Roommate - We Were Enchanted

Pittig album van een bijzonder gezelschap. Alleen al het feit dat de groep bij het avontuurlijke Plug Research-label zit, geeft aan dat we hier niet met het zoveelste Amerikaanse indiepopbandje te maken hebben. Kent Lambert combineert in zijn liedjes kille beats met zweverige instrumentatie en emotionele teksten. Hij weet zo, met de hulp van talloze gastmuzikanten, een totaal vrije sfeer op te roepen, zoals ook Yo La Tengo of het (nog veel ingewikkeldere) Kammerflimmer Kollektief dat kunnen. Geen regels, geen duidelijke referentiekaders. De hoofdmoot van We Were Enchanted wordt gevormd door drie zeer lange nummers, waaromheen goedgeplaatste korte liedjes inleidingen en coda's vormen. De titeltrack is vanzelfsprekend zo'n epos, waar een minimalistische kickdrum en Chinezige synthesizer de toon zetten. Al associërend kwam ik bij de Timbaland/Björk-samenwerking "Innocence" van haar meest recente album Volta. 'It's been happening a lot lately, just before I wake up, I see the most terrible things'. Waar een piano opduikt wordt het gevoel ook muzikaal warmer. Het sympathieke "Last Dreams of Summer" lijkt zo'n typische wiegende ballade, met strijkje, maar kent dan in het refrein een fantastische drumwending, het zal door de aanwezige jazzmuzikanten komen. Ik kwam er maar niet uit hoe je daar zou moeten tellen. Het slotstuk "Isn't Radio" bestaat uit drie delen, waarvan de laatste het kippenvel-moment van de plaat is. Een paar sentimentele akkoorden, een Midlake-drumfill om de boel op te starten en Lambert die zingt: "It isn't radio, but it almost sounds like, what radio used to sound like'. En de zingende zaag maar huilen.

Zeg er het uwe van...