Bell X1

In je teksten refereer je ook regelmatig aan religie. Zou je jezelf een religieus persoon noemen?
'Ik ben net als veel andere Ieren van mijn generatie iemand die je het beste als een latent katholiek kunt omschrijven. Als je in Ierland opgroeit, maakt katholicisme een heel groot deel uit van je opvoeding en scholing. Bijbelverhalen en parabels zijn vaak de eerste dingen die je te lezen krijgt. Dat blijft je zeer zeker voor de rest van je leven bij. Er zijn een aardig wat krachtige verhalen in de bijbel. Ik hou vooral van de wraakzuchtige verhalen uit het oude testament. Dus ja, ik steel inderdaad regelmatig wat uit de bijbel.' Paul lacht en kijkt met grote, vragende ogen naar boven. Ik stel hem voor dat we het misschien beter als inspiratie dan als diefstal zouden kunnen omschrijven. Volgens hem inderdaad een beter woord.

Een ander deel van zijn opvoeding in Ierland komen we tegen in het nummer Lamposts. In de tekst stuitte ik op een voor mij onverstaanbare zin: 'Braithim uaim tú'. Zoals verwacht blijkt het hier te gaan om de traditionele Ierse taal Gaelic. 'We leren die taal vanaf de leeftijd van vier jaar tot de leeftijd van zeventien jaar. Maar bij de manier waarop ik het heb geleerd, kwam geen enkele vorm van liefde voor de taal kijken. Je bent daardoor niet echt geneigd deze taal in je hart te sluiten. Veel mensen komen er op een latere leeftijd op terug. Een vorm van patriottisme. Ik had er met een vriendin een discussie over of het wel of geen misplaatst patriottisme is. Toen gaf ze me een aantal voorbeelden van hoe mooi die taal is opgebouwd. Als je bijvoorbeeld wil zeggen dat je iemand mist, zeg je dus 'Braithim uaim tú'. Wanneer je dat letterlijk naar het Engels zou vertalen staat er 'I feel you from me'.' Paul moet even nadenken als ik hem zeg dat die vertaling ook in het nummer voorkomt. Hij zingt even een stukje voor zichzelf. 'Verdomd, je hebt gelijk!', zegt hij en schiet in de lach. 'Het is dan ook al een tijdje geleden dat ik het schreef. Of word ik gewoon oud?'

Onbedoeld snijdt Paul met deze woorden iets aan wat voor de band eventueel een probleem zou kunnen gaan worden. Het album Flock - hun derde - stamt inmiddels alweer uit 2006. De Amerikaanse en Europese release is nu pas een feit. Waarom heeft dat zo lang moeten duren? 'We zijn wel eerder in Nederland geweest hoor. Als support voor The Frames, Starsailor en Damien Rice en twee eigen shows in Paradiso. We maken deel uit van de dinosauriërs die de majors zijn. Je moet bij hen eerst een bepaald verkoopcijfer in Groot-Brittannië halen, voordat ze overgaan tot een release in de rest van Europa. Dat kregen we dus niet voor elkaar. We hebben de hele tijd ervoor gevochten bij ons platenlabel - Universal - om onze muziek ook in de rest van Europa uit te brengen. We probeerden zoveel mogelijk supports te doen. Toen we daarvan terug in Ierland waren hebben we eindelijk een label kunnen vinden die het album buiten Ierland uit wilde brengen. Dat hebben we meteen zo snel als het kon gedaan.'

Is het niet lastig om met materiaal wat twee jaar oud is de boer op te gaan? 'Het album is dus ook net in Amerika uitgebracht. Het zou een beetje als vals spelen aanvoelen als we in Ierland zouden gaan touren zonder nieuw materiaal. Voor hier en Amerika is het album nieuw. Dat geeft het voor ons ook het gevoel alsof het nieuw is. De optredens zijn een soort interactie in twee richtingen. De reacties laden ons weer op om ervoor te gaan.' Het vorig jaar (in Ierland!) uitgebrachte Tour de Flock, een fraai uitgevoerde live DVD+CD set, is een exemplarisch document van dat soort interactie. Hoewel een met uitzinnige fans volledig gevulde The Point in Dublin - capaciteit 8500 man - natuurlijk wel heel wat anders is dan een voorprogramma van Nada Surf in Tivoli Oude Gracht. 'We touren nu de kleinere clubs, zoals we dat ooit eerder deden in Ierland. We zijn het gewend en niet vergeten hoe dat was. Eerlijk gezegd heeft dat zelfs mijn voorkeur. The Point was een verhaal apart. We hebben bijvoorbeeld een aantal songs toen bewust niet gespeeld omdat die in zo'n grote arena niet tot hun recht zouden zijn gekomen. Die intimiteit heb je in de kleinere clubs wel en dat vergroot je mogelijkheden als band. In zo'n arena krijg je het gevoel dat alle gebaren moeten worden uitvergroot. In tegenstelling tot de Flaming Lips hebben wij geen grote ballonnen, dansers in berenpakken en de... ehm... de gekte. Maar het werkte.' Zou je dat wel willen dan? 'Zo'n grote productie zou me wel een keer leuk lijken om te doen. Als we echt helemaal zijn doorgebroken. Hoewel het wel iets eigens zou moeten hebben. Niet dat we daar ook staan met grote ballonnen en berenpakken.'

Bell X1 stond in een vorige incarnatie ook op het punt door te breken. Voor Juniper - zoals de band toen heette - liep het echter allemaal anders dan ze hadden verwacht. Na een aantal succesvolle singles verliet de toenmalige zanger plotseling de band om solo verder te gaan. Inmiddels is Damien Rice - want om hem gaat het hier - ook in Nederland geen onbekende naam meer. Na zijn vertrek besloot Paul de drumkruk te verruilen voor de microfoonstandaard. Was dat een moeilijke stap? 'Dat viel eigenlijk wel mee. Er is nooit een Paul-for-singer-campagne geweest. Binnen de band was er geen traditionele rolverdeling. We ruilden regelmatig van instrument en ik was dus ook gewend te zingen en mee te schrijven. Het voelde gewoon aan als een logische volgende stap.' Kwam het voor jullie als een complete verrassing dat Damien de band verliet? 'Dat hij er toen daadwerkelijk mee doorging wel. We hadden altijd al wel gemerkt dat Damien zich niet prettig voelde binnen een bandsetting. Ik vind het nog steeds jammer dat we met Juniper nooit een volledig album hebben kunnen opnemen.' Is het diezelfde ongemakkelijkheid van hem waardoor hij onlangs onverwacht Lisa Hannigan uit zijn band heeft gezet? 'Ik weet niet waar die verhalen vandaan komen. De pers is soms iets te gehaaid op spectaculaire nieuwtjes. De waarheid is dat Lisa zelf gewoon graag wat meer tijd aan haar eigen muziek wilde gaan besteden. Het werd te moeilijk om dat met het volle tourschema van Damien te combineren. Aangezien hij dus zelf heeft aangegeven liever niet te werken met een vastomlijnde band, was het voor haar gemakkelijker om die beslissing te nemen.'