Madrugada - Madrugada

Het zullen zware maanden geweest zijn voor Sivert Hoyem en Frode Jacobsen. In een korte break tijdens het opnameproces voor hun nieuwe cd overleed Madrugada's gitarist Robert Buras. 31 jaar was hij nog maar, veel te jong voor een permanent afscheid. Ondanks het wegvallen van Buras besloten Hoyem en Jacobsen om de cd af te maken. Muziek als therapie tijdens een rouwproces, het stuwt wel vaker bands naar grote hoogte, voor deze nieuwe, naar de band zelf vernoemde, cd Madrugada geldt hetzelfde. De cd is heel veel beter dan zijn voorganger, het in 2005 verschenen The Deep End. Maar dat was het ook geworden als Buras er nog wel was geweest, als ik de band mag geloven. En ik geloof Sivert en Frode. Voor alle nummers gebruikte het tweetal al opgenomen gitaarpartijen van Buras. Gelukkig maar, want het was toch vaak het samenspel tussen de gitarist en de donkere Caviaanse stem van Hoyem die Madrugada zo bijzonder maakte. En dat is dus op deze titelloze plaat ook het geval. Neem bijvoorbeeld het fraaie ingetogen "Honey Bee", waarin Robert's akoestische gitaar en Sivert's stem elkaar volgen als gepassioneerde op elkaar ingespeelde danspartners. Helemaal als Ane Brun bijvalt als zweverige engel op de achtergrond wordt het nummer prachtig intens. Of neem het daaropvolgende ouderwets door merg en been gaande "New Woman/New Man". Maar, echt flink slikken moet ik pas bij het afsluitende "Our Time Won't Live That Long". Daarin zingt Buras in de eerste regels 'Don't know when they put me in the ground. I don't know if I will left alone' Het is niet eens per se een briljant nummer, maar de rillingen lopen keer op keer over mijn rug als ik het hoor.

Nooit gedacht dat er een nummer kon wedijveren met "The Kids are on high street". Maar als ik dan "What's on your mind" hoor...

Zeg er het uwe van...