Was (Not Was) / Temple Of Soul

Is het toeval of niet dat Was (Not Was) in 1992 twaalf jaar pauze nam, direct na een tournee met ... Dire Straits? Een buitengewoon ongelukkige combinatie als je het mij vraagt, want Was (Not Was)' muziek is pop met veel funk en soul, en bepaald niet het koele gepingel van Knopfler en consorten. In elk geval stortten de quasi-broers David en Don Was zich na die tijd op soundtracks en de productie van werk van grote namen als Roy Orbison & kd lang, Bob Dylan en The Rolling Stones. Nadat in 2004 weer in bandvorm werd samengewerkt begon het denken over een nieuw album en in 2008 is het eindelijk zover. Boo! heet het en het staat stampvol feestelijke muziek, die kan resulteren in zwoele soul ("It's a Miracle"), lekkere George Clinton-achtige vette funk ("Forget Everything") of redelijk weirde geluidscollages ("Needletooth"). Zeker, het is allemaal erg radiovriendelijk. Maar niet in de zin dat het gladjes is, met drie-minuten-standaarddeuntjes. De mannen hadden er lol in en dat hoor je. En ja, het is duidelijk pop van een decennium (soms meer decennia) terug, maar productioneel is daar - uiteraard - niets van te horen. Boo! staat boordevol lekkere popsongs die je beurtelings zachtjes mee laten deinen en wild swingend door je kamer laten zwieren. En nu nooit meer met Mark Knopfler op tournee...

Een andere band met grote namen is Temple Of Soul, een gelegenheidsformatie met een viertal kanonnen uit de wereld van studiomuzikanten en producers: Narada Michael Walden, Clarence Clemons (uit Springsteen's E-Street Band), T.M. Stevens (o.a. Travers & Appice) en Vernon Black. Er wordt wat gefunkt, er komt wat soul en rap voorbij, er worden drumcomputers ingezet en Clemons en Black verdelen netjes de solo's. Maar tjongejonge, wat een voorspelbare uitvoeringen. Er wordt een themaatje van de eerste tot de laatste seconde uitgemelkt, er komt een brave solo overheen en na een minuutje of vier is het weer voorbij. Makkelijke muziek voor achter filmreportages. Zelfs supermarkten zouden met het meeste op deze cd geen moeite hebben. "Ode To China" zit bijvoorbeeld vol met alle muzikale quasi-Oosterse cliché die je kunt bedenken. In "Love Me Tonight" is een Barry White-imitatie, inclusief hier-valt-niemand-zich-een-buil-aan-softsoul. De cover van Hendrix' "Purple Haze" resulteert in een poppy versie die een degelijke coverband nog te min zou zijn. Enige afwijkende tracks zijn de opener "Anna" (een geforceerd-moderne housedeun en derhalve volledig mislukt) en afsluiter "Jazzy Outtake", waarin 12 minutenlang stuurloos rondgedobberd wordt. Het is allemaal niet heel erg slecht, maar goed is het al helemaal niet. Voor geen van vieren is dit een hoogtepunt in hun carrière. Zouteloze meuk die je gewoon moet laten liggen. Tenzij je een supermarkt hebt, natuurlijk.

Mooi bruggetje hoor, van Was Not Was naar Dire Straits naar "Brothers in Arms" van Temple of Soul.

Zeg er het uwe van...