Monza - Attica!

Dankzij hun Twee Meter Sessie ontdekte ik destijds de Belgen van Noordkaap met in hun midden Stijn Meuris. België bleek al jaren hun eigen The Scene te hebben. De aanleiding, het album Massis, was achteraf hun studio-verscheiden. Live heb ik ze nog gehoord. Nee, niet gezien, de route naar het Werchter-festivalterrein was te lang (of wij te laat). Zij openden. Meuris zou er een prachtig liedje over geschreven kunnen hebben. Hun afscheidsoptreden in 2000 zag ik nog op de Belgische tv en kwam later op cd uit. Maar niet getreurd er kwam een nieuwe band, Monza. Het geluid was niet erg veranderd en de teksten en stem van Meuris herken je uit duizenden. Van God Los schafte ik in 2001 meteen aan waarna het lang stil werd rond de band. De opvolger in 2005 ging langs mij heen. Meuris is namelijk in Nederland nooit doorgebroken (en dus nooit in het nieuws). Niet met Noordkaap, niet met Monza. Dat is in België wel anders: daar staat Monza dit jaar op Werchter. Attica! is de reden en Monza verkeert in vorm. Ondanks de nodige bezettingswisselingen. Het album is lekker up-tempo, zoals ik Meuris het liefst hoor. En ondanks dat er nog steeds wat mindere songs op staan (de singles zijn vaak ook echt de betere liedjes) is de meerderheid ruim aan de goede kant van de streep. De teksten zijn ondanks het rockelement (soms) nog steeds naargeestig. En de rijmelarij en dichtkunst horen bij Meuris, zoals de schimmel bij Sinterklaas. Neem bijvoorbeeld het afsluitende hoogtepunt van Attica! "Bijna Niets": 'op zoek naar het licht, stuit hij op louter zwart, tot nader bericht, regeert de zwaartekracht.'

Zeg er het uwe van...