Midnight Juggernauts - Dystopia

Aan dit soort YouTube-fanvideo's herken je een hit. "Shadows" verdient het wegens zijn verslavende baspartij om de grote doorbraakhit van de Midnight Juggernauts te worden. Zo'n nummer schrijf je als muzikant waarschijnlijk ook maar één keer in je leven. Maar eigenlijk is de hele debuutplaat Dystopia van de drie Australiërs fabelachtig. Ik had hem al een half jaar, omdat-ie vorig jaar al down under uitkwam en over internet rondzwierf (zie hier). Nu de plaat eindelijk officieel ook in Nederland in de (web)winkels ligt, met een vrijwel geheel gewijzigde bonus-cd, grijp ik mijn kans even opnieuw. Dystopia vind ik écht geweldig; ik heb de plaat het afgelopen jaar op mijn MP3-speler helemaal grijsgedraaid. Oke, hij is vast niet geschikt voor iedereen: de Juggernauts zijn te lief voor dancefans, te boemboem voor indieliefhebbers maar bovenal zijn hun songs smachtende oorkruipers. Daar moet je natuurlijk wel van houden. "Ending of an era", "Into the galaxy", "Nine lives", stuk voor stuk. Daft Punk is nooit ver weg. Maar zelfs als je depri mocht zijn, biedt "Road to Recovery" nog hoop en houvast. Met de lichtere nummers en koortjes eromheen, de vreemde lyrics ("Tombstone") en spacy intermezzo's ("Scorpius") is het eigenlijk een soort conceptplaat. De Juggernauts zijn de 2008-editie van de Electric Light Orchestra, die inderdaad vooral 's avonds laat erg goed werkt; houd "Into the galaxy" maar eens naast ELO's "Secret Messages". En dan die titels! Alsof een of andere vergeelde scifi-roman eraan ten grondslag lag. Nou is een juggernaut wel iets heel anders dan een astronaut en is een tombstone meestal een volkomen nutteloos plexiglas aandenken aan grote zakelijke geldtransacties, maar de kosmische romantiek druipt van de plaat (OMC riep het bij de Subs al) en op de bonus-cd is het met die dubbele gitaar in het uitstekende "45 and Rising" al niet anders. Verder herbergt de bonus-cd vier nieuwe remixen, die dan wel beter zijn dan de oorspronkelijke extra's op de Australische release (vooral die van Curses en de Bag Raiders), maar niet essentieel. Dystopia zelf is dat wat mij betreft wel. Een juweeltje voor de komende noorderlichtjaren.

12 juni in Doornroosje.

Machtige plaat. Mooie recensie. Dikke aanrader!

Zeg er het uwe van...