Little Annie & Paul Wallfisch - When Good Things Happen To Bad Pianos

Het had zo'n mooi verhaal kunnen zijn. Antony (van The Johnsons) vindt, ver weggestopt in een hoekje van een nichtenbar, een oude pianiste, het leven begonnen als man en nu na talloze drama's haar leven slijtend in dit rokerige hol, spelend voor drank en fooien. Zo klinkt Little Annie namelijk wel als ze zingt 'When I was seventeen, it was a very good year for smalltown boys'. Ze lijkt warempel wel de zanger van Destroyer. In werkelijkheid is Annie 'Anxiety' Bandez een avant-garde diva, die vanaf eind jaren '70 werkte met namen als Coil en Crass. Antony was niet meer dan de volgende in de rij, toen hij haar vorige plaat produceerde. Die taak is nu aan Paul Wallfisch, die overigens ook de piano bespeelt. Met hem zingt Annie klassiekers, u weet wel, de standards die vroeger door Frank Sinatra en tegenwoordig door Michael Bublé worden vertolkt. Eigenlijk een makkie, wie je ook aanstekerballades als 'Song For You' laat zingen, je krijgt ze toch niet kapot. Annie's label geeft vooral hoog op van twee wat modernere nummers die in een kapotte jas worden gegoten. Allereerst is daar Tina Turner's "Private Dancer", dat een bijzonder grappige vieze oude hoeren-vertolking krijgt. Geweldig en meebrulbaar, al neigt het naar een gimmick. Veel beter beklijft de magnifieke versie van U2's "I Still Haven't Found What I Am Looking For". Oef, dat hakt erin, let op het meesterlijk geplaatste hemelse koortje. Al meezingend ging ik me zelfs onbewust wagen aan een Tom Waits-imitatie. Het had dan ook zo op zijn beste werk Closing Time gepast.

Zeg er het uwe van...