Jamie Lidell - Jim

Ik weet het nog goed. Toen in 2002 poppodium Mezz in Breda haar deuren had geopend, stonden er regelmatig hippe electro acts waar het rock-met-echte-gitaren liefhebbende Bredase publiek geen raad mee wist. Jamie Lidell bijvoorbeeld. Als ik me niet vergis, was dat zelfs zijn allereerste optreden in Nederland. Een stuk of vijftig aanwezigen waren getuige van een uitgelaten Lidell die met louter zijn stem en wat (overstuurde) microfoons zijn eigen begeleidingsband bij elkaar sampelde. Indrukwekkend. In zijn voorprogramma stond zijn maatje Mocky. Ik weet niet zeker hoe ik had gereageerd als je me toen had verteld dat Lidell in samenwerking met Mocky nog eens op de proppen zouden komen met een gelikte funky soulplaat. Eentje waarop hij zelfs opzichtig poogt Stevie Wonder's Songs In The Key Of Life naar de kroon te steken. Van de kleurrijke figuren uit de Berlijnse scene kun je namelijk van alles verwachten. Op voorganger Multiply was deze onverwachte koerswijziging al ingezet. Droeg dat album nog de sporen van Lidell's elektronische experimenteerdrift, op Jim is het soul - met de hoofdletter S - wat de klok slaat. Rijkelijk gearrangeerde, tot verblindend aan toe opgepoetste gospelsoul. De avontuurlijke luisteraar zal wellicht het experimentele van Multiply missen. Met de geheide lente/zomerhit "Another Day" op zak zal het mij echter niet verbazen als de Brit met de lichthese soulstem nu definitief zijn weg naar het grote publiek zal vinden. Op Motel Mozaique doorstond zijn kersverse, retestrakke band in ieder geval met vlag en wimpel de festivaltest.

Zeg er het uwe van...