso. Alhoewel ze beiden volgens mij al aardig op leeftijd zijn, klinkt hun cd Samba Jazz & Outras Bossas uiterst vitaal. Als je niet beter wist zou je denken dat Joyce net tegen de dertig loopt en een verleidelijke godin van de zwoele zomernacht is, zo zingt ze nog. Toch hoor je op de een of andere manier wel dat dit opnames zijn van 2007 en niet zoals op Viagem opnames uit de jaren zestig, waarbij ik de Viagem-verzamelaar prefereer.

Ook Arthur Verocai draait al een tijd mee in de Braziliaanse muziekscène, maar dat leverde tot nu toe maar één cd op onder eigen naam. En dat was in 1972. Niet dat Verocai stilgezeten heeft, hij schreef vaak voor anderen of speelde met hen mee. Ook op Encore is zijn rol op het eerste gehoor gering. De rol van de gitarist, en dat is dus Verocai in dit geval, is namelijk allesbehalve dominant op deze cd. Pas toen ik de koptelefoon erbij opzette hoorde ik zijn subtiele en inderdaad vaak ondersteunende spel wat beter. Nog steeds heel bescheiden, zoals hij ook op de hoes staat. Maar in de schaduw van bijvoorbeeld Rio-grootheden Azymuth die op twee tracks meedoen is het goed vertoeven. Erg fraai is het samenspel in Filhos tussen zanger Ivan Lins en Verocai op akoestische gitaar. Al had ik er zelf voor gekozen de strijkers die op de achtergrond meedeinen weg te laten. Heerlijke muziek voor bij mijn vers gezette cappuccino.

Op Marcos Valles' verzamelaar Carioca Soul staat zijn gitaar een stuk verder naar voren in de mix dan bij het album van Verocai. Valles, generatiegenoot van Verocai, bracht dan ook al meerdere albums uit onder eigen naam. Na de bescheidenheid van Verocai irriteert de prominente aanwezigheid van Valles wel een beetje. Maar goed, hij is de naamgever van de cd, dus het is zijn goed recht. Deze verzamelaar vat de opnamen samen die hij maakte voor Far Out tussen 1994 en 2008 en worden aangevuld met drie live-tracks die, maar dat is logisch, opgenomen zijn in de zwoele nachten van Rio. Dat vind ik wel de drie warmste nummers van Carioca Soul. De tracks van de drie studioalbums zijn naar mijn mening net wat te veel verhipt, na de drie albums hiervoor.

Ik baalde wel een beetje dat ik er niet bij kon zijn op 2 mei in Bitterzoet. Het zal vast heel erg mooi zijn geweest, daar aan de Spuistraat, alwaar Nicole Atkins haar zelfbenoemde pop-noir op de gelukkige aanwezigen losliet. Ik denk dat ik dat, op basis van de overtuigende live youtube-clips die ik zag, gerust mag aannemen. Daarnaast is er sowieso haar album dat al veel goeds deed vermoeden. Want oh oh oh, wat is Neptune city toch een hemels plaatje vol overheerlijk melodrama om in te zwelgen. De negenentwintigjarige zangeres heeft waarschijnlijk nog eens eventjes goed geluisterd naar hoe ze dat in de jaren 50 en 60 ook alweer deden. Klassieke popsongs die zorgvuldig werden opgebouwd en waar nodig ondergedompeld in een fikse bak met strijkers. Ook mijn wederhelft is danig onder de indruk van Atkin's muziek. Het herinnert haar aan heldinnen uit vervlogen tijden - Vera Lynn, Judy Garland - en roept technicolor beelden op uit de hoogtijdagen van de Broadway musicals. Atkins liet zich tevens inspireren door het werk van regisseur David Lynch. Hierin is zij uiteraard niet de eerste - hoe vaak duikt die naam niet op als inspiratiebron? - maar in dit geval zorgt het voor een broeierige onderlaag waardoor de spanningsboog over het gehele album strak gespannen blijft. Voeg daar haar fenomenale stem en schrijverstalent - ik noem een Cave en een Cohen - aan toe en je kunt de conclusie trekken dat we hier te maken hebben met een klassiek gevalletje jaarlijstmateriaal.

Alex Turner is een gezegend man. De eerste platen die hij met zijn reguliere bandje maakt worden werkelijk overal bejubeld en als hij dan een zijstapje maakt, krijgt dat project dezelfde behandeling. Terecht? Meer dan dat. The Last Shadow Puppets, het project dat hij opzette met Miles Kane van The Rascals mixt de energie van Arctic Monkeys met iets dat wellicht het best kan worden omschreven als ouderwetse, stijlvolle filmscores-zonder-film. Alsof Ennio Morricone en Henry Mancini een film met vrijwel alleen maar achtervolgingsscènes van een soundtrack moesten voorzien. "The Chamber" en "My Mistakes Were Made For You" zijn de enige momenten waarop de held-van-dienst even mag uitpuffen. Terwijl de aftiteling over het scherm rolt zien we onze hoofdpersoon langzaam over een eenzame straat lopen, beschenen door de straatlantaarns en begeleid door "Time Has Come Again". De violen en blazers klinken vet en vol alsof Phil Spector hoogstpersoonlijk de opnames begeleid heeft, terwijl Lee Hazlewood en Scott Walker hun gevoel voor sfeer en popmelodieën inbrachten. Dat zijn grote namen, nietwaar? Of de vergelijkingen (associaties noemen we ze dan maar) terecht blijken, kunnen we nog niet vaststellen. We hebben hier tenslotte te maken met krap twintigjarige broekies. Aan de andere kant, Phil Spector moest nog twintig worden toen hij zijn eerste wereldhit geproduceerd had.

Voor uw info: ik lees zojuist op Last.fm dat A.G. een legende schijnt te zijn. Dat zit zo: vroeger was hij lid van de al net zo 'legendarische' crew Diggin in the Crates, ook wel DITC genaamd. Welnu, ik zit redelijk in de hiphop en DITC does ring a bell, maar ik had nog nooit van de beste man gehoord. Ach, om maar met Joris Luyendijk te spreken: we moeten ook niet doen alsof we alles weten. Get Dirty Radio klinkt in ieder geval als een zeer aangename verzameling Westcoast hiphop, terwijl A.G. in werkelijkheid uit de Bronx komt. Ook een prestatie, me dunkt. Dit is niet lullig bedoeld, integendeel: Get Dirty Radio heeft een opvallend luchtige sound voor een productie uit de meestal wat donkerdere New Yorkse school. Sensation White waar je Black zou verwachten, zoiets. Het is overigens een bewuste keuze, want A.G. heeft deze plaat opgenomen in Californië. Niet alles is even geslaagd: "Say Yeah" klinkt als een poging mee te surfen op het succes van onuitstaanbare Black Eyed Peas riedeltjes en had beter achterwege gelaten kunnen worden. Maar uitschieters zijn er volop, zoals het opzwepende "Triumph", BBQ-stamper "Take A Ride" en de zomerse jamtrack "Real Right Now". Als geheel is Get Dirty Radio zodoende een knappe prestatie, terwijl men mij voor zinsnedes als 'You gotta build Gates around your house / because you're Microsoft' 's nachts gerust wakker mag maken. Bovendien is het wel zo fijn dat A.G. ook de beperkingen van het genre kent. De plaat zit niet volgetrapt met nietszeggende skits, terwijl 16 tracks een mooie lengte is. Daar zouden enkele van zijn collega's nog wat van kunnen leren.

Toen ik de single 'Bullet' van Grand Avenue voor het eerst hoorde, deed het me sterk denken aan Coldplay. Daar doet het me nog steeds erg aan denken. De band neigt wel vaker de Coldplay-kant op, maar er blijft genoeg over om ze geen Coldplay-adepts te noemen. Luister maar eens naar het openingsnummer 'Give Myself Away', een lekker ruig nummer, dat me heel ver weg wel aan de Editors doet denken. De cd draait om het nummer 'You please me'. Dat was het eerste nummer dat de band schreef voor dit album en elk nummer erna moest minimaal voldoen aan deze standaard, aldus de bijgeleverde bio. Dat nummer doet mij echter niks, zeker niet in vergelijking met bijvoorbeeld het U2-achtige 'Restless World'. Daar ligt denk ik het probleem met deze band; hij doet me te veel aan anderen denken, Grand Avenue heeft geen 'eigen' geluid. Nu is dat ook wel moeilijk tegenwoordig. Wat is er nog niet geprobeerd? En zeker in dit genre, het net-niet-pop-, maar ook net-niet-rock-genre. Daar waar de Coldplays, de Snow Patrols en de Saybia's het uitvechten. Daar kom je niet meer tussen, ook al maak je een goede plaat. Dan kom je tussen de Morning Runners en de Pilot Speeds terecht. Alleen hebben in dit geval de laatste twee mijn voorkeur.

Nederlanders hebben de eigenaardige gewoonte om neerbuigend te doen naar onze zuiderburen, de Belgen. Het zal wel een historische achtergrond hebben en wij doen dus waarschijnlijk hetzelfde als onze voorouders al eeuwen hebben gedaan. De Belgen of eigenlijk de Walen en de Vlamingen zorgen er ook deels zelf voor dat we hun land niet echt serieus nemen. Maar dan hebben we het over de politieke situatie. Als je naar de cultuur van de Belgen kijkt, doen ze helemaal niet onder voor onze cultuur. Sterker nog, ze doen het naar mijn idee vaak beter. Studio Brussel maakt betere radio dan 3FM, Canvas zendt betere cultuurprogramma's uit dan onze publieke zenders en er komen meer interessante bands uit België dan uit Nederland. Dead Souls is één van die bands. De vier heren uit Vlaams-Brabant begonnen een jaar of vijf geleden als tributeband. Van wie dan wel? Ga naar de pagina van Dead Souls op MySpace en luister bijvoorbeeld naar "Zen for Birds". Een beetje muziekkenner zal direct de invloed van Joy Division herkennen en dat is natuurlijk ook niet vreemd als je jarenlang alleen maar covers van Ian Curtis c.s. speelt. Joy Division is op geen enkel nummer van Cognac and Coffee ver weg, maar je hoort ook dat Dead Souls hun best doen om Joy Division achter zich te laten. Je hoort ook andere invloeden zoals Sonic Youth, Spacemen 3 en Jesus & the Mary Chain. Dead Souls hebben een prima debuutalbum gemaakt, maar dat vind ik misschien omdat ik een fan van Joy Division ben. Als ze de komende tijd nog meer los kunnen komen van die invloeden, dan zou een volgend album wel eens een nog interessanter eigen geluid kunnen laten horen.

Daar stond ze. "Who the fuck is Kelly Clarkson?", dacht ik. Dat de foto (op File Under) in de Amsterdamse Bierhal was gemaakt, moest wel betekenen dat ze erg bekend was. Van de Amerikaanse Idols, dus. Een programma waar ik ongelooflijk de schurft aan heb. Ik heb het niet op die vervelende nietszeggende commerciële mainstream shit. Maar als ik een kwalitatief goed fototoestel had gehad en bovendien in de buurt van Brisbane (Australië) had gewoond had ik teruggeslagen met een foto van "Boston" Bob Smith. Niet dat hij de Australische Idols ooit gewonnen heeft of ooit zal winnen, maar ik denk dat niemand weet wie hij is. Hij is de zanger van The Busymen, en een hele bijzondere. Hij kan namelijk niet mooizingen, zijn stem is het best te vergelijken met die van wijlen Kevin Coyne, maar dan een toonsoort lager en dan in de blender met die van Lux Interior (The Cramps). Smith is het boegbeeld van de band The Busymen. Na tien jaar spelen leveren zij voor het eerst een volledig album getiteld Distort All Levels. Er waren tot op heden -dat dan weer wel- twee singles waaronder "Evil Hearted Evie", een nummer dat ook op dit album terecht gekomen is. De energie en zweet druipt van Distort All Levels af: rock, blues, punk, glamrock, surf en zelfs sporadisch een dansbare beat. De band grossiert echter niet in sterke nummers en de zang vind ik ronduit irritant, vooral als Smith laag gaat. Hij lijkt dan wel een geestelijk gestoorde. Maar live zal het ongetwijfeld een beest van een band zijn. De moraal van het verhaal: ik ben toch niet zo underground als ik soms zelf denk. "Who the fuck is Ewie?", zou ik denken als ik The Busymen was en de middelvinger omhoog steken en dan gewoon nog tien jaar verder spelen daar down under.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van The [New] Shining had gehoord. Maar ik luister dan ook vrijwel nooit naar de radio. Als ik dat wel had gedaan, had ik bijvoorbeeld kunnen weten dat deze band al een bescheiden hitje heeft gehad, met single "Temptation". Dat ze uit Ridderkerk komen. Offeh, dat ze met de clip voor "Temptation" behoorlijk wat aandacht hebben getrokken, omdat hij gefilmd is met de Red Cam, een zeer vooruitstrevende techniek waarmee compleet digitaal in een enorm hoge resolutie gefilmd kan worden. Maar goed, ik luister dus geen radio. En ik wist dit allemaal niet. Ik heb gewoon de cd in de speler gestopt en ben gaan luisteren. Dan valt op dat "Temptation" inderdaad een prima single is, die doet denken aan The Cult. En ook dat ik track 6, "Hurt", zomaar mee kan zingen. Dat is overigens geen wonder, want het is een cover van het wonderschone nummer van Nine Inch Nails. Een pluspuntje voor TNS, en met het noemen van deze twee referenties weet je meteen waar zij de mosterd halen. De driemansformatie maakt strakke, rechttoe-rechtaan rock, waar je je geen buil aan kunt vallen. Misschien vergis ik me, maar als ik in de liner notes de naam Oscar Holleman lees, denk ik niet direct aan de meest moderne sound, maar eerder aan degelijke rockmuziek. En dat is het. Met overigens een prima zanger: helder stemgeluid, mooi bereik en veel variatie in zijn zang. Wie "Temptation" een goede single vindt, kan deze cd zonder problemen kopen!

Met veel spanning heb ik uitgekeken naar de opvolger van het eind 2005 verschenen Deviation from the Flow van Malpractice. Deze Finse band heeft me met dat album geraakt door hun pure manier van musiceren en de liefde voor het genre waarmee gespeeld werd. En ik ben niet eens een echte progmetal-fan, kun je nagaan. Nu is er dan opvolger Triangular en er zijn meteen wat wijzigingen te melden. Zo is zanger Mika Uronen vervangen door de voor mij onbekende Aleksi Parviainen en is er een tweede gitarist aangetrokken. Of het vervangen van Mika echt een grote stap vooruit is, durf ik te betwijfelen want ik was erg gecharmeerd was zijn warme stemgeluid. Nieuwkomer Aleksi is echter niet slecht, alleen mis ik nog een beetje een eigen stijl bij hem. Met het gevoelige 'Waves' bewijst hij wel dat er potentie is, want hij draagt deze ballad met een mooie en ingetogen zangpartij. Over het toevoegen van een extra gitarist ben ik meer tevreden. Was het spel op de voorganger al niet misselijk, de gouden tandem Koto/Vanhala die nu opgestaan is, blijkt een verademing om naar te luisteren. De thrashy riffs en de gelikte solo's die zij produceren zijn een waar genot om naar te luisteren. Hoogtepunt vormt ongetwijfeld het instrumentale titelnummer, dat uitblinkt in superieur gitaarwerk aangevuld met soepel en inventief drumgeweld. Daar kun je gewoon naar blijven luisteren. Kon ik ook maar zo spelen, zucht.

Het gaat goed met The Black Box Revelation. Erg goed zelfs. Het begon in 2006 bij een tweede plaats in Humo's Rock Rally (de Belgische tegenhanger van de Grote Prijs van Nederland), gevolgd door optredens op o.a. het Dour Festival en Pukkelpop. Momenteel zijn ze als voorprogramma onderweg met dEUS op hun Europese tournee en deze zomer staan ze op Werchter. Niet gek voor twee jongens van achttien en zestien uit Dilbeek, vlakbij Brussel. Dit succes hebben ze grotendeels te danken aan de fantastische en lekker vuige plaat Set Your Head On Fire die ze onlangs uitbrachten en hun energieke optredens.

Dankzij hun Twee Meter Sessie ontdekte ik destijds de Belgen van Noordkaap met in hun midden Stijn Meuris. België bleek al jaren hun eigen The Scene te hebben. De aanleiding, het album Massis, was achteraf hun studio-verscheiden. Live heb ik ze nog gehoord. Nee, niet gezien, de route naar het Werchter-festivalterrein was te lang (of wij te laat). Zij openden. Meuris zou er een prachtig liedje over geschreven kunnen hebben. Hun afscheidsoptreden in 2000 zag ik nog op de Belgische tv en kwam later op cd uit. Maar niet getreurd er kwam een nieuwe band, Monza. Het geluid was niet erg veranderd en de teksten en stem van Meuris herken je uit duizenden. Van God Los schafte ik in 2001 meteen aan waarna het lang stil werd rond de band. De opvolger in 2005 ging langs mij heen. Meuris is namelijk in Nederland nooit doorgebroken (en dus nooit in het nieuws). Niet met Noordkaap, niet met Monza. Dat is in België wel anders: daar staat Monza dit jaar op Werchter. Attica! is de reden en Monza verkeert in vorm. Ondanks de nodige bezettingswisselingen. Het album is lekker up-tempo, zoals ik Meuris het liefst hoor. En ondanks dat er nog steeds wat mindere songs op staan (de singles zijn vaak ook echt de betere liedjes) is de meerderheid ruim aan de goede kant van de streep. De teksten zijn ondanks het rockelement (soms) nog steeds naargeestig. En de rijmelarij en dichtkunst horen bij Meuris, zoals de schimmel bij Sinterklaas. Neem bijvoorbeeld het afsluitende hoogtepunt van Attica! "Bijna Niets": 'op zoek naar het licht, stuit hij op louter zwart, tot nader bericht, regeert de zwaartekracht.'

He said 'I wanna shine in the eye of Orion
But I drove my soul through the Black Hole!'
She said 'What a wonderful way to wake me
You weren't so nice last night
You're such an asshole when you're drunk'
He said 'At least I'm OK in the mornings'

Deze eerste paar zinnen uit het nummer "Rocky Took A Lover" van het album Flock van Bell X1, volgens de bio de tweede grootste band in thuisland Ierland, nodigden mij uit om het maar meteen op de man af te vragen. Vertel eens, Paul, ben jij een asshole als je dronken bent?

Paul Noonen, frontman van de band, lacht en dwaalt vluchtig met zijn blik door het levendige restaurant van het Amstel Hotel. 'Ik neem aan van wel. Rocky was het in ieder geval. Hij was een dakloze kerel die op de straat leefde in buurt van waar ik woonde in Dublin. Hij heeft daar zo'n twintig jaar geleefd en was ooit een boksamateur. Vandaar zijn bijnaam. Ik denk dat hij een jaar of vijftig was, maar hij zag er een stuk ouder uit. Ik heb hem leren kennen als een hele karakteristieke man. Zo nu en dan hielpen we hem. Als hij nuchter was, was het echt een fijne kerel. Hij was er zich terdege van bewust wat er van zijn leven terecht was gekomen. Hij had alles verloren. Hij was ooit getrouwd geweest en had kinderen. Als hij teveel gedronken had, meestal 's avonds, werd dat besef hem vaak te veel en dan werd hij onredelijk en agressief. Hij sliep meestal tussen een stapel pallets achter het huis waar ik woonde. Wanneer ik uit het raam keek in de ochtend, zag ik hem daar dan liggen. Op een zekere ochtend zag ik hem daar ineens liggen met een dame naast hem. Ik had daar zo mijn eigen, geromantiseerde gedachtes over - een soort Lady and the Tramp - en daar is het lied uit ontstaan.'

Elk genre kent z'n pioniers, bands die innovatie hoog op hun lijstje hebben staan en zich op wat voor manier dan ook onderscheiden van de concurrentie. In hardcoreland waren dat de laatste jaren Modern Life Is War, This Is Hellen Cursed. Eerstgenoemde is inmiddels ter ziele en de tweede plaat van This Is Hell bleek een herhalingsoefening. Alle hoop was derhalve gevestigd op de derde van de Canadezen van Cursed. III: Architects Of Troubled Sleep begint in ieder geval furieus. Na het intro volgt namelijk het oorverdovende "Night Terrors". Rauw, agressief, smerig en vooral heel erg snel. En dat allemaal in anderhalve minuut. Cursed staat bekend om de verscheidenheid van stijlen, dat is op deze plaat niet anders. De eerste helft van III is duidelijk gereserveerd voor de snellere grindcorenummers. Pas op "Friends In The Music Business" gaat het tempo omlaag. De toon wordt direct zwaarder, logger en daar moet je van houden. Hoewel het in negen van de tien gevallen niet mijn kopje thee is moet ik toegeven: wat een nummer. Geweldige opbouw, zware riffs, maar naar het einde toe een ontegenzeggelijk hardcore-gevoel. 'Don't call me and I won't call you', het komt er zowaar enigszins geëmotioneerd uit tegen het einde van het nummer. Heel even wordt het wel erg Mastodon-achtig (in "Unnecessary Person"), maar gelukkig komen er dan nog twee snellere nummers. Die zeven minuten van outro "Gutters" hadden dan weer niet gehoeven. Cursed is er weer in geslaagd een originele plaat te maken, een plaat die het verdient te worden beluisterd door iedere hardcore- en metalliefhebber. III blijft spannend tot het eind, een grote verdienste.

In de grote zee aan bandjes zien we er soms wel eens eentje over het hoofd. Tenminste, ik had nog nooit van Bell X1 gehoord. Toen de promo door mijn brievenbus kletterde dacht ik vanwege de naam zelfs eerst dat het om een electrodingetje zou gaan. Toch heb ik niet het gevoel dat ik me hiervoor hoef te schamen. Dat laat ik aan het muziekwereldje over. Die mogen zich namelijk collectief gaan schamen dat het uit 2006 stammende Flock nu pas in Nederland uit is gebracht (overigens hulde voor Rough Trade). Het is nota bene hun derde album. Bell X1 is ontstaan uit Juniper toen de toenmalige zanger die luistert naar de naam Damien Rice - toch ook geen onbekende hier - liever solo verder ging. Geen nood: Drummer Paul Noonan bleek ook over een aardige strot te beschikken en zo groeide Bell X1 uit tot een van de succesvolste bands in thuisland Ierland. Niet geheel onterecht. Flock is een pracht van een album vol bevlogen, inventieve maar ook radiovriendelijke poprock. Paul's prettige stemgeluid zit in de buurt van Gary Lightbody (Snow Patrol) en een Søren Huss (Saybia) zonder het gejammer. Als hij de hogere regionen van zijn stem opzoekt, doet hij denken aan een jonge David Byrne. Zo lijkt het onweerstaanbare "Flame" de hit die de Talking Heads zijn vergeten te schrijven. Genoeg namen die hier in Nederland op aardig wat bijval kunnen rekenen. Dit is muziek die niet alleen in het clubcircuit goed gedijt, maar ook zeer zeker een goed gevulde Grolsch-tent in vervoering zou kunnen brengen. Wakker worden, Nederland!

Eindelijk is het weer zover: Whitesnake levert een nieuw studio-album af. Met dezelfde bezetting als twee jaar geleden op het Arrow Rock Festival - met uitzondering van drummer Chris Frazier in plaats van Tommy Aldridge. Dat wil zeggen naast Frazier Coverdale's nieuwe schrijfmaatje Doug Aldrich en verder Reb Beach, Uriah Duffy en Timothy Drury. Eerste indruk? Coverdale doet 1987 nog eens dunnetjes over. Tweede indruk? Coverdale doet 1987 nog eens dunnetjes over, maar doet dat wel meer dan aardig. De vergelijking tussen Doug Aldrich en John Sykes ligt voor de hand, want met enige regelmaat worden de riffs afgesloten met de gillende uithalen die zo kenmerkend zijn voor Sykes' gitaarspel. Daarnaast zijn er meerdere songs die sterk doen denken aan hun evenknie op 1987. Zo heeft bijvoorbeeld de semi-ballad "All I Want All I Need" meer dan oppervlakkige overeenkomsten met "Is this love". Ook elders citeert Coverdale herhaaldelijk uit eigen werk. Het geluid is bovendien weer Groot en Galmend, zoals dat werd geïntroduceerd bij 1987. Met name bij de rustiger songs valt wel op dat Coverdale met het klimmen der jaren vocaal het een en ander heeft moeten inleveren. Eerlijk is eerlijk, bij de eerste beluistering was ik flink teleurgesteld. Was dat het nou? Bij de tweede keer vielen me nog meer gelijkenissen op, maar desondanks genoot ik ervan. Na nog een paar keer meer is mijn conclusie dat meneer Coverdale nadrukkelijk 1987 probeert te herhalen, maar daar toch verrassend lekker mee uit de hoek komt. Op de Plantesque afsluiter "'Til The End Of Time" na akelig voorspelbaar, maar toch: petje af!

'Papa, zingen deze mannen in het Japans of het Chinees,' klinkt het van achteruit de auto. Het zeg wel wat over Man Man's Rabbit Habits, dat Junior dit vraagt. Hij is ondertussen toch wel het een en ander gewend, maar blijkbaar sluit de muziek van Man Man niet echt op aan. Zelfs de toch vaak alwetende Wikipedia komt niet verder dan Viking-vaudeville, Manic Gypsy Jazz als ze proberen deze band willen omschrijven. Het komt in de buurt, maar is het ook niet. Ach, eigenlijk is elke poging om de muziek van deze driestelingen uit Philadelphia te om schrijven bij voorbaat een verloren zaak. Het dichtst in de buurt kom je misschien nog wel door te zeggen dat ze 'anders' klinken, of als bastaardzonen van Captain Beefheart en Tom Waits. En live gaan ze daarin nog net even een stap verder. Op het podium wordt het pas echt een dolle boel. De samenvatting hiervan zoals ze die voor Rabbit Habits, hun derde cd, opgenomen hebben doet daar maar deels recht aan. Voor deze cd zijn ze opgenomen in de ANTI-stal, niet geheel toevallig ook het label waarop Waits zijn cd's uitbrengt. Het toetreden tot een groot label heeft overigens niet geleid niet tot grote veranderingen aan het geluid van Man Man. Het blijft doldriest, met van tijd tot tijd een vleug tranentrekkend sentiment. Eigenlijk laat Rabbit Habits zich nog het beste samenvatten als een nieuwe Looney Tunes-serie voor volwassenen. Alhoewel Junior er volgens mij ook best graag naar zou willen kijken.

Mijn allereerste stukje hier op File Under ging over een cd van Disco Ensemble. Ik moest er aan denken bij het beluisteren van Downstairs' Oh Father. Niet alleen komen ze beide uit Finland, ook muzikaal tappen de twee uit hetzelfde vaatje. Dit debuut staat vol met vrolijke punk overgoten met een elektronisch sausje. Het aanwezige orgel maakt de sound compleet. Bij deze doop ik het geluid van deze band tot nostalgische indiepunk. Met overstuurde vocalen die ook Disco Ensemble zo kenmerken. Toch klinkt Downstairs over de breedte genomen wat zwaarder - en dringt de vergelijking met de pioniers van Refused zich op - en zijn de teksten ook een stuk donkerder. Het keyboardspel is afwisselend en overheerst gelukkig nooit. Laat ik er niet om heen draaien: Oh Father is een uitstekende plaat die met "Pale Cannibals" en "My Girl's Got A Big Mouth Tonight" zijn hoogepunten kent. Vooral in die laatste komt de stem van Asmo Palteisto goed uit de verf. Hij schreeuwt, jankt en zingt zich een weg door het chaotische nummer. Pech voor de Finnen dat ik de nieuwe plaat van Horse The Band ook binnen heb. Die band weet elektronica, screamo en punk nog beter, nog rauwer, nog harder en nog vetter tot een geheel te smeden. Ach ja, baas boven baas zullen we maar zeggen. Downstairs krijgt in ieder geval een dikke voldoende.

Storm
Rush - Snakes & Arrows (Live)

Ewie
Free - Fire and Water (Deluxe Edition)

Ludo
Jackson Browne - Looking East

Timbo
VA - London Calling Sampler 2008

André
Gabriella Cilmi - Lessons to be Learned

Prikkie
Eric Sardinas and Big Motor - Eric Sardinas and Big Motor

Blizzard
Power Quest - Master of Illusion

Stonehead
Pendulum - In Silico

DubbelMono
The Old Haunts - Poisonous Times

Ken je beperkingen, dacht Jerry Teel en hij nam voor deze plaat vooral covers op. De uithoek die noise-blues heet, kent hij inmiddels op zijn duimpje dankzij een carrière in onder veel meer Honeymoon Killers, Chrome Chranks en Boss Hog. Maar de op ontploffen staande countryvariant die hij met The Big City Stompers opnam beheerst hij nog niet in alle finesses, al heeft hij er een beetje aan gesnuffeld toen hij in de legendarische Knoxville Girls speelde. De minst aansprekende tracks die we hier vinden, zijn dan ook van eigen hand. Als hij met andermans werk aan de haal gaat, blijkt dat het met zijn gevoel voor wat wel en niet werkt in dit genre wel snor zit: "Loretta" van Townes Van Zandt en de klassieker "I'm Gonna Burn Your Playhouse Down" zijn de absolute hoogtepunten. Jammer dat we die al op de eerste helft van deze plaat te horen krijgen. De instrumentaaltjes (jawel, van eigen hand) zijn gedurfd, maar meestal niet ("Mc Call Mississippi Mosquito Scratch") of slechts half ("Chicken Snake") geslaagd. Hetzelfde moeten we dan maar zeggen van deze plaat als geheel: voor de helft zeer geslaagd, voor de andere helft matig gelukt.

Minus schijnt ooit begonnen te zijn als noiseband, maar de eerste maten geven meteen aan in welke hoek ze tegenwoordig vinden te zijn: die van Queens Of The Stone Age. Uit protest tegen het beleid van hun regering hebben ze het album The Great Northern Whalekill gedoopt, dat protest tegelijkertijd onderuit halend met de wel heel flauwe hoes. De meeste songs halen de vier minuten niet, wat in elk geval betekent dat de vaart erin blijft. Dat is echter meteen de meest positieve kwalificatie die erin zit voor dit album. Best aan te horen, maar voorspelbaar tot en met. En ik heb het toch echt wel een beetje gehad met al die Queens Of The Stone Age-klonen. Ik zet snel een ander plaatje op en Minus verdwijnt in een grote doos, om er waarschijnlijk nooit meer uit te komen.

Als ik niet gelezen had dat The Heavy Circles een project is dat bol staat van de bekende namen, dan had ik ze er geloof ik geen van allen uit gepikt. Da's vrij uitzonderlijk, want normaal heb ik daar toch wel een goed oor voor. Helemaal bij vocalisten, maar vaak ook bij muzikanten. Kijk, dat ik een bastrack die ingespeeld wordt door Sean Lennon niet herken is misschien niet zo raar, maar als halfgodin Martha Wainwright een tweede zanglijn inzingt voor het bluesy "Easier", dan zou dit eigenlijk niet mogen gebeuren. Het gebeurt mij hier dus toch. Maar je vraagt je natuurlijk af waarom er allemaal van dat bekende volk - ook Joan Wasser, Matt Johnson en Money Mark spelen een moppie mee - langskomt voor deze cd? Nou, dat komt natuurlijk doordat The Heavy Circles een project is van twee celebrities. Achter deze naam en spuuglelijke hoes gaan namelijk Edie Brickell en haar stiefzoon Harper Simon schuil. En, eerlijk is eerlijk, ook Edie had ik echt niet herkend als ik het niet wist. Dat komt waarschijnlijk doordat The Heavy Circles behoorlijk anders klinkt dan wat ze doet met The New Bohemians. The Heavy Circles gaan veel meer de kant van de gitaarpop op. Al duiken her en der naast de blues in "Easier" ook nog wat reggae, psychedelische, indie en alt.country-invloeden op. Maar dit debuut klinkt vooral als een plaat van twee mensen die al een tijdje samen aan het fröbelen zijn en tot de conclusie gekomen zijn dat ze het allebei eigenlijk hartstikke leuk vinden wat dat opleverde. En zich er verder geen zorgen over gemaakt hebben of dit is wat mensen van ze verwachten. Daardoor is dit debuut van The Heavy Circles stiekem verrassend goed.

Echt wel! Maar eerst schrok ik me ook helemaal ongans. Laatst dook ik de Nijmeegse kledingzaak Powerhouse in en die hing helemaal vol met van die new-rave-hoodies. De felle kleuren en maffe patronen verblindden me zowat. Te hip voor mij, maar cool is het wel. Toch: doe mij dan de bijbehorende muziek maar (deze knaller van een mix al gehoord?). Een van de hipste dancepunkbandjes van het moment in het genre is Does It Offend You, Yeah? Vorig jaar tipte ik de fantastische single "Weird Science" al en live schijnt de band intussen een absolute sensatie te zijn. Beetje jammer dus dat hun debuutalbum allerlei stijlen door elkaar smijt. De vier nummers van vorig jaar knallen er nog altijd even lekker in hoor, en het nieuwe "With A Heavy Heart" is al net zo'n headbanger, maar ik weet niet zo goed wat ik in vredesnaam moet met de Bravery-doordrukjes "Dawn of the Dead" en "Being Bad Feels Pretty Good". WTF? Best goed uitgevoerd hoor, daar niet van, maar ze halen de power uit het concept. Die meewieg-coupletjes zijn normaal wel leuk, maar hier niet. En wees eerlijk, "Doomed Now" is gewoon zo'n matig Soulwax-nummer. Meh. Zolang DIOYY? smerige basslijntjes hosselt is You Have No Idea... een ontzettend fijne cd van nu waar ik niet genoeg van krijg, maar dat gebeurt maar op vijf van de tien tracks. Het is daarom jammer dat DIOYY's fijne remixen van Muse en Bloc Party niet ook als bonus erbij staan.

Het had zo'n mooi verhaal kunnen zijn. Antony (van The Johnsons) vindt, ver weggestopt in een hoekje van een nichtenbar, een oude pianiste, het leven begonnen als man en nu na talloze drama's haar leven slijtend in dit rokerige hol, spelend voor drank en fooien. Zo klinkt Little Annie namelijk wel als ze zingt 'When I was seventeen, it was a very good year for smalltown boys'. Ze lijkt warempel wel de zanger van Destroyer. In werkelijkheid is Annie 'Anxiety' Bandez een avant-garde diva, die vanaf eind jaren '70 werkte met namen als Coil en Crass. Antony was niet meer dan de volgende in de rij, toen hij haar vorige plaat produceerde. Die taak is nu aan Paul Wallfisch, die overigens ook de piano bespeelt. Met hem zingt Annie klassiekers, u weet wel, de standards die vroeger door Frank Sinatra en tegenwoordig door Michael Bublé worden vertolkt. Eigenlijk een makkie, wie je ook aanstekerballades als 'Song For You' laat zingen, je krijgt ze toch niet kapot. Annie's label geeft vooral hoog op van twee wat modernere nummers die in een kapotte jas worden gegoten. Allereerst is daar Tina Turner's "Private Dancer", dat een bijzonder grappige vieze oude hoeren-vertolking krijgt. Geweldig en meebrulbaar, al neigt het naar een gimmick. Veel beter beklijft de magnifieke versie van U2's "I Still Haven't Found What I Am Looking For". Oef, dat hakt erin, let op het meesterlijk geplaatste hemelse koortje. Al meezingend ging ik me zelfs onbewust wagen aan een Tom Waits-imitatie. Het had dan ook zo op zijn beste werk Closing Time gepast.

Het zullen zware maanden geweest zijn voor Sivert Hoyem en Frode Jacobsen. In een korte break tijdens het opnameproces voor hun nieuwe cd overleed Madrugada's gitarist Robert Buras. 31 jaar was hij nog maar, veel te jong voor een permanent afscheid. Ondanks het wegvallen van Buras besloten Hoyem en Jacobsen om de cd af te maken. Muziek als therapie tijdens een rouwproces, het stuwt wel vaker bands naar grote hoogte, voor deze nieuwe, naar de band zelf vernoemde, cd Madrugada geldt hetzelfde. De cd is heel veel beter dan zijn voorganger, het in 2005 verschenen The Deep End. Maar dat was het ook geworden als Buras er nog wel was geweest, als ik de band mag geloven. En ik geloof Sivert en Frode. Voor alle nummers gebruikte het tweetal al opgenomen gitaarpartijen van Buras. Gelukkig maar, want het was toch vaak het samenspel tussen de gitarist en de donkere Caviaanse stem van Hoyem die Madrugada zo bijzonder maakte. En dat is dus op deze titelloze plaat ook het geval. Neem bijvoorbeeld het fraaie ingetogen "Honey Bee", waarin Robert's akoestische gitaar en Sivert's stem elkaar volgen als gepassioneerde op elkaar ingespeelde danspartners. Helemaal als Ane Brun bijvalt als zweverige engel op de achtergrond wordt het nummer prachtig intens. Of neem het daaropvolgende ouderwets door merg en been gaande "New Woman/New Man". Maar, echt flink slikken moet ik pas bij het afsluitende "Our Time Won't Live That Long". Daarin zingt Buras in de eerste regels 'Don't know when they put me in the ground. I don't know if I will left alone' Het is niet eens per se een briljant nummer, maar de rillingen lopen keer op keer over mijn rug als ik het hoor.

'I'm moving to New York 'cause I've got problems with my sleep'