Story Of The Year - The Black Swan

Potverredorie, het is al weer twee jaar geleden dat ik hieperdepieper werd van Taking Back Sunday's Louder Now. Het wordt eigenlijk wel tijd dat die band eens met een knallende opvolger komt voor die plaat. Dan kan ik tenminste alle surrogaat dat ik sindsdien geconsumeerd heb weer aan de kant schuiven. Dat klinkt niet echt lief, maar ik meen het wel. Het is zo vaak net niet. Een positieve uitzondering hier op is toch Story Of The Year. Hun nieuwe cd The Black Swan is echt wel een fijn post-hardcore plaatje. Als ik 'em naast Louder Now leg, dan mag hij er net bij in de schaduw staan en dat is al heel wat. Het ontbreekt Story Of The Year net aan het raffinement dat ik aan Taking Back Sunday zo goed vind. De zang van Dan Marsala haalt het net niet bij Taking Back Sunday's Adam Lazarra. Qua screams vind ik het dan weer net niet lomp genoeg (jaja, ik weet het is het is ook nooit goed). Een beetje vlees nog vis en ik ben geen vegetariër. Dat ik het plaatje toch heel frequent bleef draaien, komt doordat de band toch wel verdomd catchy melodieuze liedjes heeft weten af te leveren voor The Black Swan. Wat dat betreft snap ik wel dat een major als Maverick het aandurfde om hun vorige twee cd's uit te brengen. Nu zijn ze, na voor major standards tegenvallende verkoopcijfers (al is dat een gok van mijn kant), daar aan de kant geschoven. Maar ik snap verdomd goed dat ze open armen onthaald zijn door Brett Gurewitz's Epitaph. Ik zou ook in mijn nopjes zijn een plaat als The Black Swan in mijn catalogus.

Zeg er het uwe van...