Whitesnake - Good To Be Bad

Eindelijk is het weer zover: Whitesnake levert een nieuw studio-album af. Met dezelfde bezetting als twee jaar geleden op het Arrow Rock Festival - met uitzondering van drummer Chris Frazier in plaats van Tommy Aldridge. Dat wil zeggen naast Frazier Coverdale's nieuwe schrijfmaatje Doug Aldrich en verder Reb Beach, Uriah Duffy en Timothy Drury. Eerste indruk? Coverdale doet 1987 nog eens dunnetjes over. Tweede indruk? Coverdale doet 1987 nog eens dunnetjes over, maar doet dat wel meer dan aardig. De vergelijking tussen Doug Aldrich en John Sykes ligt voor de hand, want met enige regelmaat worden de riffs afgesloten met de gillende uithalen die zo kenmerkend zijn voor Sykes' gitaarspel. Daarnaast zijn er meerdere songs die sterk doen denken aan hun evenknie op 1987. Zo heeft bijvoorbeeld de semi-ballad "All I Want All I Need" meer dan oppervlakkige overeenkomsten met "Is this love". Ook elders citeert Coverdale herhaaldelijk uit eigen werk. Het geluid is bovendien weer Groot en Galmend, zoals dat werd geïntroduceerd bij 1987. Met name bij de rustiger songs valt wel op dat Coverdale met het klimmen der jaren vocaal het een en ander heeft moeten inleveren. Eerlijk is eerlijk, bij de eerste beluistering was ik flink teleurgesteld. Was dat het nou? Bij de tweede keer vielen me nog meer gelijkenissen op, maar desondanks genoot ik ervan. Na nog een paar keer meer is mijn conclusie dat meneer Coverdale nadrukkelijk 1987 probeert te herhalen, maar daar toch verrassend lekker mee uit de hoek komt. Op de Plantesque afsluiter "'Til The End Of Time" na akelig voorspelbaar, maar toch: petje af!

Toch nog een oude band die wel weet hoe het moet!

Ik ga eens luisteren want 1987 mag ik toch wel tot één van de beste albums allertijden rekenen.

Zeg er het uwe van...