Nicole Atkins - Neptune City

Ik baalde wel een beetje dat ik er niet bij kon zijn op 2 mei in Bitterzoet. Het zal vast heel erg mooi zijn geweest, daar aan de Spuistraat, alwaar Nicole Atkins haar zelfbenoemde pop-noir op de gelukkige aanwezigen losliet. Ik denk dat ik dat, op basis van de overtuigende live youtube-clips die ik zag, gerust mag aannemen. Daarnaast is er sowieso haar album dat al veel goeds deed vermoeden. Want oh oh oh, wat is Neptune city toch een hemels plaatje vol overheerlijk melodrama om in te zwelgen. De negenentwintigjarige zangeres heeft waarschijnlijk nog eens eventjes goed geluisterd naar hoe ze dat in de jaren 50 en 60 ook alweer deden. Klassieke popsongs die zorgvuldig werden opgebouwd en waar nodig ondergedompeld in een fikse bak met strijkers. Ook mijn wederhelft is danig onder de indruk van Atkin's muziek. Het herinnert haar aan heldinnen uit vervlogen tijden - Vera Lynn, Judy Garland - en roept technicolor beelden op uit de hoogtijdagen van de Broadway musicals. Atkins liet zich tevens inspireren door het werk van regisseur David Lynch. Hierin is zij uiteraard niet de eerste - hoe vaak duikt die naam niet op als inspiratiebron? - maar in dit geval zorgt het voor een broeierige onderlaag waardoor de spanningsboog over het gehele album strak gespannen blijft. Voeg daar haar fenomenale stem en schrijverstalent - ik noem een Cave en een Cohen - aan toe en je kunt de conclusie trekken dat we hier te maken hebben met een klassiek gevalletje jaarlijstmateriaal.

het was inderdaad heel erg mooi in bitterzoet. op slag verliefd.

Zeg er het uwe van...