Dauwpop - Achteraf

De volgende band is Moke, in de hoofdtent. Triggerfinger was powerrock in pak, maar Moke doet er een tandje bij en loopt rond in Karl Lagerfeld-kostuums. Je komt wel een beetje raar aan, bij de hoofdtent. Zolang je niet 'in' de tent staat, is het eigenlijk niet echt duidelijk waar het podium nou is. De onduidelijke lichtshow met donkere lichten, Moke in hun zwarte pakken en de zon die van achter komt, dat alles tezamen is geen ideale combinatie. En als je dan eenmaal 'in' de tent staat, dan lijkt het nog steeds of het geluid van heel ver moet komen. Desondanks zetten ze een fijne show neer, maar geen spektakel verder, daar is Moke de band niet naar, daarvoor is het net even iets te veel gestyled.

Het spektakel kwam wel, bij het volgende optreden, dat van Beatsteaks. De zanger speelt als een pro met het publiek, zelfs ondanks de diverse technische problemen. Tijdens de eerste storing schakelt hij over op beatboxen en introduceert al beatboxend de band aan het publiek. Helaas duurt de storing niet lang, want het klonk nog niet eens zo slecht. De ruige Duitsers maken er een mooi feest van en ze sluiten hun sessie af met "Stop! Give me a halleluja!" en dat laat het publiek zich geen twee keer zeggen.

We begeven ons weer terug naar de hoofdtent, waar Krezip speelt. Ik heb ze al een tijd niet meer zien spelen en de laatste cd heb ik nog niet gehoord. Het valt me op dat ze geheel in de electropop-stijl zijn, met roze leggings en mouwloze T-shirts á la Kim Wilde. Het is niet echt mijn ding, maar op zich wel leuk om naar te kijken. En ze hebben veruit de leukste toetseniste van het festival.

Op de weg terug lopen we langs het Live XS podium waar Rage Against The Machine-adepten The Excitors spelen, helaas te kort. Dan maar naar het foute podium, het podium van de Jeroen van den Booms en de Dries Roelvinks. Je zou verwachten dat zij in deze contreien een flinke aanhang hebben, maar voor het podium blijft het angstig leeg. Jeroen staat in z'n eentje op het podium, zonder band en dat ziet er een beetje vreemd uit. En volgens mij is het publiek het met me eens, want ze doen niet mee, ze staan allemaal met de neus in de richting van de biertent, da's veel interessanter.

Gelukkig gaat bij Pete Philly & Perquisite het publiek helemaal los. Even lekker swingen op hiphop- en soulklanken, wat een show! Het gapende gat dat Relax heeft achtergelaten op de festivals vullen Pete Philly & Perquisite verrassend makkelijk op. Het publiek moet wel even wakker worden, maar halverwege de set staat de tent op z'n kop.

Hetzelfde geldt ook voor Voicst, daar moet het publiek ook even wakker worden. Maar als het woord 'Porn' valt, schrikt de hele zaal op. Daarna wordt de zaal weer even tot bedaren gebracht tijdens het nummer "Two devils", als iedereen gevraagd wordt te gaan zitten. Dit duurt niet lang, want de technobeats (onderdeel van de show) vliegen me al om de oren, net als opgeblazen dolfijnen overigens. Vanaf dan kan Voicst niet meer stuk, de hele zaal springt mee. Ik heb Voicst de laatste tijd al een paar keer aan het werk gezien en eerlijk gezegd vond ik dit hun leukste show tot nu toe, met dank aan Dauwpop!

We denken daarna Madrugada te gaan bekijken, een van de bands waarvoor ik ben gekomen. Maar tot onze verbazing horen we via de tamtam dat ze hebben afgezegd en zijn vervangen door een andere band, waarvan ik de naam niet heb kunnen terugvinden. Dat is ook niet raar, want het hele afzegverhaal bleek helemaal niet waar te zijn! Maar we zijn te dom geweest om het te dubbelchecken. Maar goed, op dat moment is het wel een domper en het gat naar de volgende leuke band is te groot om te wachten. We pakken nog even een glimp mee van de pretpop van Racoon, maar ook daar word ik niet meer vrolijk van. Nee, het is duidelijk: Dauwpop is voorbij voor mij.