The Black Box Revelation

's Middags voor het optreden in het voorprogramma van dEUS in de Melkweg in Amsterdam spreek ik beide heren: zanger/gitarist/songschrijver Jan Paternoster en drummer Dries van Dijck, de jongste van de twee, rustige en vriendelijke jongens. Jan blijkt de prater, Dries is wat kalmer.

dEUS
Het is een drukke week voor hen. Vanavond, 15 april, met dEUS in de Melkweg, morgen in Londen en 2 dagen later weer in Amsterdam, dan als hoofdact, in de bovenzaal van Paradiso. Hoe vinden jullie zelf dat het gaat? Jan: "Ja, goed. Ik had verwacht dat het vermoeiender zou zijn. Je kan het natuurlijk zelf minder vermoeiend maken, door vroeg te gaan slapen en zo, maar ja. We spelen in het voorprogramma en dat is maar een half uur dus dat gaat wel. De jongens van dEUS zijn gelukkig toffe gasten, erg plezant allemaal. We gaan alle goede zalen van Europa af. Het is tof dat we die kans hebben gekregen, dat ze ons gevraagd hebben." Is het in Nederland anders spelen dan in België? Jan: "Het publiek is hier luidruchtiger. Als we een rustig nummer spelen dan kunnen ze hier niet stoppen met praten. In België zien we dat ze dan wel luisteren en zwijgen. We spelen gelukkig maar één rustig nummer, dus het valt allemaal wel mee."

"Een schoon kot met een frigo"
Ik zag de jongens voor het eerst afgelopen maart bij de radio-uitzending van 3voor12live (voorheen club3voor12). Daar speelden ze maar vier nummers live, maar verbruikten de energie van een volledig optreden in die paar nummers. Een enorm verschil met het inspiratieloze optreden van Kooks-zanger Luke Pritchard in het uur ervoor. Houden jullie dat ook vol als je langer moet spelen? Jan: "Vanavond spelen we een half uur en zit er één rustig nummer in. Voor de rest: knallen. Als het kort is, dan moet het kort maar krachtig". Dries: "Bij volledige optredens, zoals komende vrijdag in Paradiso, doen we het iets meer op ons gemak" Jan: "Maar hoe meer we spelen, hoe beter het gaat. In het begin waren we aan het einde van de set echt uitgeput. Nu gaat dat beter. Ik dacht: dat is niet vermoeiend, muzikant zijn. Gewoon lekker spelen, maar dat valt toch tegen. Het is toch echt wel vermoeiender dan we dachten. Maar nu weten we dat en houden we er iets meer rekening mee." Is het ook net zo leuk als gedacht? Jan: "Ja, ja. Vooral als je in de toffere zalen terecht komt. Dat maakt het allemaal nog plezanter. Je hebt een goed geluid en we krijgen hier een schoon kot met een frigo. De zalen zitten ook goed vol. We weten dat we het voorprogramma zijn, maar we proberen de zaal toch goed mee te krijgen."

Rauw en vuil
Aan de cd Set Your Head on Fire werken behoorlijk grote namen mee. Hij is gemixt door Greg Gordon (van o.a. Wolfmother, Jet en Soulwax) en gemasterd door Fred Kevorkian (Iggy Pop, U2 en White Stripes). Als producer is Mario Goossens van Triggerfinger ingeschakeld. Dries: "Het mixen en masteren is geregeld via onze manager, die ook de platenfirma heeft, en in samenspraak met Mario. We vonden het allemaal een goed idee om met die mensen samen te werken." Jan: "De platenbaas stond erop dat we in Amerika zouden mixen en masteren omdat daar, voor onze muziek, toch wat betere mensen zitten. In België zijn ze teveel op de radio gericht. Daar zouden ze misschien vinden dat het te vuil gemixt is, en dat ze het dan niet zouden draaien. Je hebt toch de radio nodig in België. We wilden juist het rauwe en het vuile erin houden." In hoeverre is Mario Goossens als producer verantwoordelijk voor dat rauwe geluid? Jan: "Voordat we begonnen wisten we wel dat het klikte tussen ons, omdat we allebei dezelfde visie hadden op hoe de plaat zou moeten klinken. Met genoeg energie en niet te proper. Gewoon rock 'n' roll." Tevreden erover? Jan: "Jazeker. Als je in een grote mooie studio zit krijg je de kans dat het gevoel eruit gaat. We hadden alle nummers op demo's opgenomen en dan let je nooit zo op de klank of op foutjes. Dat maakt het juist zo mooi. We wilden dat het gevoel en het rauwe dat in de demo's zat niet verloren zou gaan. Dat is wel gelukt vinden we."

Iggy
Wat zijn jullie invloeden? Waar luisteren jullie zoal naar? Dries: "Veel oude dingen als Led Zeppelin" Jan: "Maar ook Yeah Yeah Yeahs of Kings of Leon. Oud en nieuw dus. Soms luister ik ook wel oude blues van vroeger, maar het is niet zo dat ik elke dag terug in de tijd zit. We proberen ook nieuwe bands te ontdekken. Voor Humo's rockrally moesten we verplicht een cover spelen. Daar hebben we I Wanna Be Your Dog van The Stooges in de bridge van een kort eigen nummer verwerkt. Onze enige cover ooit." Ik vind de energie en het stemgeluid van Jan ook behoorlijk veel weg hebben van Iggy in zijn Stooges-tijd. Dries: "Dat krijgen we inderdaad vaker te horen. Maar het is natuurlijk niet verkeerd om daarmee vergeleken te worden."

"Wel goed zo met z'n tweeën"
Waarom zijn jullie eigenlijk maar met z'n tweeën? Jan: "Ik had een nummer gemaakt en daar een drumloop onder gezet. Maar ik dacht, helemaal alleen dat zie ik toch niet zitten. Ik wist dat Dries een goede drummer was, want we hadden al eens samengespeeld. Die energie met Dries was ook veel beter dan met een drumcomputer. Bovendien is zo'n drumcomputer maar duivels lastig in te stellen. Dat nummer is overigens nog op de plaat verschenen: Love in your Head. Dat is het eerste nummer dat voor Black Box Revelation is geschreven." Dries: "Het is wel goed zo met z'n tweeën."

Brik en brak
Kunnen jullie zelf verklaren waarom het zo goed gaat met de band? Jan: "Het belangrijkste is, denk ik, dat we een goede plaat hebben gemaakt. We hebben die kunnen maken door op het juiste moment de juiste mensen tegen te komen. Er komt altijd ook wel geluk bij kijken. Verder gewoon hard werken en er helemaal voor gaan denk ik. Bij de eerste repetitie hebben we al tegen elkaar gezegd: we gaan niet jaren aan een stuk voor twintig man spelen in de jeugdhuizen in onze streek. We werden geselecteerd voor de kampioenschap van Brussel en Humo's rockrally." Hoe belangrijk is zo'n rockrally? Jan: "Dat is een goed platform geweest om te starten met je band, omdat dan ineens een vrij groot publiek je naam al leert kennen. Dat Humo je steunt is ook belangrijk. Het is een flinke duw in de rug geweest. We kregen ook een geldprijs en daarmee hebben we onze instrumenten kunnen updaten, in het begin was dat nogal brik en brak."

Toekomst
Hoe zien jullie de toekomst van de band? Jan: "Pfoe. Da's moeilijk. Vooral veel spelen en het buitenland ook proberen. Daar moeten we ons echt nog gaan bewijzen." Dries: "Het is goed dat er van die uitdagingen blijven." Jan: "Begin juni gaan we twee weken in Amerika spelen, dat is ook spannend en nog een hoop geregel." Als dat maar geen problemen oplevert met de leeftijd in al die 21+ bars. Jan: "We mogen daar inderdaad niet drinken en eigenlijk mogen we niet eens naar binnen. Voor het optreden mogen we niet naar binnen, dan snel spelen en meteen weer naar buiten. Misschien moeten we onze snorren laten groeien, een vals paspoort nemen en dan nog in de bak vliegen."

's Avonds zit de Melkweg prop- en propvol. Helaas houdt een uitverkochte Melkweg in dat de zaal zo verschrikkelijk volgestouwd is dat je er je kont niet kan keren. Het kan Black Box Revelation niet deren. Vanaf seconde één is het vol gas. Dries kan als een jonge reïncarnatie van Animal en Keith Moon gezien worden. Jan is een overtuigend frontman en goede gitarist met een lekkere rock 'n' roll uitstraling. Alles ademt overtuiging en een enorme noodzaak uit, met goede nummers als basis. Prachtig!