In een week tijd zag ik Elbow, Stars en Ben Folds optreden. Een mens kan het slechter treffen. Een mens kan het ook nóg beter treffen. Ik deed dat door de heen- en terugreizen naar de concerten op te leuken met het afspelen van mp3tjes van Wolf Parades' At Mount Zoomer op mijn telefoon. Het duo Dan Boeckner (zang/gitaar) en Spencer Krug (zang/toetsen) overtreft hun eerste cd Apologies to the Queen Mary met speels gemak op deze tweede. Van eenmansding van Krug is Wolf Parade ondertussen uitgegroeid tot een echte, hechte band. Anders vernoem je je nieuwe plaat niet naar de studio van je drummer. Daar is At Mount Zoomer alleen maar afgemixt. Het gros werd opgenomen in Arcade Fire's Petite Église-studio. Zo komen ze nooit van dat onterechte Arcade Fire name-dropping af natuurlijk! Gelukkig doen ze dat qua muziek wel. Fraaie nummers op At Mount Zoomer zijn het hoekige "Fine Young Cannibals" en "California Dreamer". In die eerste ontbreekt alleen nog het dandy karakter van Brian Ferry om het een Roxy Music-nummer te maken, in de tweede gaat een Doors-orgel een gevecht aan met een Grandaddy-riedel terwijl het nummer naar euforische meeblèrbare korte coupletten toewerkt. Bizar is ook het elf minuten durende "Kissing The Beehive" dat een clinch is tussen indierock en ouweschool progrock. Als ik je vertel dat ik óók nog een ge-wel-dig concert van symfo-topper Spock's Beard zag afgelopen zondag weet je dat deze cd er bij mij in gaat als God's woord in een Ouderling.

Het is misschien niet eerlijk om meteen met namen als Big Star en The Posies aan te komen zetten, maar wanneer je powerpop maakt, zijn dat nu eenmaal de Grote Onaantastbaren Die Het Geheim Bezaten: een superieur gevoel voor melodie, fijne harmonieën en precies de juiste dosis ruige gitaren om de boel in balans te houden. Maar wat het Geheime Ingrediënt was: een lichte onderhuidse kriebel van gevaar. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar ergens prikt er iets gemeen onder je hersenpan. Is die kriebel er niet, dan is powerpop niet meer dan een opgevoerd brommertje. Het oogt allemaal wel stoer, maar een beetje motoragent heeft je zo te pakken. The Lackloves komen dan ook bij lange na niet in de buurt van de Helden. Popsensibiliteit kun je ze niet ontzeggen en de melodieën zijn vakkundig in elkaar gezet, met een grote kennis van de popgeschiedenis. De nadruk ligt op de jaren zestig, waarbij het spectrum breed wordt gehouden: de jengelende Rickenbacker van The Byrds komt voorbij, maar ook de in het genre onvermijdelijke Beatles worden nadrukkelijk geciteerd, zonder dat je The Lackloves op plagiaat kunt betrappen. Er wordt zelfs naar Chuck Berry geknipoogd ("Another Kind of Girl"). The Lackloves hebben alleen één groot manco: nergens, maar dan ook helemaal nergens kun je ze betrappen op enig gevaar, al proberen ze het nog zo hard met een effect op de vocalen hier en een psychedelisch filtertje daar. Ze hebben hun brommer dan wel opgevoerd, maar een brommer blijft een brommer, al rij je er nog zo hard mee. Ook een bontstaartje aan je helm zal je niet redden.

Hier spreekt uw medium Ewie. Ik heb de hoes Cipher van Slim Cessna's Auto Club voor me. En ik voel ze: de geesten. Ik voel de geest van een bekende vrome man die ooit iets met deze band te maken had. Het is iets met een D. Dave of David. Hij heeft meer namen. Zijn achternaam begint op iets met een E. Eduards, Edwards, zoiets. Goed kan ik het niet zien, hij leeft namelijk nog. Nee, hij is niet meer bij deze band betrokken. De band kreeg ook een andere naam. Slim Cessna is de leider van deze band lees ik op de hoes, maar ik voel dat hij ooit iets had met die Dave of David en met nog iemand die de andere weg volgde. Ik zie ook de heilige geest. Hij leidt de heren door de aardedonkere hel. Maar de Auto Club heeft het niet zo zwaar als voor hen die met de zestien paardenkrachten tekeer gingen. De sfeer is opener, meer folk, meer gospel. Ik zie ook eerdere albums onder deze bandnaam. Zo groot als D. is het nooit geworden, maar ze hebben wederom onderdak gevonden in de herberg van een gewezen punkman Jallo of Jello, zoiets. Zijn achternaam begint met een B. Meer kan ik niet zien. Alternative Tentacles Records lees ik op de hoes. Ik voel nog wel de kracht van de band die de luisteraar grijpt als deze de juiste sleutel heeft gevonden. Verder is het erg donker, de geesten leven allemaal nog. Ik denk dat het draaien van de cd me dichterbij de sleutel brengt. Wilt u mij nu alleen laten, met deze betoverde cd.

Thrill Of The Chase, zo heet het nieuwe album van M.ill.ion. Als je deze en andere titels op het album bekijkt ("Menace To Society", "From Heaven To Hell", "Beware Of The Wolf") verwacht je een stevig potje metal voor je kiezen te krijgen. Het tegendeel is waar, M.ill.ion klinkt vooral als het kleinere broertje van Europe, ook al spiegelen de heren zich graag aan Deep Purple. Zanger Ulrich Carlsson klinkt dan ook regelmatig als Joey Tempest. Maar waar Tempest onmiskenbaar een technisch uitstekende zanger is, blijft Carlsson steeds net een categorie daaronder hangen. Het songmateriaal is heel aardig, maar niets wat niet al honderd keer eerder is gedaan - en met enige regelmaat ook wat beter. De muzikale uitvoering is daarentegen vlekkeloos en het Hammondorgel van Johan Bergquist maakt sommige tracks ineens een klap beter ("Lonely In A Crowded Room"). Maar uiteindelijk is M.ill.ion simpelweg niet goed genoeg voor de eredivisie.

Voornoemde Johan Bergquist heeft nog een tweede cd uitgebracht, samen met gitarist/drummer Andreas Brodén. Zoals de heren zelf zeggen, wilden ze een plaat maken die klonk alsof de jaren negentig nooit hadden bestaan. Dat we inmiddels nog een decennium verder zijn, is ze blijkbaar al helemaal ontgaan. Het mag duidelijk zijn dat Elevener ongegeneerd volgeproduceerde AOR brengt. Maar er is goed nieuws bij te melden: dat doen ze verdomd goed. De songs kloppen helemaal en Johan Bergquist is wat mij betreft een betere zanger dan Ulrich Carlsson. Waar M.ill.ion lijkt te proberen ruiger over te komen dan ze zijn, doet Elevener geen enkele poging te verhullen dat hun muziek niet overdreven ruig is. Ze hebben daardoor de ruimte zich lekker uit te leven, wat resulteert in songs die vaak het midden houden tussen Toto en Journey, met uitstapjes naar de edelkitsch á la Robby Valentine. Fraaie koortjes in de refreinen, op het randje van kitsch maar of er net niet overheen, of zodanig dat het weer bewondering opwekt. Eleven doet niets nieuws, maar doet dat wel met ongegeneerd plezier. Klasse!

In het voorprogramma van Robbie Williams! In het voorprogramma van Robbie Williams! Waarom in godsnaam??? Dit spookte door mijn hoofd toen ik in augustus 2001 in de auto stapte op weg naar het Mungersdorfer Stadion in Keulen. Die avond hadden mijn jeugdhelden van New Order de twijfelachtige eer om te mogen openen voor de voormalige Take That zanger. Op speciaal verzoek van Robbie, dat wel. Ik moest en zou New Order nog eens live zien maar in Nederland waren ze sinds 1985 niet meer geweest dus dit was mijn enige kans. Op papier klinkt het al bizar, maar op het veld tussen de gezellig keuvelende Robbie-fans was het helemaal een verschrikking. Terwijl de reclamespotjes nog op de enorme videoschermen te zien en te horen waren begon New Order hun korte set met een ongeïnspireerde versie van Joy Division’s "Atmosphere". De Robbie-fans keken even verbaasd naar die oude knarren op het podium en kletsten toen weer vrolijk verder. Pas bij het laatste nummer, "Blue Monday", keek men even op. New Order heeft altijd een dubieuze live-reputatie gehad, vooral omdat zanger Bernard Sumner zich absoluut niet thuis lijkt te voelen op een podium. Zijn stem is onvast en vaak onzuiver, hij heeft een heel typisch springdansje, kan zonder autocue geen tekst meer onthouden en weet met hoge gilletjes en gefluit Joy Division klassiekers magistraal om zeep te helpen. Toch lijkt er een markt te zijn voor concertregistraties van de band omdat Live in Glasgow al de derde live-dvd is in minder dan tien jaar. In 2001 verscheen de registratie van hun comeback op het Reading Festival in 1998 en in 2002 verscheen de dvd 511 met daarop hun concert in het Finsbury Park datzelfde jaar. En nu is er dus New Order Live in Glasgow met opnames van een concert uit 2006. En wat voor concert! De band was duidelijk in topvorm die avond in Glasgow. Alle hits worden perfect gespeeld en zelfs de Joy Division nummers worden overtuigend gebracht. Toch wordt het voor de echte fans pas echt smullen bij de bonus-dvd met rare and unseen footage. De beelden zijn amateuristisch en de kwaliteit vreselijk, maar vooral de opnames van de band uit 1981 zijn uniek, met een Sumner die met zichtbare tegenzin de rol van Ian Curtis heeft moeten overnemen. Bij het bonusmateriaal staan zelfs nog vier nummers van hun laatste concert in Nederland, in 1985 in Rotterdam. New Order bestaat niet meer, maar deze dvd is een mooie herinnering aan de magie en het talent van deze band.

Ik ben 33. Al 33. Als ik het zo opschrijf klinkt dat oud; is het ook oud. Oud genoeg om in nostalgie terug te kijken vroegere tijden, vind ik. Zoals de periode tussen 1987 en 1991; de gloriejaren van de death metal. Ik was er nogal gek van in die tijd; Obituary, Entombed, Morbid Angel, Bolt Thrower, Massacre, Autopsy, Pestilence, en vooral Death. Geweldige muziek. Ben ik ook altijd goed blijven vinden, hoewel mijn voorkeuren langzaam richting jazz, avantgarde en nog heel veel andere dingen verschoof. Daarbij kwam dat al die bands hun kruit wel verschoten hadden en daarna nooit meer aan het niveau uit die tijd konden tippen (op Death na: die band was vanaf begin tot eind geniaal; ga ze snel checken als je ze nog niet kent. Echt. Geloof me.).

Een paar jaar geleden is mijn belangstelling voor death metal weer opgelaaid - door het beestachtige Origin om precies te zijn. Lekker hoor, die death metal bands van tegenwoordig, maar het moet allemaal maar extreem, snel, onnavolgbaar, complex. Nergens komt die groove terug die de oude bands zo kenmerkte. Gelukkig sta ik niet alleen in dat standpunt. Hier, in ons eigen kikkerlandje - dat trouwens altijd een grote rol heeft gespeeld in de death metal - kwam een stel (ex)leden van bands als Gorefest, Pestilence, Thanatos en Apshyx bij elkaar. En besloten dat de tijd rijp was voor een oude school death metal revival. Noemden het Hail Of Bullets, en gingen gewoon voor de lol, uit liefde voor de muziek, aan de slag om de oude tijden te laten herleven. Is dat gelukt? Ik zou willen uitschreeuwen: MEER DAN GELUKT!!!! Dit is potverdomme de beste pure death metalplaat sinds 1990. Geen grapje, geen overdrijving. Het klinkt zoals het moet: als een mengeling van Obituary, Pestilence, Massacre, Bolt Thrower, Autopsy, de eerste Entombed, en Death. Geen noot origineel dus, maar het mooie is dat nergens tot een kopie is verworden, dat alle invloeden naadloos in elkaar overvloeien alsof het altijd zo bedoeld is. De superieure afwisseling tussen logge doomritmes, snelle thrash en midtempo metal; de intens zieke strot van Martin van Drunen; de afwisselend agressieve en melodieuze riffs van de gitaristen (prachtige solo's ook) en de bassist; en de heftige drumpartijen van Ed Warby: pure perfectie. Nostalgie hoor ik iemand zeggen? Geen moment. Dit gaat veel verder. Dit is death metal zoals die hoort te klinken. Dat was 18 jaar geleden zo, dat is nu nog steeds zo.

En dan was er nog die ándere plaat getiteld Heartcore. Maar deze is echt voor enorme softies. Heremetijd, wat een slappe was staat er op deze debuutplaat van het Zweedse echtpaar Mariam Wallentin en Andreas Werliin, alias Wildbirds & Peacedrums. Verschrikkelijk! De enige liedjes op dit album die enigszins aangekleed en de moeite waard zijn, zijn "I Can't Tell In His Eyes" en "The Battle In Water". De tweede helft van die laatste is namelijk een "Where The Wild Roses Grow"-achtig duet, maar dan wel in een heel kale vorm. Mocht je liever wat meer instrumenten willen horen, succes ermee: de rest van het album is namelijk nog veel kaler. Percussie en Wallentins iele stem (denk Björk, maar dan wat ouder) zijn alles wat je hoort. Als je het repeterende gejammer van Wallentin niet trekt, houdt het met de spirituele folkmagie van Heartcore heel snel op. Ook de glockenspiel-bijdragen van Werliin op "A Story From A Chair" zijn meer iets voor de martelkamers. Kennelijk herkenden de snobs van Pitchfork zich ergens in de ontboezemende teksten hier en daar, want zij delen een 8.0 aan deze plaat uit, maar ik word totaal kriegel van al dit new age-achtige gefröbel (pakweg "Lost Love"). Muzikaal gaat dit helemaal nergens over. Noem me een traditionele popnerd die te weinig naar teksten luistert, maar ik vind deze cd typisch van die doodvervelende artistieke aanstellerij. Bah!

Het lag vast niet aan mij dat ik bij de naam Mama Rosìn verwachtte een gezette Cubaanse deerne die liedjes zou gaan zingen die óók van de Buena Vista Social Club geweest hadden kunnen zijn. Het laatste wat ik verwachtte te gaan horen was een power cajun trio uit Geneve. Ik had eigenlijk beter moeten weten, want Tu as perdu ton chemin komt uit de Voodoo Rhythm-stal en dat is een garantie voor niet-alledaagse muziek. Dat brengt Mama Rosìn, bestaand uit vier mannen dus, dus bijna vanzelfsprekend ook. Wat me alleen behoorlijk tegenstaat aan Tu as perdu ton chemin is de slechte geluidskwaliteit van de opnamen. Ik heb helemaal niets tegen lo-fi, maar als mijn speakers beginnen te zuchten onder de erbarmelijke kwaliteit, dan scoor je bij mij geen punten. Helaas zijn ook de liedjes van Mama Rosìn niet zo sterk als ik van de meeste Voodoo Rhythm-releases gewend ben. Ik bedoel, als ik ga denken aan "Hoebahoebahop" van Dennie Christian (wel in een cajun-variant, maar toch), dan gaan bij mij sirenes loeien.

Een cd van een bandje uit Duitsland, zomaar op mijn deurmat. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik een natuurlijke apathie heb tegen Duits in het algemeen. Het komt vast doordat ik nooit hoger dan een 3 scoorde in de Duitse les, wat een oerlelijke taal is dat zeg! Dat viel me dan ook meteen op bij Monochrome, ze hebben nog steeds dat Duitse accent. Dat compenseren ze dan weer met eenvoudige maar mooie zinnen als 'you’re not the only one, talking in headlines' en 'divert attention to keep it all hidden'. Maar veel om het lijf heeft het niet, de cd voelt wat eentonig en loom aan. En waar ik me dan meteen aan stoor, zijn de Duitstalige titels van nummers, terwijl er geen woord Duits voorkomt op de cd. Wie bedenkt nou zoiets? Een nummer "Von Fall zu Fall" te noemen terwijl er twee van die mooie Engelse zinnen in zitten? De band wil met de titel van het album, Caché, aangeven dat overal wat achter steekt, zo ook achter de Duitstalige titels. Iets te kunstzinnig naar mijn idee. Maar misschien mogen ze inmiddels wel kunstzinnig zijn, aangezien dit alweer hun vierde studioalbum is. Dat is toch niet onverdienstelijk. Ze zullen in Duitsland ongetwijfeld groot succes hebben, maar ik ben bang dat ze dat in Nederland niet gaat lukken.

Vroeger vond ik het tof om tapes te verzamelen van optredens waar ik bij geweest was. Meestal waren ze van zulke brakke kwaliteit dat ik ze meer als hebbeding had dan om veelvuldig te luisteren. Ik ben al een tijdje gestopt met dat verzamelen. Ik heb zelfs geen enkel tapeje meer. Toch vind ik het nog steeds tof om een dvd te zien van een optreden waar ik bij geweest ben. Dat er een dvd zou verschijnen van het optreden dat Spock's Beard in Zoetermeer deed vorig jaar mei was, gezien de camera's en het vele licht die avond in de Boerderij, logisch. Nu ze voor een nieuw rondje komen is het schijfje er eindelijk. Het is een redelijk basic dvd geworden, die mijn beeld van die avond bevestigt dat Spock's Beard zich ondertussen op het podium met gemak redt zonder voormalig frontman en zanger Neal Morse. Spock's Beard was altijd al een beetje een rare symfoband doordat ze zo vrij waren op het podium hadden, dat is zonder Morse alleen nog sterker. Nick D'Virgilio is live ondertussen misschien zelfs wel een vastere zanger dan Morse in zijn Spock's Beard-tijd. Ik mis wel een sterke tweede stem die Spock's Beard veelvuldig inzet en die Nick vroeger altijd voor zijn rekening nam. Alan Morse probeert die rol wel in te vullen, maar ik vind hem hierin niet al te sterk. Zijn gitaarspel is gelukkig wél geweldig. D'Virgilio's plek achter het drumstel werd bij de optredens overgenomen door Jimmy Keegan. Live laat deze kleine Californiër nog maar weer eens zien wat voor geweldige drummer hij is. Het drumduel tussen hem en D'Virgilio vind ik, notoire niet-liefhebber van drumsolo's, zelfs vermakelijk. Natuurlijk eist Ryo ook weer de nodige aandacht op. Wat een rare Japanner is het toch ook. Ademen op camera's, staan op je keyboards, uitgeteld neerstorten op het podium, deze man is meer dan prettig gestoord. Maar ondertussen wel een kei van een toetsenist en dat bewijst hij in de voor zijn doen wel heel ingetogen, maar wel uiterst fraaie keyboardsolo "Hereafter". Het enige dat jammer is aan Live is dat de toegift van de avond ontbreekt. Hierin nam Jimmy Keegan Led Zeppelin's "Whole Lotta Love" verrassend goed voor zijn rekening en ging bovendien als eerste stagedivende progdrummer de boeken. Had u er maar bij moeten zijn.

"14:00 Martina Topley-Bird, Blauwe Theehuis, Vondelpark" stond er in mijn agenda. En ik moet toegeven, er staan wel eens minder aangename afspraken in. Op een stralende middag ontmoet ik Martina, enkele uren voor haar optreden in het voorprogramma van Morcheeba in een uitverkocht Paradiso. Het is de dag na haar verjaardag en ze heeft er net wat vermoeiende reis- en persdagen opzitten. Vooral België viel haar zwaar, omdat de journalisten vroegen naar allerlei diepere betekenissen achter haar songs die er eigenlijk gewoon niet zijn. Ik neem me dus meteen voor maar niet te diep door te zagen over de teksten. Ook neem ik me voor een poging te wagen de naam van haar ex-partner Tricky niet te laten vallen. Ze is namelijk in Nederland om haar nieuwe album The Blue God te promoten en haar relatie en muzikale samenwerking met Tricky liggen ver in het verleden.

Toen ik in de jaren tachtig op de middelbare school zat, waren er duidelijk afgebakende groepen. De alto's waren buiten sigaretjes aan het roken, de sportbillies hadden hun vaste tafels in de kantine, de kakkers stonden bij elkaar in de ene hoek en de hardrockers zaten op een muurtje in de andere hoek. Ook de muzikale voorkeuren waren gescheiden. De alto's hadden hun alternatieve muziek, de sportbillies ontdekten hiphop, de kakkers wilden dansen op de hitparade en de hardrockers headbangen. Pas aan het eind van de jaren tachtig, toen ik de middelbare school verliet, werden de hokjes opgeheven. Hardrockers ontdekten hiphop, alto's hardrock, sportbillies gingen rappen en alleen kakkers wilden verder dansen. Juist toen Camper Van Beethoven stopte. Of vonden ze dat ze hun werk gedaan hadden? Op de verzamelaar Popular Songs of Great Enduring Strength and Beauty staan achttien liedjes die een aardig overzicht van hun carrière en vooral van hun ideeën over muzikale scheidslijnen geeft: die bestaan namelijk niet in de wereld van CvB. Van ska ("Border Ska"), psychedelica ("Circles"), de Status Quo-cover ("Pictures of Matchstick Men"), zigeunerachtige instro's ("Skinhead Stomp"), punkrock ("Club Med Sucks") tot countrywalsjes ("Sad Lover's Waltz"), alles kan en mag. Dat het geheel daardoor een wat rommelig geheel geeft - eclectisch heet het dan - is niet erg. Hoogtepunt is uiteraard de enige echte classic die ze op hun naam hebben staan: "Take the skinheads bowling". Jammer dat er geen skinheads op mijn school zaten. Aan de andere kant: in 2000 zijn ze weer heropgericht, dus wellicht valt er tegenwoordig weer zendingswerk te verrichten is op mijn oude middelbare school.

Doc Schneider is advocaat. Ja èn? Is dat van belang voor File Under? Dat niet zo, dat de man is zijn vrije tijd een zeer verdienstelijk gitarist en songschrijver is wel. In 2005 verscheen zijn debuutalbum Choices and Chances. Productioneel liet dat wat te wensen over, maar dat is verholpen met Second Chances. Op dit album zijn producers Jeff Jacobs (toetsenist bij Foreigner, ooit ook bij Billy Joel) en Ben Wisch (indie-producer, o.a. Marc Cohn) met een reeks gelouterde muzikanten de songs van Schneider op gaan nemen. Nu klinken de songs zoals ze horen te klinken en dat is niet mis. Schneider's songs zitten ergens in het genre van Paul Simon en James Taylor: zeer Amerikaanse gitaarpop, zoetgevooisd zonder klef te worden en met fantastische melodieën. Soms zijn het songs met gitaar, piano en niet veel meer, op andere momenten zijn saxofoons of kamerbrede synths aanwezig. De afsluitende track wordt gezongen door Schneider zelf en inderdaad, de man past er prima tussen, zelfs tussen de fantastische stemmen die op dit album te horen zijn. Slechts een enkele aanmerking is op zijn plaats: achttien van dergelijke tracks achter elkaar is wat veel, hoe mooi ze ook zijn.

De voormalig zanger van The Waltons - nee, niet dat eng-brave gezin uit de tv-serie -, Jason Plumb, is inmiddels solo-artiest. Nou ja, met de band The Willing, dus de term solo is betrekkelijk. Plumb is op dit album elf songs lang brave westcoast-pop aan het vertolken. Is dat erg? Het ligt eraan wat je wilt. Het is prima aan te horen, de songs zijn in het genre prima en Plumb is een verdienstelijk zanger. Maar het oor-in-oor-uit-gehalte is zo hoog dat je na afloop van de cd geen deuntje nog kunt neuriën. Zelfs de twee covers gaan daarmee ten onder. Dan is er verdomd weinig aanvechting om zo'n cd nog eens op te zetten. Barman, mag die vorige nog even op?

Het is niet dat ik me afgevraagd heb waar deze Zweedse knakkers naar vernoemd zijn, maar ik kom er niet onderuit om het toch te noemen. Hun naam is namelijk een verbastering van het oer-Hollandse manneken. Deze verklaring komt tevoorschijn als je Crocodiles, de nieuwe cd van The Manikins je cd-speler in zwiept. Voor de anderstaligen staat er voor de volledigheid nog bij dat het woord letterlijk 'little man' betekent. Maar dat wist je natuurlijk zelf al wel. Net als hun vorige cd Lie, Cheat and Steal gaat het gas weer met grote regelmaat vol open. Voor je het weet heeft de band de twaalf liedjes in net iets meer dan een half uur afgewerkt. Strak als een tiet trekt de band wel net wat verder terug de oude garagerock in dan op zijn voorganger. Dat zorgt ook dat er net wat meer variatie in de liedjes zit. In "Hangin" dartelen zelfs castagnetten langs. Voor de catchiness van de liedjes maakt dat overigens geen pest uit, die is extreem hoog. Stiekem leveren die snuisterijen zelfs bonuspunten op.

Omdat ik zielig was, kreeg ik de nieuwe cd van The Notwist, die hier vervolgens te lang heeft gelegen. Dat zou verschillende dingen kunnen betekenen: misschien werkt The Devil, You and Me niet als troost. Misschien is dit album ronduit saai. Misschien kwam het niet binnen op het moment dat het moest. Eerlijk gezegd denk ik echter dat dat allemaal niet waar is. Nu, een aantal weken na de release, draait het album regelmatig zijn rondjes, neurie ik de liedjes voor een groot deel al mee en word - zes jaar na de vorige release - ik toch weer meegesleept door The Notwist. Hardcore Notwist-fans schijnen te zeggen dat dit album niet moeilijk genoeg is, dat de scherpe kantjes eraf zijn en dat de melodieën vervelen, maar ik zou dat alles graag ontkrachten. De scherpe kantjes zitten in de details, de melodieën werken juist door die bijzondere stem van Markus Acher en mocht het post-rockelement (want is dat niet wat het 'moeilijk' maakt?) dan misschien wat naar de achtergrond zijn gedrongen, we krijgen er prachtige elektropopliedjes voor terug. Bovendien heeft de samenwerking met het twintigkoppige Andromeda Mega Express Orchestra (waarvan 'slechts' samples de plaat hebben bereikt, terwijl de band er wel mee gaat optreden) het album goed gedaan. Opener "Good Lies" pakt me meteen in, "The Devil, You and Me" is een akoestische xylofoonparel en "Boneless" is bijna vrolijk. Natuurlijk is The Notwist nog herkenbaar en de gebroeders Acher hadden nu eenmaal de zware taak om na het alom bejubelde Neon Golden een nieuwe plaat te maken. Dat hebben ze in mijn ogen heel erg goed gedaan: ik heb mijn troostplaat een paar weken onderschat, maar inmiddels loop ik ermee weg.

Is stilstand achteruitgang? Moet je als band constant vernieuwen? Dat vroeg ik me af toen ik me boog over Narrow Stairs van Death Cab for Cutie. Immers, op het eerste gehoor is er niet zoveel veranderd. De band produceert nog steeds prachtig uitgewerkte popmelodieën, zoals op Plans en Transatlanticism. Maar als je dat op een dergelijk hoog niveau doet als Death Cab for Cutie, zou je dat dan ook moeten veranderen? Tuurlijk, Narrow Stairs is het tweede album op een major. Je hoort dat er voldoende budget was toen men de studio indook. Maar van een sell out was en is toch geen sprake, filosofeerde ik verder toen ik de cd nog maar weer eens opzette; Ik herhaalde de eerste single "I Will Possess Your Heart" minstens drie keer, zo mooi. Maar luisterend begon me te dagen dat de band toch niet stil staat. Het grote geld en de grote stadions, Death Cab for Cutie is vooral in de VS een enorm succes, heeft de band niet voor veiligheid doen kiezen. Want achter de sprankelende melodieën zit een donkere laag waarin zanger Ben Gibbard zo zijn twijfels heeft over de liefde. En dan valt ook ineens op dat de band zoveel hechter klinkt als op de voorgaande platen. De hele discussie met mezelf werd waardeloos en ik zette van de weeromstuit nog maar eens "I Will Possess You Heart" op, het achtenhalve minuut durend hoogtepunt van Narrow Stairs. De vooruitgang zit 'em soms in de details.

Gelukkig kunnen ze in Belgenland meer dan alleen Belgenpop maken. Al die bands die zo graag net effe anders willen klinken, beetje theater erin stoppen, wat lo-fi erbij; van die dingen weetjewel. Nooit mijn dingen geweest. Ambient en drones, dat zijn wel mijn dingen. Graag met porties psychedelica en doom erbij, astamblieft. En zie daar: Fear Falls Burning - ook (enigszins) bekend als Vidna Obmana - levert de goederen in perfecte staat af. Julian Cope noemt hem de "Belgian dronaholic solo-artist" en dat laatste klopte tot voor kort ook, maar inmiddels heeft Dirk Serries wat kompanen opgetrommeld om, eh, mee te trommelen. Trommelen op drones, kan dat dan? Ja dus, en goed dat het klinkt! Onder andere de drummer van Cult of Luna mag de gitaardrones opleuken met strategisch geplaatste mokerslagen, en zorgt hiermee voor nog meer zeggingskracht. En dat "nog meer" wil wel wat zeggen, want onze Belgische vrind is een geweldenaar op het gebied van de drone. Verwacht geen melodie; wel drie lange exploraties van een enkele toon of een eenzaam akkoord. Op microtonaal niveau willen er nog wel verschuivingen optreden, maar verder mag je verbeeldingskracht voor de invulling zorgen. Mooie beelden worden dat trouwens niet; onheilspellend en dreigend van begin tot eind, en behalve zwart zul je enkel nog wat grauwe tinten antraciet en grijs ontdekken. En hoewel het volume van deze drones niet bepaald laag is, draait het toch om de subtiliteiten en de details. Zoals het ook hoort, bij echt goede drones en ambient. Veel beter dan hier zul je ze niet tegenkomen.

'You woke up this morning, got yourself a gun, mama always said you'd be the chosen one.' Als je dit herkent dan ben je fan van serie The Sopranos of van de band Alabama3. Bij de The Sopranos heb je dan de begintune "Woke Up This Morning" te pakken, bij Alabama 3 hetzelfde nummer van het in 1997 verschenen debuutalbum Exile On Coldharbour Lane. Dit nummer is ook te vinden op hun nieuwe release Hits And Exit Wounds, dat inderdaad een verzamelaar is. Alabama3 was echter niet zo van de hits. Ook niet in hun thuisland Groot-Brittannië. De titel moet dan ook als een knipoog gezien worden. Toch hebben ze een grote podiumreputatie die ze bijvoorbeeld al tot Glastonbury bracht. Daar staan ze dit jaar trouwens weer. Er verschenen tot op heden zes albums en je zou dan ook verwachten dat deze verzamelaar een bepaalde ontwikkeling zou laten zien. Vreemd genoeg had ik pas bij de negende track "Ain't Goin' To Goa" in de gaten dat het een verzamelaar betrof. Dit nummer staat namelijk op hun vorige album M.O.R. dat ik hier recenseerde en eigenlijk het enige wapenfeit is dat ik ken. De eerder genoemde serie volg ik niet. Helaas naar het schijnt, want ik vernam dat het een geslaagde serie is. Alabama3 is een constante band die een bepaald trucje heel goed beheerst. Ze zijn namelijk heel goed in het schrijven en uitvoeren van dansbare nummers, maar wel met een traditionele basis die in de blues, country en gospel te vinden is. Liefhebbers van Johnny Cash zouden toch zeker een keer moeten luisteren naar "Hello... I'm Johnny Cash". Zes albums aanschaffen lijkt me echt iets voor de echte fan. Als kennismaking en berusting dat een mens niet alles kan kopen, lijkt mij de, een uur durende, Hits And Exit Wounds een prima aanschaf.

Ik keek zojuist (het is als ik dit type iets na achten) naar buiten. Al het oranje is al uit het straatbeeld verdwenen. Blijkbaar hebben al die 'hondstrouwe' supporters vannacht al hun chauvinistische uitingen al in de Otto gestort. Het is ook een manier om je kater weg te spoelen. Ik kan dat niet zo oplossen, want ik doe niet aan die flauwekul. Op een enkel Welpie na is er weinig Oranje te bekennen in mijn huis. Ik spoel de kater van het terechte verlies wel op een andere manier weg. Met zalvende vrouwenstemmen bijvoorbeeld.

Mijn dag begin ik dan ook met een hele sterke kop koffie en de cd Dark Undercoat van Emily Jane White. De breekbare combinatie van haar akoestische gitaren of piano met haar Cat Power-achtige stem is er een die ik goed kan gebruiken op dit moment. Dat ze nog spaarzaam gebruikt maakt van bas, drum, elektrische gitaar en een beetje cello hoor ik wel, maar ik negeer het gewoon, die heeft ze ook helemaal niet nodig. Ik beeld me in dat zij in haar eentje is. Ze speelt voor mij, met als doel mijn katerige hoofd langzaam leeg te spoelen. En dat lukt haar. Het zijn namelijk hele fraaie, eenvoudige liedjes die staan op Dark Undercoat. Liedjes die hun kiemwortels hebben in de folk met wat zijtakjes in de blues. Met hele fraaie teksten bovendien. In de enkele liedjes zoals (de fraaie ode aan) "Bessie Smith", "Hole In The Middle" en "Time On Your Side" zit een halve heupwieg verborgen, maar de liedjes waarin haar dartele akoestische gitaarspel en beheerste pianospel samengaan met zachte stem steken nog boven de andere fraaie exemplaren uit. "Wild Tigers I Have Known" dat aan het einde van de plaat verstopt zit is hier het summum van. Wat een prachtig, Laura Veirs-achtig nummer!

Nadat Emily Jane klaar is achter de piano schuift Essie Jain de kamer binnen en neemt plaats achter het klavier. Ze zet ondersteunt door zachtaaiende strijkers "Eavesdrop" in. Zo levert ook zij haar bijdrage aan het helingsproces. Jain's vorige cd We Made This Ourselves kwam hier in Nederland met fikse vertraging uit, met de release van haar nieuwe cd The Inbetween lopen we gelukkig wel weer bijna in de pas. The Inbetween is een logisch vervolg op haar eerste cd. Al heeft Jain wel haar horizon wat verder verbreed. Dat levert overigens niet alleen maar pluspunten op. Het hobbelende "The Rights" bijvoorbeeld, laat een deel van die verbreding horen die van mij niet per se gehoeven had. Al sluit het wel goed aan op haar diepe, beetje theatrale stem, maar het is een brug te ver. Het lijkt me ook een liedje dat naar haar stem toe geschreven is. Ook de meer voor een bandje geschreven nummers zoals "Do It" zijn niet haar sterkste. Het zij Jain vergeven, de balans tussen mooie en iets minder mooie tracks slaat namelijk wel door richting de eerste. Vooral haar ingetogen liedjes zijn weer prachtig. De nachtclubsfeer met van "Stop", de trage wals "Weight Off Me" en het bloedstollend mooie "Goodbye", waarin Jain heel hoog, Buckley-achtig, zingt, zijn hier exemplarisch voor.

Vooruit, ik geef het meteen weg: intrigerend, dat is het album 22 Dreams van Paul Weller geworden. Menig artiest zou op zijn lauweren rusten als hij zo'n indrukwekkende carrière achter zich had -The Jam, Style Council en solo- en bovendien 50 jaar oud was. Weller niet. Weller is van een heel ander slag. Kennelijk vond hij alle aandacht voor zijn oeuvre wel genoeg geweest was. Hij komt op 22 Dreams met eenentwintig nummers met een totale tijdsduur van bijna zeventig minuten. Dat zou in het lp-tijdperk een heuse dubbelaar geweest zijn. Tekstueel is het gebaseerd op een kort verhaal van Simon Armitage, The Missing Dreams aka Dream #22. Maar de lengte en teksten maken het niet intrigerend. Dat doet de muziek. Weller lijkt namelijk op de muziekstijlen neer te kijken en als een muziekgod er zijn eigen draai aan te geven. Meestal verdienstelijk. Zo slaat hij in "Light Nights" de brug tussen Cat Stevens en Led Zeppelin. En brengt hij slechts begeleid door een piano de prachtige ballade "Invisible". Maar gaat hij weer een heel andere, uitgesponnen en experimentele kant op met "Song For Alice". Met dank aan Robert Wyatt die het arrangeerde. En de tango "One Bright Star" zou in een iets rauwere versie zo van Tom Waits kunnen zijn. Toch is het overal Paul Weller die de spijker op zijn kop slaat. Weller blijkt echter ook maar eens mens te zijn, want er zitten wel wat mindere nummers tussen. Zo is "A Dream Reprise", behalve een knipoog naar het Beatles-nummer "Number 9" een wat overbodige herhaling van "22 Dreams" en voegt het resultaat van de jam "Echoes Round The Sun"met o.a. Noel Gallaghar en Gem Archer (beide Oasis) weinig toe. En ik kan me voorstellen dat het experimentele eind menigeen naar de cd-speler zal doen rennen. Toch is het totaal indrukwekkend en boeiend. Dit is een cd die niet meteen zijn geheimen weggeeft, maar mooie te bieden heeft. En daar mag de luisteraar best wat moeite voor doen.

Bijna juichend kwam ik naar buiten uit de nieuwe Arnhemse poptempel Luxor Live! (geweldige accommodatie, vreselijk geluid) waar ik net Claw Boys Claw had gezien en bovenal Shocking Shades Of had gekocht. Eindelijk, eindelijk, is het debuut van dit Amsterdams kwartet op cd verkrijgbaar. Buiten gekomen waren er meer mensen blij: er was iets met voetbal en 4-1. Het was dat ik met de benenwagen was, want anders was ik ook al toeterend door de stad gereden. Voor mijn nieuwe aanwinst, uiteraard. Shocking Shades Of verscheen in 1984 en was tot op heden alleen op elpee verkrijgbaar. Mocht je anno 2008 een exemplaar willen kopen dan was je aangewezen op de tweedehands elpeemarkt. Shocking Shades Of laat een energiek en zelfverzekerd Claw Boys Claw horen, waarvan zanger Peter Te Bos en gitarist John Cameron nog steeds actief zijn in CBC. Bassiste Bobbie Rossini en drummer Allard Jollies stapten na Shocking Shades Of op, de laatste zou verder gaan als zanger/gitarits van L'Attentat. De grote doorbraak voor CBC werd het volgende album With Love From The Boys (1986), maar zo puur als de garagepunk op Shocking Shades OfShocking Shades Of zou het nooit meer worden. Het bracht ze vorig jaar op een zeventiende plek in de Oor's Nederpop Top 50. Op deze cd zijn vijf bonustracks toegevoegd: "Indian Wallpaper", "Love Like Seas", "So Mean", "Foul Play" en "Dirty Dog". Tracks die weer te vinden zijn op diverse singles uit die tijd. Mijn gejuich was trouwens voorbij toen ik de volgende dag deze cd in een cd-winkel voor zes euro's minder zag liggen. Het voelde waarschijnlijk als al die voetbalfans die de hele nacht doorgevierd hadden en de volgende ochtend spijt hadden van hun overmatig drankgebruik.

Ep'tjes zijn ondingen waar je over 't algemeen met een grote boog omheen kunt lopen. Soms hebben ze echter wel nut. Als een band je op volle albumlengte op de zenuwen gaat werken bijvoorbeeld. U snapt 'm, Animal Collective behoort bepaald niet tot mijn favoriete bands, al mijn pogingen stranden tot op heden in hun verknipte kampvuurjams. Een nieuwe kans dan maar. De mp3-speler op mijn pc zag Water Curses voor een single van Ace of Base aan. Zou het een teken zijn? De titeltrack heeft in elk geval de juiste lengte. Het vrolijke liedje rammelt cartoonesk vol piepende en jengelende geluidjes die de kinderlijke melodie pogen te verbergen. Het doet denken aan de psychedelische pop van Caribou, al wordt diens niveau niet gehaald. Probeer "Water Curses" maar 'ns twee keer achterelkaar te draaien. Ben je 'm meteen zat. Van alles wat ik van dit New Yorkse collectief hoorde was Panda Bear's solowerk Person Pitch nog 't leukst. Elders omschreef ik 't als de favoriete plaat van Spongebob. En hoezee, hoogtepunt "Street Flash" is er weer zo een in die diep in de zee-categorie. Zes minuten lang echoën en bubbelen de gitaarakkoorden. De titel indachtig zou je 't als melancholische gedachteflitsen kunnen zien. Deze sfeer wordt vastgehouden in de laatste twee nummers, die beide een logische uitloop vormen. De lieve piano-akkoorden in "Seal Eyeing" verdienen een aparte vermelding, het lijkt Wilco wel. Een vervreemdende vorm van onthaasting.

Boven alles is New Cool Collective een geweldige liveband. Helemaal als ze in bigband-bezetting spelen zijn er niet veel betere bands op het podium dan deze band rond Benjamin Herman. De spelvreugde spat er vanaf en de energie golft gelukkig makend de zaal in. Al schijnt niet iedereen die mening te delen. Het zal. Ik vind ze live elke keer weer geweldig. Lastig is we; om de gebundelde kracht van zo'n optreden vast te leggen op cd. Dat is toch anders. Dan komt het vaak neer op schaven, schuren en bijplamuren. Misschien dat ik daarom in eerste instantie misschien ook niet helemaal gelukkig was met de nieuwe studio-cd Out Of Office. Maar na verloop van tijd werd ik toch steeds enthousiaster. Het schijnt dat de band de afgelopen jaren in de tourbus veelvuldig stevige gitaarmuziek voorgeschoteld kreeg van de chauffeur en chef-dj. Dat zal verklaren waarom gitarist Anton Goudsmit veel meer ruimte krijgt om zijn kunsten te vertonen. Het zijn ook juist die tracks die ik het smakelijkst vind. De combinatie van krachtig koperwerk met ronkende gitaren werkt uitstekend in liedjes als "Lang Lang". Daar staat dan weer tegenover dat ik van een liedje als "Hour Glass" met zijn tjirpende dwarsfluit en conga's bloedje nerveus wordt. Het is een van de weinige dissonanten op een plaat die verder bijna zo goed is als een optreden van de band. Dat is een hele prestatie.

Ook Zuco 103 kan prat gaan op een excellente livereputatie. Met boegbeeld Lilian Vieira als stralend middelpunt. Dit heb ik overigens van horen zeggen. Tot nu toe heb ik de band namelijk helaas nog nooit aan het werk gezien op het podium. Ik hoop wel dat dit snel verandert, want ik kan me niet voorstellen dat Vieira op het podium niét ontwapenend is. Dat moet wel met zonnige muziek zoals Zuco maakt. Hun nieuwe cd After The Carnaval klinkt meer in balans dan op voorganger Whaa! Dat komt volgens mij doordat ten opzichte van die cd flink gesneden in de hoeveelheid aangesleepte elektronica. De latin ondertoon is natuurlijk nog alom dik aanwezig. Laat dat maar aan Vieira - die is ten slotte van oorsprong Braziliaanse - en haar twee kompanen drummer Stefan Kruger en toetsenist Stefan Schmid over. Maar er is meer speelruimte voor de invloeden uit pop, rock en jazz op deze manier en dat komt het geheel ten goede. Het zwoele element verdwijnt daardoor natuurlijk niet. Het klinkt in een track als "Bejia A Mim" broeieriger. Geschikt voor in een verhitte nachtclub, maar ook om op te doezelen in je hangmat. Al zul je op het swingende "Begrimed" slecht stil kunnen liggen.

AC/DC in het voorprogramma van Judas Priest? Nou nee, maar als je je ogen dicht doet, zul je zweren van wel, aanstaande zondag in de IJsselhallen. Na een intro van een minuut duikt Airbourne op hun debuut namelijk in een bak AC/DC-rock om er daar tot het einde van het album uit te blijven putten. De broertjes Joel en Ryan O'Keeffe (zang en gitaar resp. drums), Davids Roads (gitaar) en Justin Street (bas) hebben ambities, zoals mag blijken uit het aantrekken van topproducer Bob Marlette (o.a. Iommi) en Andy Wallace (Guns N'Roses, Nirvana) voor de mix. En inderdaad, het album klinkt als een klok, met dezelfde droge in-your-face mix als hun grote voorbeelden. Ook titels als "Stand Up For Rock 'n' Roll", "Fat City", "Blackjack", en "Heartbreaker" klinken erg vertrouwd. Het resultaat is puike kangoeroerock die live ook fantastisch zal klinken. Maar tegelijkertijd zit ik me af te vragen waarom ik niet gewoon een AC/DC-plaat opzet. Dat kan toch niet de bedoeling zijn...

De biografie die bij deze cd bijgevoegd was, maakte me eerlijk gezegd niet heel erg nieuwsgierig naar One Night Only. Verhalen over een Beatles-coverbandje van 15-jarigen vind ik op zich nog wel grappig, maar als er dan een knakker van buiten bij de band komt die eist dat hij mag zingen en ook gitaar spelen, en die er persoonlijk voor zorgt dat de oorspronkelijke gitarist om die reden gedumpt wordt, dan word ik niet heel vrolijk. Voeg daarbij dat ze naar eigen zeggen uit al hun oefenruimtes verjaagd werden omdat ze te luidruchtig waren, en het plaatje is compleet. Kortom: je moet er van houden. En dat geldt eigenlijk ook voor hun muziek. Die is vrij eendimensionaal. Snufje The Kooks, snufje The Killers, snufje Razorlight, en eigenlijk ben je dan al klaar. En hoewel hun bandnaam misschien niet direct bekend in de oren klinkt, zou je ze al wel kunnen kennen, omdat hun "Just For Tonight" (inclusief U2-achtig intro) dit jaar veelvuldig gebruikt wordt door de NOS in hun filmpjes voor het EK 2008. En uiteraard hebben ze ook al op London Calling gespeeld dit jaar. Enfin, just another Britpop band, zou ik zeggen. Voor de liefhebbers, dus.

Op zich had het niet gehoeven. Van Daft Punks hit "Around the world" uit 1997 bestaan al honderden bewerkingen en mashups. Dankzij de nieuwe coverplaat van Señor Coconut en zijn Orchestra kunnen we er nu weer drie aan toevoegen, al zijn dat bij mijn weten wel de eerste drie covers in tropische rumbastijl. Ik word er niet echt warm van, maar het is geinig gedaan. U moet namelijk even weten, Señor Coconut heeft helemaal geen orchestra. Het is slechts het tweehonderdzesendertigste pseudoniem van Uwe Schmidt. Er mogen dan op Wikipedia bij enkele van zijn vorige vijf Señor Coconut-coveralbums wat bandleden bij naam genoemd worden, maar ga maar googlen: dat zijn grotendeels óók pseudoniemen van hemzelf. Op Around The World doen trouwens wel enkele bestaande gastzangers mee, zoals Les Baxter (dood) en de verschrikkelijke Sinatra-wannabe Louie Austen (bijna dood). Alle gekheid op een stokje: tijdens de live-tournee lijkt er getuige de foto's wel degelijk sprake te zijn van een echt orkest. Met de nieuwe plaat kunnen dansscholen zich in elk geval in hun handen wrijven: er worden klassieke hits door de chachacha-, mambo- en rumba-mangel gehaald van de Eurythmics ("Sweet Dreams"), Prince ("Kiss"), Telex (het erg geslaagde "Moskow Diskow"), Trio (met de originele zanger Stephan Remmler), Perez Prado, Los Samplers Descargas en meer. De keuze is slim en niet eens zo heel blasfemisch; net als op de vorige albums klinkt het resultaat onschuldig, charmant en zomers; wellicht voor de huiskamer niet beklijvend noch swingend genoeg (of echt muzikaal verantwoord), maar toch zeker keurig geschikt voor een vrolijke stijldans of als achtergrondmuziek in een restaurant.

Vorig jaar was het een hele klus om bij het festivalterrein van het Arrow Rock Festival te komen. Biddinghuizen was dit jaar niet langer de locatie, het Goffertpark in Nijmegen wel. Van file was amper sprake, behalve op het punt waar bezoekers te voet het festivalterrein betraden. Het festivalterrein was compact en overzichtelijk, met twee openluchtpodia die relatief dicht bij elkaar stonden. Lange wandelingen waren niet nodig nodig, het was zelfs mogelijk met een strategische plaatskeuze beide podia te zien en te horen. Alleen de organisatie moest daar nog even aan wennen, want die vonden het nodig vanaf het hoofdpodium muziek te laten horen, terwijl op het hele terrein de livemuziek vanaf het andere podium te horen was.

Voetbalcommentator spelen is een raar vak. Eerst versla je een seizoen lang zoveelstedivisie-wedstrijdjes voor een halve man en een paardekop en dan mag je opeens voor miljoenen euforische kijkers aan de bak. De kwaliteit van een topcommentator als Rik de Saedeleer (inmiddels 84 jaar oud en dit EK tijdelijk weer te horen bij de Belgische zender VT4) was daarom eigenlijk juist dat hij van een erbarmelijke b-wedstrijd nog amusement wist te maken. Ik vraag me daarom af hoe hij de Haagse hiphopmetalband-met-zangeres Bagga Bownz zou omschrijven, een project van ex-Epica-drummer Koen Herfst (die overigens ook onlangs met zijn tweede band Xenobia nieuw werk uitbracht). Technisch is het allemaal best oké, maar je hoeft niet lang naar Bagga Bownz te luisteren om te weten dat deze stijlenclash eigenlijk smaakt als een broodje pindakaas met aardbeien. Het leed begint al bij de vieze Limp Bizkit-achtige bandnaam, de weinig betrouwbaar ogende albumtitel en dito holle teksten. Rapper L-Rock zwamt binnensmonds over bitches terwijl zangeres Mellow-C juist gedreven en helder haar Evanescence-achtige zanglijnen over de nu-metalriffs laat galmen. Iedereen doet stinkend zijn best, maar het contrast is potsierlijk, de bijbehorende dansstijl een raadsel en ook muzikaal had er veel meer ingezeten. De intro van een nummer als "A Dog's Life" of "Scream" had namelijk zo van een betere Korn-single kunnen zijn, of die van "Up2U" juist van een Meja-hitje op Sky Radio, maar in al die gevallen gaan de nummers binnen een minuut een totaal andere kant uit en slaat het vervolg als een tang op een varken. Moet ik nog over de akoestische stukjes en de doelloze interludes beginnen? Zelf prijst Bagga Bownz hun crossover van urban, metal en hiphop aan als een unique selling point, en het is inderdaad best gewaagd en misschien interessant voor overzeese doelgroepen, maar ik vind het resultaat vooral een zooitje. Keuzes maken leidt toch echt tot betere nummers; nu vind ik het telkens net niks. Als coverband op festivals zou Bagga Bownz het in deze samenstelling trouwens ongetwijfeld voortreffelijk doen.

A Peanut Butter Pudding Surprise?
Het is een hele tijd geleden dat My Morning Jacket in Nederland was. Dit terwijl Nederland het eerste land was dat My Morning Jacket oppikte en de potentie van de band zag. Na het verschijnen van hun debuut cd The Tennessee Fire in 2000 werd er uitvoerig aandacht besteed door Lola Da Musica, de landelijke dagbladen en Oor. De laatste jaren zijn ze hier echter niet meer te zien geweest. Helaas, want gezien de verhalen die uit Amerika komen is My Morning Jacket dé live sensatie van het moment. De jarenlange drukke tournees (143 optredens in 2002, 110 in 2003 bijvoorbeeld) en lange, bevlogen optredens hebben van MMJ een hechte liveband gemaakt. Het heeft ook zijn tol geëist. In 2001 verliet de originele drummer de band en in 2004 stapten de toetsenist en gitarist op. Vrienden van het eerste uur, maar ze konden de slopende tournees niet meer opbrengen. Na een stevige crisis is MMJ met de nieuwe muzikanten, toetsenist Bo Koster en gitarist Carl Broemel, echter muzikaal flink gegroeid.

Waren de eerste drie platen nog hoofdzakelijk geënt op Neil Young met Crazy Horse en The Band, met "Z" uit 2005 werd de muzikale horizon stevig verbreed. Op de in 2006 verschenen dubbel-cd en dvd "Okonokos" is goed te zien en te horen hoe goed MMJ live geworden is. Gijsbert Kamer van de Volkskrant noemt hen op zijn weblog, na hen gezien te hebben op SXSW in Texas, "De beste rockband van het moment". Op hun nieuwe cd "Evil Urges" verbreden ze hun horizon nog veel meer. Hierop is te horen wat een enorme groei MMJ doorgemaakt heeft.

Zanger Jim James en gitarist Carl Broemel van My Morning Jacket hebben zich een paar dagen in Amsterdam verschanst om de Europese pers te woord te staan over de cd "Evil Urges". Ik krijg een vriendelijke Carl te spreken.

Schijnbaar waren de mensen bij TVT zo tevreden over mijn vorige review, dat ik het nog een keer mag proberen. Ik vind het prima. Een kritische noot kraken over de derde editie van deze crunk-verzamelaar, daar draai ik mijn hand niet voor om. Want laten we wel wezen, beste lezers: het is nog steeds bar en boos gesteld met de minimalistische troep die op dit schijfje geperst is. Het begint al goed met opener "Go Girl" van Pitbull (kent u hem nog?): een ronduit onuitstaanbaar deuntje dat toen al niks was en nu nog steeds niet. Volgende dan maar. Ah, als we daar de Three 6 Mafia niet hebben. Luisterend naar "Poppin' My Collar" vraag je je af hoe deze gasten in godesnaam ooit een Oscar hebben weten te scoren. U hoort: dieptepunten te over. Lil' John, die de goegemeente nog wel kent als de brulaap die op Usher's "Yeah" continu Yeah! in de mic boerde, verkracht op "Act A Fool" hele coupletten lang zijn stembanden. Het is een verschrikking om naar te luisteren, en het doet je meteen naar de Fisherman's Friends grijpen. Ook buitengewoon fascinerend is "Money in The Bank" van een zekere Lil' Scrappy, die er zeker vier minuten voor nodig heeft om te vertellen dat-ie ook een Pennie Rekening van zijn moeder gekregen heeft. Gekkenhuis. Want ook dat is zo ontzettend vermoeiend aan de tracks op Crunk Hits Vol. 3: het heeft allemaal de diepgang gelijk aan die van een amoebe. Als het nou nog ergens over ging. Maar nee, we moeten het doen met strofen als 'Im hot coz im fly / You ain't cause you not'. Prachtig. Geef die man een Pulitzer. Maar goed, zoals deze MIMS even verderop boert op "This Is Why Im Hot": 'I can sell a million / saying nothing on the track'. Dat dan weer wel.

Het bandje Low reken ik tot een van mijn favorieten. Ik houd dus ook redelijk goed in de gaten wat het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker uitbrengen op cd onder de noemer Low. In het missen van zijprojecten van de twee blijk ik echter een kei te zijn. Alles dat Sparhawk uitbracht onder een andere naam, ging compleet aan me voorbij. Waarom? Geen idee. Aan Retribution Gospel Choir - ik blijk al twee eerdere twee ep's gemist te hebben - was geen ontkomen aan: de eerste 'echte' cd van dit zijproject plofte gewoon op mijn mat. Dat geluk heb ik en daar ben ik best blij mee. Overigens is Retribution Gospel Choir niet gelijk een logisch zijstapje vanuit Low. Waar Low vaak meesterlijk onderkoeld is, is Retribution Gospel Choir grotendeels rauw, bijna Crazy Horse-achtig bij tijd en wijle. Ik moet af en toe ook wel een beetje aan King's X denken zelfs. Het lijkt wel of Sparhawk de opnamen van deze cd gebruikt heeft om even goed stoom af te blazen en dat is 'em verdomd goed gelukt. Geinig is dat enkele liedjes die ook op Drums and Guns staan hier ook terug te horen zijn. In behoorlijk andere versies natuurlijk.

Als iemand dood gaat dan betekent dat datgene waarmee hij of zij bezig was stopt. Logisch, zie ik je denken. Inderdaad, maar het betekent als we het over artiesten hebben dat we het moeten doen met datgene wat er voorhanden is aan materiaal. Oké, op eventueel nog wat postume opnames na. Zo zal er nooit meer nieuw werk verschijnen van Otis Redding (r.i.p. 1967). Of van Sam Cooke (r.i.p. 1964). Of van Wilson Pickett (r.i.p. 2006). En naar een concert toegaan van deze mannen dat kan slecht als je zelf op de eeuwige jachtvelden ligt. Gelukkig is er de Brit James Hunter. Hunter leeft. En hoe! Het werk dat hij opnam geïnspireerd door de eerder genoemde namen is populair. People Gonna Talk leverde hem in 2006 zelfs een Grammy-nominatie op. Kennelijk heeft de wereld nog steeds behoefte aan soul en rhythm&blues. Wie de voorganger People Gonna Talk kent zal niet verrast worden door zijn nieuwe boreling The Hard Way. Het is namelijk meer van hetzelfde. Dat zou je negatief uit kunnen leggen, maar bij Hunter is dat onterecht. Hunter lijkt namelijk niet op de aarde gezet te zijn om nieuwe dingen te doen. Hij doet wat al lang eerder gedaan is, maar wat hij doet dat gebeurt zeer deskundig. 'Never change a winning team' moet Hunter gedacht hebben. Hij koos voor dezelfde producer namelijk Liam Watson en aan zijn begeleidingsband werd slechts een organist toegevoegd. Gastrollen zijn er wel, waarbij de bekendste naam Allen R. Toussaint is. Hij pingelt twee nummers mee en doet wat achtergrondvocalen. Hunter beheerst het spel tussen orkestraal en intiem, houdt (als blanke!) het soul en rhythm&blues-gevoel hoog en slaat met zijn eigen prachtige nummers nergens de plank mis. Wat wil een mens nog meer?

Storm
N*E*R*D - Seeing Sounds

Bas
Hail of Bullets - ...Of Frost and War

Ewie
Claw Boys Claw - Shocking Shades Of

Ludo
Sun Kil Moon - April

Timbo
Anti-Flag - The Bright Lights Of America

Stonehead
Delays - Everything's the Rush / Zero T - Cheap Shots

DubbelMono
The Monocles & The Higher Elevation - The Spider, The Fly & The Boogie Man

Over het debuutalbum The Contaminated Void van Coldworker was ik zo'n anderhalf jaar geleden gematigd positief. Redelijk standaard allemaal met af en toe wat goede ideeën. Omdat er daarna niet veel getoerd werd, was er genoeg tijd om aan nieuw materiaal te sleutelen. Vandaar dat we niet lang op opvolger Rotting Paradise hebben hoeven te wachten. Al na een eerste luisterbeurt blijkt dat er niet veel veranderd is. Onze koude Zweedse makkers maken nog steeds full blasting-deathmetal, zoals ze dat zelf graag omschrijven. Maar dan wel met het nodige gevoel voor melodie. En voor een smakelijke solo op z'n tijd. Anders Jakobson blijft een topdrummer en is behoorlijk op dreef. Dopeheid strak, dat mag gezegd worden. En met een mix van Dan Swäno zit je altijd wel goed. Lekker puntig en rauw. Toch ga ik ook nu weer niet helemaal uit m'n metalen plaat. Misschien heeft dat te maken met de wat saaie grunt. Misschien wel omdat er nergens echt risico wordt genomen, ik weet het niet. Misschien wel omdat ik tegenwoordig gewoon verwend ben als het om deathmetal gaat. Misschien wel omdat ik gewoon teveel wil, dat is dan niet anders. Ik geloof gewoon niet dat ik deze cd volgend jaar nog draai. En ook niet om dat ene geweldige nummer te luisteren. Dat staat er namelijk niet op. Hij verdwijnt in de kast. En in het mp3-archief, tussen al die andere. Het is niet anders, Anders. Sorry.

De definitieve woorden over Mogwai's Young Team zijn te vinden in het boekje bij deze heruitgave. Hierin staat een stukje opgenomen van journalist Keith Cameron. Hij schrijft: 'All you really need to know about this new version of Mogwai Young Team is it's the same as the original one. Just as arrogant, proud, and enraged. Just as pretty, sorrowful and inspired. Just as pure, deranged and foxy. But this time it's louder. Much, much louder. Thank goodness for that. It is the sound of the stars, after all.' Eerlijk gezegd heb ik daar weinig meer aan toe te voegen. De man spreekt wijze en bovendien ware woorden. Nu ik Young Team voor het eerst in jaren weer draai krijg ik weer dat zelfde gevoel dat ik overrompeld word als toen ik de band pas ontdekte en deze cd voor het eerst draaide. Ruim een uur instrumentale post-rock, met een klein beetje geprevel van Aidan Moffat, van topkwaliteit. Ter ere van het tienjarig bestaan komt de cd bovendien uit met een extra schijf met outtakes en enkele live-opnames met als hoogtepunt een brute liveversie van "Mogwai Fear Satan". Deze is opgenomen op het vijfjarige jubileum feestje van Chemikal Underground . Zelden werd een feest zo wreed verstoord. Mogwai klonk de laatste keer dat ik ze live zag helaas lang niet zo interessant, deze tien minuten gaan door merg en been. Fenomenaal.

Zo zou ik Hefner's re-release van hun tweede cd The Fidelity Wars ook kunnen noemen, maar eigenlijk past de term fenomenaal niet bij de lofi indierock die Darren Hayman en zijn mannen in 1999 afleverden. Darren Hayman noemt het zelf Hefner's donkerste, eenzaamste set van liedjes. Maar wel een set die volgens hem wel opgenomen is toen de bandleden zelf hun gelukkigste en meest creatieve momenten beleefden. Een raar contrast dat veroorzaakt werd door het feit dat de liedjes bijna allemaal al geschreven waren voordat het debuut Breaking God's Heart verscheen. Het werkte wonderwel toentertijd en nu ook nog steeds. Maar dan moet je wel kunnen tegen de geregeld overslaande stem van Hayman. Dat is namelijk niet de meest gemakkelijk in het oor liggende stem die de britpop heeft voortgebracht. Ik vind de stekelige liedjes tien jaar na hun eerste release nog steeds geweldig om terug te horen. The Fidelity Wars is echt zo'n album dat geboren is uit een ellendige breakup en behalve hierover ook verhaalt over de half-mislukte relaties die Hayman daarna had. Ik blijf gniffelen bij het verhaal dat hij vertelt in het dronkemanslied "Fat Kelly's Teeth". 'But in the cold sober light she's not nearly so pretty, But if I drink more gin her grace might return.' Nou, dan weet je het wel. Net als Breaking God's Heart is The Fidelity Wars uitgebreid tot een dubbel-cd die allebei tot het gaatje gevuld zijn. Ik moet wel toegeven, dat is mij ook een beetje teveel van het goede allemaal achter elkaar.

Waarschijnlijk klinkt het bij velen niet vreemd in de oren als ik zeg dat ik het jammer vond dat Coldplay in ene keer zo 'groot' werd. Want wat een ontdekking was dat debuutalbum Parachutes. En het optreden in Ahoy in 2002 was fenomenaal. Met hun volgende cd braken ze definitief door tot de groten der aarde. Uiteraard verdiend, maar wel jammer. Dat dit ook druk met zich meebrengt, kon je duidelijk horen op X&Y, dat gewoonweg niet het niveau haalde wat we van Coldplay gewend waren. Ik denk dat fans van het eerste uur massaal zijn afgehaakt na dit album. Daar merkte ik alleen weinig van bij de kaartverkoop afgelopen 7 juni. Ondanks dat het nieuwe album nog niet eens uit was, was het eerste concert binnen tien minuten uitverkocht en nog geen tien minuten later het tweede. Misschien hadden ze het album al op internet geluisterd? Want ook het nieuwe Coldplay-album ontkwam niet aan de lek-rage van de laatste jaren. En wie dit gelekte album luisterde hoorde weer een vitaal Coldplay, met verrassende nummers. Zo ontzettend Coldplay, maar toch weer totaal anders. Zelf was ik niet zo gecharmeerd door de eerste single "Violet Hill". Ga ook vooral niet af op dit nummer, het is niet representatief voor de rest van de cd. Wel zit halverwege een dip. Zo ongeveer na het nummer "Yes", waarin Chris Martin een te lage stem gebruikt en naar mijn idee er zelfs naast zit af en toe. Het nummer "Viva La Vida" valt me ook tegen als titelnummer, ik krijg een beetje een kerstgevoel bij 'bells are ringing' en 'chiors are singing'. Bij de laatste twee nummers pakken ze het weer op om het toch weer Coldplay-ish af te sluiten. Ik vind "Strawberry Swing" het meest verfrissende nummer op de cd en het zal zeker een saamhorige vibe geven tijdens het concert. De gelukkige 20.000 mensen die kaarten hebben weten te bemachtigen zullen zeker niet worden teleurgesteld, daar ben ik van overtuigd. Viva La Vida Or Death And All His Friends is het album dat X&Y zal doen vergeten.

Foei Timbo! Deze plaat ligt toch al weer twee maanden op het stapeltje 'te beluisteren'. Steeds kwam er een andere plaat tussendoor, vaak van een band die ik al kende. Eigenlijk stom, want Dawn blijkt gewoon een hele lekkere plaat te zijn. Van eigen bodem nog wel. Deze band uit Enschede maakt vrolijke poppunk met hier en daar een gemeen stuk. Om maar met de kritiek te beginnen: die lekkere smerige stukken mogen er wel iets vaker in. Niet te braaf jongens! Verder valt er niks te klagen over dit full-length debuut. De samenzang is uitstekend, de nummers zijn pakkend en zelfs mijn huisgenoten, die normaal klagen over die 'grafherrie' die ik draai, staan hoofdknikkend te luisteren. Twee duimpjes omhoog. "Come Next Summer" mag wat mij betreft de punkzomerhit van dit jaar worden en ook het verdomd catchy "Riot In My Hometown" behoort tot de knallers van deze plaat zonder dieptepunten. Productioneel is er werkelijk helemaal niets aan te merken op dit schijfje dat toch in eigen beheer wordt uitgebracht. Collega recensenten hoorden The Undeclinables (zoals ze tegenwoordig heten) terug in de muziek van Wreckyard. Op zich klopt dat, alleen de veteranen uit Den Bosch mochten willen dat hun nieuwe werkje zo fris klinkt als het debuut van deze Tukkers. Extra punten krijgt Wreckyard omdat ze deze plaat van begin tot eind spannend houden. Het kan toch haast niet anders of dit is de 'nieuwe' grote punkband van Nederland.

Het wachten heeft erg lang geduurd. Deze dubbel-DVD, Motorpsycho's eerste, is namelijk een jaar of vier geleden voor het eerst aangekondigd, maar door allerlei raadselachtig gedoe heeft het uiteindelijk tot dit jaar moeten duren voor hij uit kon komen. Op het onofficiele MP-forum werd al gekscherend geopperd dat ze deze DVD misschien beter Chinese Democracy hadden kunnen noemen. Hoe het ook zij, het is het wachten allemaal meer dan waard geweest. Een dikke 5 uur en 40 minuten is het genieten van een zeer compleet carrière-overzicht met alle 21 videoclips, twee documentaires, de helft van het Paradiso-optreden uit 2002 en een handvol extraatjes. De titel is in elk geval treffend gekozen, gezien de vele verschillende kapsels variërend van vies lang haar naar kort gekapte coiffures en weer terug. De videoclips zijn over het algemeen zelfgemaakt dan wel gemaakt door kunstacademie-vrienden, wat resulteert in wisselende kwaliteit van het gebodene, maar af en toe zitten er zeer fraaie werkstukjes tussen zoals de Tool-achtige animatie-video van "Manmower", de prachtig overbelichte studio-flitsen van "Mad Sun" (een van hun allerbeste songs die onbegrijpelijk genoeg alleen als b-kantje te vinden is op de Nerve Tattoo EP) en de psychedelische sfeerclip van "The Other Fool", die duidelijk met iets meer budget is opgenomen. Even verderop vinden we twee documentaires, de This Is Motorpsycho-docu uit 1994, en de Noorse Helden docu van de VPRO uit 2000 uit de periode direct na de popplaat Let Them Eat Cake. Met name de VPRO docu levert een prachtig beeld op van die periode, en alle drie de heren vertellen over hun drijfveren en geschiedenis. Hoogtepunt van de DVD is echter het Paradiso-concert van eind 2002. Deze staat al jaren online via Fabchannel, maar de heren Motorpsycho hadden het geheel ook zelf op 24 sporen digitaal opgenomen en hebben het geheel in werkelijk superieure beeld- en geluidskwaliteit afgemixt. Bovendien zijn ze eerlijk om in het begeleidend schrijven te vermelden dat een aantal zanglijnen gerepareerd zijn, hetgeen wel zo eerlijk is en een stuk prettiger voor de oren. Helaas hebben ze niet het gehele concert op de DVD gezet, maar met deze acht geweldige nummers hoor je mij absoluut niet klagen, hoewel ik het spijtig vind dat ze de briljante versie van "Watersound" die ze die avond ook speelden er niet op hebben gezet. Daarnaast vinden we nog een handvol andere live-clips terug en wat geinig oeroud materiaal uit hun begintijd. Voor de fans verplichte kost, maar ook voor andere nieuwsgierigen is dit een zeer smaakvolle DVD, goed voor menig uur dik genieten.

Zo onbekend is hij nu ook weer niet: wielrenner Michael Blaudzun was drie keer Deens kampioen tijdrijden, een keer Deens wegkampioen, en rijdt nu in de CSC-ploeg van Bjarne Riis. Zou hij weten dat er in Nederland een singer-songwriter woont die zijn project vernoemd heeft naar een volgens zijn zeggen "onbekende Deense wielrenner"? Vast niet. Maar als hij de gelijknamige CD zou horen, zou hij, naast al zijn eretitels, weer iets hebben om trots op te zijn. Want wat heeft Amersfoorter Johannes Sigmond (over hem hebben we het) een prachtige plaat gemaakt! En wat heeft hij zich al die tijd goed verstopt gehouden. Zelf noemt hij Blaudzun een soundtrack voor 's nachts in de auto of trein, wat gezien de melancholieke sfeer helemaal geen slechte voorstelling van zaken is. In het donker op de snelweg, geen auto's in de buurt, alleen met je gedachten, zou dit zomaar een helende plaat kunnen zijn. Muzikaal is het materiaal vrij rustig, en doet het denken aan bijvoorbeeld de melancholieke liedjes op Radiohead 's OK Computer, inclusief Thom Yorke's vocalen. Maar bijvoorbeeld ook aan de door mij elders besproken Fleet Foxes, zonder de samenzang, maar met authentieke snik in de stem. Een muzikant waar we heel zuinig op moeten zijn. Blaudzun gaat voor goud, en wat mij betreft is hem dat van harte gegund!

Ik babbelde gemoedelijk met Dawn Landes in de hal van Tivoli de Helling. Even daarvoor had ze opgetreden in het voorprogramma van The Weakerthans. Ze maakte indruk. Niet alleen door haar ontwapenende, meer dan prettige verschijning en busladingen zeepbellen die het podium opgejaagd werden. Nee, vooral door haar liedjes die ze grotendeels solo en af en toe met een beetje hulp bracht. Zo deed ze samen met twee Alamo Race Trackers een fijne versie van "Young Folks". Haar eigen liedjes deden veelvuldig aan Laura Veirs denken, maar dan net wat meer roots-geënt. Het irritante was alleen dat toen ik haar in de hal vroeg wie haar promo deed in Nederland - ik voelde me tekort gedaan omdat ik nog nooit van haar en haar muziek gehoord had - en net mijn portemonnee wilde trekken om een cd te kopen, dat er zo'n fanatieke mannelijke fan naast me stond. 'Je moet niet om een cd vragen, maar 'em kopen', zei hij. Verbouwereerd keek ik naar links. Waar bemoeide die gast zich mee. Ik haat hijgerige mannelijke fans. Helemaal als ze zo beschermend willen optreden en mij wat willen opdringen. Het scheelde weinig of ik liet ik mijn knip in mijn zak en wilde alsnog gewoon om een cd vragen of gewoon weglopen. Dat zou hem leren. Ik keek weer voor me. Twee donkere kijkers tastten me af. Dawn keek zelf ook een beetje verbaasd. Ik besloot dat ze niet hoefde te lijden onder haar fans en kocht alsnog mijn exemplaar van Fireproof. Ze schreef er 'Thank you' op. Met een uitroepteken en ze tekende een raar soort aureool om het hoofd van het meisje met de lange vlechten op de hoes. Na het nog fijnere concert van The Weakerthans ging ik naar huis. Omdat ik niet kon slapen ging ik naar mijn versgekochte Dawn Landes-cd zitten luisteren. Die bleek - nu wel met band - nog steeds veel van Veirs weg te hebben. Maar ook van Suzanne Vega en een beetje Neko Case. Een fijn plaatje. Alleen al meer dan een jaar oud. Daar schrijven we geen stukjes over op File Under. Ben je mal.

Twee zinnetjes in het persbericht vallen erg op: 'to honour his older brother whose life was spiralling out of control' (toen Ryan Webb zijn naam veranderde in Matthew Ryan) en 'his brother was sentenced to 30 years in prison'. Tsja. Dit soort ellende doet het uiteraard prima in singer-songwriterland, maar of we met deze kennis iets opschieten bij het beluisteren van Matthew Ryan's elfde plaat, Matthew Ryan Vs. The Silver State, vraag ik me af. Ook zonder dat we weet hebben van dit soort droefenis komen de liedjes wel aan. Zijn prettig-donkerbruine stem die vaak net iets over de rand van zijn eigen kunnen gaat, zorgt daar wel voor. En anders wel zijn opstandige teksten waarin de melancholie net niet onder de oppervlakte wil blijven. Jammer alleen dat de tracks vaak te lang duren om te blijven boeien en nogal eens in een soort mediumtempo Counting Crows-rock willen vervallen. Maar het gaat te ver om Matthew Ryan weg te zetten als weer zo'n americana-rocker. Daar zorgen mooie uitschieters als "American Dirt" en "Closing In" (een duet met Kate York) wel voor. Het persbericht vertelt overigens ook dat Nick Hornby, Josh Rouse en Mark Knopfler hoog opgeven van 's mans talent. Dat is fijn, maar een producer die de liedjes wat puntiger zou weten te maken zou wel eens meer kunnen doen voor Matthew Ryan's carrière.

Wat was het afgelopen maandag een mooie wedstrijd. Nederland - Italië: 3-0. Een klinkende overwinning vanjewelste. Bellisimo. Als beloning pak ik Pagano, het nieuwe album van het uit Puerto Rico afkomstige Dantesco van de stapel. Maar verander die beloning maar in straf. Want dat is schrikken zeg, zodra de zanger begint te, ... ehm..., zingen. Dat wordt een lange zit vermoed ik, zeker als ik zie dat hij maar liefst een uur en ruim twaalf minuten duurt. Zanger Erico La Bestia zingt veel van de nummers op een opera-achtige manier, in het Spaans. En dan ook nog eens behoorlijk slecht, althans mij nekharen gaan overeind staan. Misschien wordt het op andere nummers beter is mijn ijdele hoop. Maar nee, het blijft zo doorgaan, irritaties opwekkend. Als een matte en nutteloze voetbalwedstrijd die in een bloedeloze 0-0 zal eindigen. Als een wedstrijd zonder goed samenspel en veel individuele fouten. Ook de muziek zelf, volgens eigen zeggen epic doom metal, is nu niet echt om over naar huis te schrijven. De Europese bonustrack, "I Came From Hell", opvallend genoeg het enige Engelstalige nummer op het album, is dan nog wel een klein lichtpuntje in de defensie van deze Puertoricaanse ploeg. De scheidsrechter kijkt gelukkig al op z'n horloge en heeft het fluitje in de aanslag om de wedstrijd af te blazen.

Als je weet hoe het typische Excelsior-geluid klinkt dan ben je hoogstwaarschijnlijk de vijfentwintig gepasseerd. In 1996 werd het label opgericht en het stond bekend om een eigen gitaarpopgeluid met bands als Daryll-Ann, Caesar en Johan. Een aantal jaren geleden zag ik The Kevin Costners in het Nijmeegse Doornroosje spelen. Als er een label genoemd werd waarop hun muziek op zou moeten verschijnen dan was dit het Excelsior-label. Excelsior had echter al die andere bands al in huis. Mogelijk dat Excelsior daarom (nog) niet thuis gaf. Na het winnen van de Roos van Nijmegen (2004) en de Grote Prijs van Nederland (2006) komt hun debuut dan eindelijk uit. Of dit aan het verscheiden van Daryll-Ann, en inmiddels ook van Caesar, lag weet ik niet, maar The Kevin Costners brengen Come On In uit bij Excelsior. Met huisproducer Frank Hagenaars die e.e.a. afmixte. Hij was naast Peter Crosbie ook betrokken bij de opnames. Come On In klinkt gelukkig beter dan je van de foeilelijke hoes zou verwachten. Het vijftal maakt fijne toegankelijke liedjes. Het geluid van de band is helder, maar het lijkt wel of er iemand op de rem trapt. Zo weigert "Too Hard Won" dat o-zo stoer begint helemaal los te gaan. De liedjes, geschreven door Bouke Zoete en Sjors van der Meulen, lijken echter de perfecte muziek voor een mooie zomeravond op een terras met een lekker glas bier. En dat is helemaal niet negatief bedoeld. Ik drink graag een biertje. Maar dan wel graag een wat eigenwijs biertje, want hoe fijn toegankelijk het ook is -ik zit nu met paaah pahpahpah in mijn hoofd-, af en toe zitten er toch onverwachte wendingen in.

Om deze release te vieren doen we ism Excelsior een prijsvraag. En deze keer geven we eens geen cd's weg of concertkaartjes maar een Kevin Costners-deurmat. Doe vooral mee met onze prijsvraag.

Om nu even snel een genre te bedenken waarbinnen je Fleet Foxes zou kunnen plaatsen, is eigenlijk helemaal niet mogelijk. Het is geen Americana, geen folk, geen pop, geen gospel, niet barok, en tegelijkertijd heeft het van al die stromingen wel wat weg. Zelf noemen ze het "barokke harmonische popjams". De enige gemene deler die heel opvallend aanwezig is, is de meerstemmige samenzang, die grenst aan het perfecte (en dat niet alleen op cd). De band uit Seattle, bevriend met o.a. The Cave Singers en Blitzen Trapper, trekt zich niets aan van wat hip is of verkoopt, maar stralen op hun EP Sun Giant (uit april 2008) en hun eerste cd Fleet Foxes uit dat het ze puur om het maken van muziek te doen is. In de liner notes worden mensen bedankt als Joni Mitchell, The Band, Neil Young en Bob Dylan. Gek genoeg is daartussen niet Crosby, Stills & Nash te vinden: dat is echter wel waar hun samenzang sterk op lijkt."Sun It Rises", openingsnummer van de cd, doet in de verte denken aan een wat hippere band als Yeasayer, die vorig jaar toch een van de betere cd's van het jaar maakten, door de ijle zang en de muziek die daar ondergeschikt aan is gemaakt. Melancholie is daarbij het toverwoord: eigenlijk is dit een ideale herfst-cd. Je ziet de blaadjes van de bomen vallen, de zomer is weer voorbij, en er staat een koude winter voor de deur. De "White Winter Hymnal" is een perfecte soundtrack voor die gemoedstoestand. Ook live heeft Fleet Foxes aangetoond over veel talent te beschikken, al was het dan maar voor een mannetje of 75 in de bovenzaal van Paradiso. Aangezien ik nu eenmaal een sucker ben voor melancholie, zou deze cd, met zijn bijbehorende EP, het wel eens tot mijn eindejaarslijst kunnen gaan schoppen.

Over het algemeen lees ik de bio die ik bij een te recenseren plaat geleverd krijg, redelijk geamuseerd en met een gezonde dosis scepsis. Door de band genomen is een bio immers een glad verkooppraatje, waarbij de auteur buitelt over de superlatieven om de desbetreffende artiest of band de hemel in te prijzen. Negen van de tien keer blijkt de plaat in kwestie bij beluistering toch een stuk minder boeiend dan beweerd wordt, terwijl ik me ook regelmatig afvraag waar bepaalde vergelijkingen vandaan komen. Maar het kan ook anders. De bio die bij deze tweede plaat van de Nigeriaans-Duitse jongedame Nneka Egbuna bijgesloten zit, zegt namelijk niets teveel. Klinkt als Mos Def, Talib Kweli, Lauryn Hill: check. Zingt vooral, maar is toch onmiskenbaar geworteld in de hiphop: check. Beweegt zich binnen het gehele spectrum van hiphop via reggae en dancehall tot soul en akoestisch: check. Allemaal gedachten die ook bij mij de kop opstaken tijdens het beluisteren van deze plaat. Met name de vergelijking met Lauryn Hill doet veel recht aan Nneka: zoals Lauryn Hill met The Miseducation een prima plaat afleverde, zo doet mevrouw Egbuna dat met No Longer At Ease. Nu maar hopen dat de carriere van deze Nigeriaanse niet dezelfde gelijkenis met een nachtkaars gaat vertonen als die van Lauryn Hill.

Op Music For The Divine sloeg Glenn Hughes een andere weg in dan we tot dan toe van hem gewend waren. Veel ingetogener momenten en songs die wat minder voldeden aan het rockstramien. Een prettige en fraaie andere weg, wat mij betreft. Op Live in Australia zette hij dat voort, met sobere instrumentaties bovendien. Blijkbaar vond hij het nu tijd voor weer wat steviger werk en dat is terechtgekomen op First Underground Nuclear Kitchen. De afkorting daarvan, F.U.N.K., maakt wel duidelijk dat dit niet zozeer een rockplaat is geworden als wel een funkrockplaat. Het is dus niet verrassend dat er nogal wat overeenkomsten te horen zijn met Deep Purple's onderschatte album Come Taste The Band en het project Hughes/Thrall. Voornaamste medewerkers zijn Peppers-drummer en Hughes' boezemvriend Chad Smith en gitarist Luis Maldonado. Opvallend genoeg zijn ook oudgedienden JJ Marsh en Ed Roth weer een paar tracks van de partij. Vrijwel de hele plaat wordt gedomineerd door funkrock van de moddervette soort, die soms zelfs aan Prince doet denken. Op het onweerstaanbaar poppy "Love Communion" komen bovendien blazers voorbij. Nee, AOR gaat Hughes niet meer maken, hij maakt alleen nog de muziek die hij wil maken en AOR hoort daar niet echt bij. Ik was zeer gecharmeerd van de introvertere tracks van Music For The Divine en voor mij was dit album daarom even wennen. Maar Hughes' stijl is altijd divers geweest en dit album is daarvan de bevestiging. Als 'ie belooft de introverte kant ook zo nu en dan aan bod te laten komen, vind ik het prima.

Nog een weekje en het is weer zover: het Arrow Rock Festival. Niet in Biddinghuizen zoals vorig jaar, maar in het Goffertpark in Nijmegen. Een behoorlijk Amerikaans programma bovendien - slechts drie van de negen bands komen niet van over die grote vijver en een van die drie is dan nog Def Leppard, dat een behoorlijk een Amerikaans geluid laat horen. Toch is de afwisseling groot genoeg om weer een flink aantal bezoekers een ontspannen dagje met lekkere muziek te bieden.

Want dat is Arrow voor de meesten: lekker bijkletsen met vrienden of onbekenden, met een hapje en een drankje en goede muziek op de achtergrond, en bij je favorieten even je aandacht bij het podium. Ik ben een van die mensen die liefst alles wil zien en met een beetje mazzel komen die ook dit jaar volop aan hun trekken. Vorig jaar waren drie podia iets teveel van het goede, zeker toen de tijdschema's uit de pas gingen lopen. Dit jaar zijn er twee podia, en moet je volgens het tijdschema alles van begin tot einde kunnen zien. En er is heel wat te zien, ook na het afzeggen van 3 Doors Down.

Storm
Opeth - Watershed

Ewie
Paul Weller - 22 Dreams

Ludo
Guillemots - Red

Prikkie
Michael Schenker Group - In The Midst Of Beauty

Stonehead
Guillemots - Through The Window Pane / Venetian Snares - Detrimentalist

DubbelMono
Robert Pollard - Is Off to Business

Monte Montgomery slaagde er iets te vaak in zijn gitaarhalzen te breken. De gitaarbouwer maakte daarom exemplaren met een verstevigde hals voor 'm. Niet geheel onbegrijpelijk, want Montgomery speelt stevige bluesrock op akoestische gitaren. Die zijn daar niet echt voor gebouwd, al zou je dat niet zeggen als je hem hoort en ziet spelen. Snaren opdrukken doet hij zoals je dat normaal gesproken alleen op elektrische gitaren ziet gebeuren. Live - At Workplay is dan ook bepaald geen gezapig plaatje geworden. Integendeel, de klank van de akoestische gitaar zorgt wel voor een bijzonder geluid, maar het is in de eerste plaats een rockplaat. De enkele keer dat hij een elektrische gitaar pakt, klinkt het dan grappig genoeg weer hetzelfde als de akoestische gitaar. Tal van gitaristen zullen de solo's die Montgomery speelt niet eens uit een elektrische gitaar kunnen halen. Met drummer Phil Bass en bassist David Piggot vormt hij een hecht trio, dat laat horen dat je bluesrock met akoestische gitaar ook spannend kunt maken in plaats van het te laten verzanden in zeurderige Counting Crows-meuk. Ik verkies overigens de cd-versie van dit album. Ja, ik verkies sowieso cd-versies, maar in dit geval voegt de dvd-versie ook niet veel toe met veel van veraf inzoomende shots en bibberende beelden vanaf een blijkbaar niet te stabiel podiumpje achterin de zaal. En enkele keer zie je de vingervlugheid van Montgomery goed in beeld, maar daarmee heb je het dan wel gehad. Nee, doe mij de cd maar. Typisch akoestische klanken, maar wel met pit.

Het blijft problematisch: een band die zo overduidelijk de liefde verklaart aan een bepaalde periode uit de popmuziek. De mooiste respons is uiteraard dat het wiel weliswaar veel eerder is uitgevonden, alleen nog niet door hen. De 'hen' waar het hier om gaat zijn The Shivas, vier jonge jochies uit Canada met een overduidelijke voorkeur voor muziek uit de tweede helft van de jaren zestig in het algemeen en de psychedelica uit die tijd in het bijzonder. Maar hun helden - The Doors, Jefferson Airplane, The Velvet Underground - kenden veertig jaar geleden hun hoogtijdagen. Hoogste tijd dus dat een nieuwe generatie eens gaat bekijken hoe ze dat toen deden. En dat ze dat vervolgens doen door de songs van hun helden noot voor noot na te spelen - ach, zolang het zo enthousiast en goed gebeurt, mag het. De repeterende riffs van The Velvet Underground, de opgetuigde bluesjes en het orgeltje van The Doors en de jubelende San Francisco-krakers van Jefferson Airplane zijn weleens slechter nagedaan. Height-Ashbury is nodig aan een nieuwe verfbeurt toe nu de oorspronkelijke bewoners verjaagd zijn door toeristen en Golden Gate Park bewoond wordt door junks. Maar de psychedelica die de soundtrack voor dat deel van San Francisco verzorgde krijgt een fijne opfrisbeurt door een nieuwe generatie muzikanten.

Het zal een maand terug zijn dat Peter kwam aanzetten met de video van Lovely Allen. 'Ik heb ze wat laat ontdekt', excuseerde hij zich. Maar ook voor mij was dat de eerste prachtige kennismaking met het Canadese vijftal Holy Fuck, ondanks dat het debuutalbum LP vorig jaar al uitkwam. De tweede reden om LP op te zetten was de NRC van twee weken terug, waarin een omslagartikel was gewijd aan een stuk waarin de elektronische muziek van Justice en Holy Fuck met elkaar werd vergeleken. Onbestaanbaar eigenlijk, want als er twee bands totaal niks met elkaar te maken hebben dan zij wel, maar desondanks was het voor mij dé reden om de band te dubbelchecken. De overeenkomst zit hem erin dat Holy Fuck een soort elektronische muziek maakt met normale instrumenten - nou ja, in elk geval met een drumstel. Nummers als "Safari" of "Royal Gregory" duren maar vier minuten en zijn prachtig repetitief, psychedelisch en dansbaar, op de manier waarop LCD Soundsystem dat ook is maar dan zonder koebellen (met andere woorden: je moet Holy Fuck als dj zeker niet te vroeg draaien op een dansfeest). En met alle rare bijgeluiden krijgt de band zelfs iets industrial-achtigs. Hier en daar wordt Holy Fuck vergeleken met vervelend wispelturige artrockbands als !!! of Battles, wat voor mij (en dan ook nog met die bandnaam) precies de reden was om de groep vooral links te laten liggen, maar dat blijkt achteraf zwaar onterecht. Deze band is geweldig! Ik ben enorm benieuwd naar hun verrichtingen op de grote festivals komende zomer. Laat ik ze maar alvast tippen als verwacht hoogtepuntje op Lowlands.

Het zal je maar gebeuren. Je denkt drie weken lang dat je dood zal gaan omdat je met HIV besmet bent volgens je dokter. Dat overkwam J Stuart ('J' is zijn volledige voornaam, geen initiaal). In die tijd kwam hij met de tekstregel 'Hey Now Now, we're going down down' en zong de melodie op zijn eigen antwoordapparaat in. Na drie weken kwam zijn dokter erachter dat de eerste test verkeerd was, de back-up test toonde aan dat er niks aan de hand was, hij was niet met HIV besmet. Dat moment van euforie en de drie weken van tragiek wilde hij vastleggen in een nummer. Dat werd "Hey Now Now" en is meteen veruit het beste nummer op deze cd. De licht krakende stem van J (doet me soms aan Kings of Leon denken) en zijn karakteristieke uithalen naar boven komen hier helemaal tot zijn recht. Het nummer kreeg nog extra bekendheid doordat het gebruikt is voor een Pepsi Max-commercial met onder ander Ronaldinho. Maar vreemd genoeg is het nooit een hit geworden. De cd kwam in eerste instantie al in 2005 in de USA uit, maar nu pas in Europa. In de USA zijn ze nooit verder gekomen dan enkele indie radiostations. Waarschijnlijk komt het doordat de andere nummers op de cd het niet halen bij "Hey Now Now". Alleen "Beautiful Mess" en "Blackout!" komen nog enigszins in de buurt van het hoogtepunt. Maar dat maakt niet uit, want Hey Now Now zit al drie dagen in m'n hoofd geprent, de rest hoor ik niet eens meer.

Een dikke bierbuik, een belachelijk groot geslachtsdeel en een politiewagen op de achtergrond. Welkom terug in de wereld van The Spades! Er is eindelijk weer een nieuwe schijf, Above The Law & Below The Belt. Terug kun je trouwens wel zeggen, want het enige The Spades-album Learnin' The Hard Way verscheen in 2002 en na veel gedoe hielden ze er in 2004 mee op. Eindhoven Rockcity was (weer) een van zijn rockbands kwijt. Maar goed, het boegbeeld Denvis (Wankalot) groeide verder uit tot een nationale bekendheid, o.a. als presentator van de Nationale Wetenschapsquiz. Bracht in 2006 nog een singersongwriter-album uit en werd vorig jaar ook nog vader. Je zou kunnen denken dat het dan wel met de wereld van seks, drugs en rock 'n' roll gebeurd is. Maar nee, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. The Spades werden heropgericht. In een andere bezetting, dat wel. Ze doen nog steeds waar ze goed in waren, namelijk vette rock 'n' roll neerzetten. Als je echter goed opgelet had en tussendoor de split-single met Maximum RNR uit 2006 van ze gehoord had, dan wist je het al: er zit tegenwoordig een memphis-saus (met vette toeters en orgeltje) over het rock 'n' roll-basisrecept dat verder nog versterkt wordt met een koortje dat zo een wederopstanding van Herman Brood's Bombitas zou kunnen zijn. Nu is de wat slome semi-soulmuziek van Amy Winehouse ook helemaal rock 'n' roll tegenwoordig, maar van The Spades zou je wat anders verwachten. Maar als je die verwachtingen opzij zet dan komt er een band onder vandaan die volwassen klinkt (in positieve zin) en die nieuwe wegen zoekt binnen het genre. Wie het allemaal te braaf wordt kan altijd nog kiezen voor Peter Pan Speedrock, maar voor hen die het wel waarderen is er deze nieuwe fijne plaat Above The Law & Below The Belt. Lijkt me ook prima geschikt om een nieuw publiek te bereiken. Ouders zijn dus gewaarschuwd, pas op wat je kindje in huis haalt en deze hoes ligt vast niet op de keukentafel om je erop te attenderen.

Onverwachts zijn The Dirtbombs in ons land voor een eenmalig concert. The Dirtbombs is de band rond Mick Collins. De band uit Detroit (USA) is met hun mix van garagerock, punk en soul een ware sensatie. Zeker op het podium. Eerder dit jaar was er het album We Have You Surrounded waarop het ritme een steeds belangrijkere plaats inneemt.

Laten ze om deze schijf te promoten op het laatste moment nou besloten hebben om Nederland aan te doen. En nog beter nieuws: laten wij nu voor dit eenmalige concert in dBs in Utrecht dat dinsdag 10 juni a.s. plaats vindt 2x2 kaarten weg mogen geven. Gratis! Het enige wat je moet doen is dit formuliertje in te vullen. Klim in die digitale pen. Misschien ben jij wel de gelukkige!

Michael Schenker is altijd een probleemkind geweest. Drugs en drank waren steeds weer de oorzaak van ruzies en vertrekkende bandleden, wisselvallige albums - met enkele uitzonderingen zoals Arachnophobia - en afgezegde optredens. In de zomer van 2007 werd een toernee in Engeland afgebroken nadat Schenker zo straalbezopen op het podium verscheen dat hij de solo's die hij al jaren speelde niet meer uit zijn vingers kreeg. Dat was - eindelijk - aanleiding voor hem om de bakens te verzetten. Hij verhuisde van de VS naar Engeland en begon weer een samenwerking met Gary Barden, de zanger in de succesjaren van de Michael Schenker Group. Het resultaat daarvan heet In The Midst Of Beauty. Naast Schenker en Barden zijn oudgedienden als Neil Murray (Empire, ex-Whitesnake, ex-Sabbath), Don Airey (Deep Purple) en Simon Phillips (Toto) aangetrokken voor dit album. De eerste tracks op het album lijken weinig hoopgevend. De songs zijn up-tempo en geen songs waarbij het spel van Schenker tot bloei lijkt te komen. Nadat je deze songs een paar keer hebt beluisterd blijkt dat overigens achteraf erg mee te vallen. Zodra het tempo wat zakt en de blues weer te horen is, is het spel van Schenker wel weer direct herkenbaar en zoals alleen hij dat kan. Ook de terugkeer van Gary Barden draagt bij aan de herkenbaarheid. Zeker naar het eind van het album zitten er bovendien wat pareltjes bij ("Summerdays", "Na na", "I Am The One"). Is er dan niets aan te merken op dit album? Jawel hoor. Gary Barden is nooit een uitzonderlijke zanger geweest en is dat nog steeds niet. De jaren zijn bovendien niet vriendelijk geweest voor zijn stem, waardoor hij een stuk lager en vooral met minder volume zingt dan voorheen. De aanwezigheid van Don Airey is soms zo dominant dat je denkt naar Deep Purple te luisteren in plaats van naar MSG ("I Want You"). Tot slot is de ook productie een paar decennia terug in de tijd. En toch, voor het eerst sinds lang lijkt Schenker weer op de goede weg. Alleen dat al is iets om blij van te worden.

Alweer veertien jaar timmert Moonspell aan de weg, en maken ze muziek met een eigen kenmerkende sound en zang. Na bijna anderhalf decennium weten deze Portugezen nog steeds hoe ze een goed album moeten afleveren. Het nieuwe album Night Eternal mag er wederom wezen. Hij komt een beetje rauwer, sneller en harder over dan z'n voorganger. Met name de drums zijn regelmatig sneller. Maar ook de gitaren en de gitaarsolo's genieten af en toe een prominente rol. De weg waar ze via Memorial op beland waren komt hier samen met het uitstapje down memory lane, dat ze maakten door het opnieuw opnemen en uitbrengen van een reeks oude nummers op het album Under Satanæ. De algehele sound, met een, altijd aanwezige, donkere en mysterieuze sfeer, valt te scharen in de hele zware en donkere hoeken van de goth metal, mede door de raakvlakken met doom- en deathmetal. Hoewel ze dus ten dele teruggrijpen naar hun wortels zijn ze duidelijk verder gegroeid. Resulterend in negen nummers die stuk voor stuk uit je speakers knallen, samen goed voor bijna drie kwartier. Geen moment vervelen ze, en zo hoort dat ook! Het album is net als Under Satanæ opgenomen en gemixt in de Deense Antfarm Studio van Tue Madsen. Een van de mooiste nummers, samen met afsluiter First Light, op het album hebben ze (mede) te danken aan de medewerking van een Nederlandse dame. Op het prachtige Scorpion Flower zingt namelijk niemand minder dan Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) heel verdienstelijk mee.

Na vier albums vond het kindvriendelijke Fall Out Boy het tijd worden voor hun eerste dvd. In Nederland worden ze nog weggedrukt in een Melkweg, maar in hun thuisland mogen ze zich qua publieke belangstelling reeds meten aan het niveau van bijvoorbeeld een Metallica. Om dit aan hun kinderen te bewijzen komt Live In Phoenix uit. Op dit schijfje zien we een registratie van hun concert in het amfitheater Cricket Wireless Pavilion - een zaal met een capaciteit van maar liefst 20.000 bezoekers. Het viertal geeft hier een optreden van ruim een uur weg, die in het menu te verdelen is in 27 scènes. Opvallend is dat tijdens het optreden de beelden heel anders zijn dan dat je verwacht. Je ziet namelijk nauwelijks close-ups van de leden (mollige zanger Patrick Stump is natuurlijk niet moedersmooiste), het zijn vooral meeschreeuwende fans (lees: tienermeisjes) die vanuit achterin de zaal zijn vastgelegd, die te zien zijn op de dvd. Naast het concert biedt het schijfje natuurlijk de verplichte extra's. Zo kunnen we tevens kiezen voor maar liefst acht videoclips van Fall Out Boy, natuurlijk kan dit reeds via bijvoorbeeld YouTube, maar de kwaliteit die de dvd heeft is een stuk prettiger. Een kleine misser is de set-up; hier kunnen we de audio (dolby digital instellingen) en ondertitels aanpassen. Het blijkt echter dat 'Nederlands' er niet tussen is te vinden. Hierdoor zal voor de doelgroep de 45 minuten durende backstage samenvatting lastig te volgen zijn. Deze is gemaakt tijdens hun Honda Civic Tour en is tevens te vinden op de uitgaven. Erg interessant is het trouwens niet, het zijn erg gemaakte semi-grappige beelden (Jackass-activiteiten), in plaats van wat je echt zou willen zien. De eerste dvd van de zevenjarige groep is een erg uitgebreide, maar niet één waar je je lang mee kunt vermaken.

Mindless Self Indulgence (MSI) is allang niet meer dat 'onbereikbare' supercoole bandje uit 'The States' dat maar nooit naar Europa kwam. Inmiddels zijn de twee dames en heren van deze electropunkrock band niet meer weg te slaan van de Nederlandse podia. Nou kan toch maar zo zijn dat de Nederlandse wiet deze band heeft getemd, want op IF klinkt dit (normaal gesproken toch vrij uitbundige) viertal een stuk ingetogener dan op de voorgaande platen en steekt zelfs af tegen het al vrij toegankele You'll Rebel To Anything dat in 2005 werd uitgebracht. Of is het misschien de verloving (en het uiteindelijke trouwen) van bassiste Lyn-Z met My Chemical Romance zanger Gerard Way? Misschien willen ze in de toekomst het liefst samen toeren en is de kloof tussen de twee bands op het moment nog te groot? Ervaring heeft geleerd dat het aan het publiek in ieder geval niet zou liggen. Wat het ook is, MSI klinkt -spijtig genoeg- niet meer zo brutaal, vulgair en ondeugend zoals het ooit heeft gedaan. De band heeft zijn kenmerkende geluid echter (nog) niet verloren. Jimmy Urine klinkt nog steeds als Jimmy Urine met uithalen en schreeuwerige zang en muzikaal bevat MSI nog steeds dezelfde hoekige riffs/beats. Pluspunten verdient MSI door het volproppen van IF. Zo staan er van single "Never Wanted To Dance" vier remixen op het album, waaronder een samenwerking met The Birthday Massacre die het totaal op 21 tracks brengen. Toch zal IF voor de hardcore MSI voelen als thuiskomen van een koude kermis. Daarentegen zal IF wél een grotere groep (voornamelijk) jongeren kunnen aanspreken dan voorheen.

Een van de mooiste stemmen in de popmuziek is die van Steve Winwood. Naast zijn stem is hij ook bekend om zijn hammondorgelspel. Beide zijn uiteraard weer te vinden op zijn nieuwe schijf Nine Lives. Winwood zat in veel beroemde groepen zoals de Spencer Davis Group ("Gimme Some Lovin'"), Traffic (Mr. Fantasy blijft een geweldig album) en Blind Faith (met Eric Clapton). Bands die ik ontdekte in mijn (eind)pubertijd, begin tachtiger jaren. Zijn eerste solo-album bracht hij in 1977 uit, zijn laatste in 2003. Zijn grootste hit was "Higher Love" (1986). Ik zal eerlijk zeggen dat ik na het horen van dit nummer geen enkele behoefte had om me verder in zijn solocarrière te verdiepen. Zijn muzikale stijl sprak me simpelweg niet aan. Toch was ik wel benieuwd naar de huidige muzikale status van deze Brit, alleen al door zijn verleden. Op Nine Lives presenteert Winwood zich met negen popsongs van eigen hand waarin de nodige funkinvloeden te horen zijn. Zijn band bestaat voornamelijk uit muzikanten die bij zijn vorige album ook al opdraafden. Het zijn muzikanten die weten wat ze doen. Noemenswaardig is de gastrol van Eric Clapton op "Dirty City", dat meteen de eerste single werd. Winwood weet hoe je songs schrijft. Tot zover valt er dan ook niets negatiefs te zeggen. Maar... wat is Nine Lives een veilig album geworden: nergens vliegt er eens iets uit de bocht, nergens gebeurt er iets onverwachts. Winwood maakt dan ook een cd die perfect past in de wereld van de zogeheten FM-Pop waaronder ik het late werk van Dire Straits, Fleetwood Mac en Eric Clapton schaar. De dollars zullen vast en zeker binnenstromen, maar ik zou mijn eigen geld toch eerder uitgeven aan zijn werk dat hij eind jaren zestig en begin jaren zeventig maakte.

De grootste Hank Williams-fans van Zwitserland was ik eigenlijk een beetje uit het oog verloren. En eerlijk gezegd valt me nu pas op wat voor enorme fans Zeno Tornado & The Boney Google Brothers zijn, want Rambling Man (ja, de titel hielp ook mee) is hun eerste plaat die zo geproduceerd en gearrangeerd is dat het kwartje snel kon vallen. De dope infected dirty blue grass music and country for fucked up people klinkt een stuk minder smerig dan voorheen. De tweede track van Rambling Man geeft een mogelijke verklaring: 'I am sober for four days / And I think I am doing o.k. / I am sober yodeleeyeah'. De afsluitende zin gaat te ver om direct een conclusie aan op te hangen, maar voor de volledigheid geef ik 'm wel: 'But fun was another day'. Niet dat deze plaat niet lollig is, verre van dat, maar ze is vooral anders. Rockabilly heeft zijn intrede gedaan ("She's My Neighbour"), een enkele keer zelfs in de vorm van een soort polka-billy ("Horny") en de cowpunk is de deur gewezen. De opgefokte bluegrass is gelukkig gebleven, net als de teksten over misbruik van medicinale middelen, gefnuikte liefdes en hoe lullig is het om voor een dichte hemelpoort te staan. Toch geldt voor deze plaat wat ook voor hun thuisland Zwitserland geldt: niet te lang blijven, want de keurige aangeharkte sfeer grijpt snel naar de keel. Ik wil ze niet op verkeerde gedachten brengen, maar stiekem zou ik het niet erg vinden als Zeno Tornado en zijn kornuiten weer naar de fles zouden grijpen.

Ik weet nog niet of hij erbij zit, ik heb de doos nog niet geopend, maar ik vermoed van wel. Mijn ouders hebben de platenspeler de deur uitgedaan toen ze onlangs kleiner zijn gaan wonen en ik kon het toch niet over mijn hart verkrijgen om de bijbehorende software zomaar te laten verdwijnen. Dus heb ik nu alle LP's van mijn ouders in mijn bezit. Met daarbij veel James Last, Zillertaller Schürzenjäger en andere meuk. Maar ook de twee favoriete platen van mijn moeder: Bat Out of Hell van Meatloaf en Hot August Night van Neil Diamond. Die Last-platen zullen uiteindelijk wel verdwijnen, maar vooral Hot August Night zal ongetwijfeld nog eens opgezet worden. Al was het maar omdat ik door deze plaat ook een boon kreeg voor Neil Diamond. Nu heb ik niet alles gevolgd in zijn omvangrijke carrière, maar zijn comeback in 2005, onder de bezielende leiding van Rick Rubin heb ik toch een klein beetje gevierd als een klein overwinninkje. Inmiddels ligt Home Before Dark, de tweede samenwerking tussen Diamond en Rubin, in mijn cd-speler. En heel eerlijk gezegd, ik heb 'em toch een paar keer moeten draaien voor het kwartje viel. De plaat lijkt iets onevenwichtiger dan 12 Songs. Neil laat zijn fenomenale kwaliteiten horen in "If I Don't See You Again", "Another Day (That Time Forgot)", met Dixie Chick Natalie Maines en "One More Bite of the Apple". Maar er staan ook een aantal nummers op die de term vuller amper overstijgen. De muzikale invulling is iets minder spaarzaam dan op 12 Songs (onder andere de helft van de Heartbreakers doen mee), maar ook hier zijn niet alle muzikale keuzes even gelukkig. Het had van mij soms wel iets meer aangezet mogen worden, maar het kan natuurlijk ook zijn dat dat komt doordat ik vroeger nog geluisterd heb naar de edelkitsch van Hot August Anyway. Al met al is Home Before Dark wel gewoon een goede plaat en in ieder geval tot nader order jaarlijstvoer. Want zo uit elkaar gaan als in "If I Don't You Again", ik zou willen dat ik dat ooit zo geschreven/uitgevoerd had...

In samenwerking met onze vrienden van Sony gaven we een handvol special editions weg van Home Before Dark. Daarvoor ben je nu te laat.

Hmm, wat moet je nu weer met een tweetal dat zichzelf betitelt als formerly New Zealand's fourth most popular guitar-based digi-bongo acapella-rap-funk-comedy folk duo. Fronsen, denk ik. Amerikanen noemen Flight of The Conchords comedy-rock, het hokje waar Tenacious D ook in gepropt wordt. Ik weet niet of ik er nu heel vrolijk van wordt als twee Kiwi's met een pastiche op Pet Shop Boys' "West End Girls" op de proppen komen in "Inner City Pressure", laat staan met Marvin Gaye's "What's Going On" in "Think About It" of mislukte "Fitter Happier"-stemmetjes in "Robot". Misschien komt het wel doordat de televisieserie die hoort bij deze cd hier nog niet op de buis is verschenen is, maar ik kan echt nog niet warm of koud worden van de flauwe stemmetjes en na-aperij-tjes van Jermaine Clement en Bret McKenzie. Want gevarieerd is deze cd, die nota bene op Sub Pop verschijnt, zeker wel. Zo doet het tweetal ook nog wat zwoel Frans ("Foux fu Fafa"), dancehall ("Boom"), hiphop ("Hiphopopotamus vs. Rhymnocerous"). En liedjes schrijven volgens de gouden regels van elk van die genres gaat ze ook nog eens verdomd goed prima af, maar van een liedje als net neo-soulachtige "The Most Beautiful Girl (In The Room)" word ik eerder narrig dan vrolijk. Dat kan niet de bedoeling zijn, lijkt me.

Ik ga het label Volcom eens goed in de gaten houden de komende tijd. De cd van Birds of Avalon draai ik nog steeds heel regelmatig en met dit Year Long Disaster op hetzelfde label gaat het dezelfde kant op. Deze driemansband bestaat uit zanger/gitarist Daniel Davies (zoon van The Kinks' Dave Davies, ja), ex-Karma To Burn-bassist Rich Mullins en ex-Third Eye Blind-drummer Brad Hargreaves. In vergelijking met Birds of Avalon zijn deze mannen wel een stuk traditioneler. "Cold Killer" heeft bijvoorbeeld een onmiskenbaar Zep-introotje en ook in de rest van de songs lijken ze uit de studio naast die van Wolfmother te komen. Maar de pret is er niet minder om. Davies heeft een fantastische stem in de traditie van Robert Plant - muzikaal schreeuwen, zal ik het maar even noemen. Het volume is behoorlijk, er zit een flinke grom in en het blijft toch altijd zingen. In vergelijking met het voornoemde Wolfmother zit er wel wat meer southern rock in, wat gezien de achtergrond van een aantal heren ook niet vreemd is. Da's mooi, want daardoor blijft het wel duidelijk een ander bandje. Sinds het succes van Wolfmother is dit een drukbevolkt genre, maar ze hebben meestal niet zo'n stem als die van Davies in huis. Year Long Disaster is een naam om te onthouden, en bij voorkeur ook te gaan bekijken. Dat kan bijvoorbeeld aan het einde van het festivalseizoen op Pukkelpop.

Begin dit jaar was ik vrij positief over de laatste plaat van Delavega, iets wat me op nogal wat kritiek kwam te staan van enkele lezers: ik zou zielloze reclamemuziek promoten. Nog steeds vind ik The Day After een fijne plaat, maar ik geef de critici groot gelijk wanneer ze stellen dat de Belgen ook dubieuze meuk voortbrengt. Lunascape, een project van Walter Hilhorst en Kyoko Baertsoen (die ooit nog een blauwe maandag met Hooverphonic toerde) is daarvan het laatste voorbeeld. Hun derde langspeler Innerside is een nogal vreemde potpourri. Lunascape lijkt begonnen met de intentie om uit te komen bij een geluid wat past in het hoekje van de late Gathering meets Massive Attack, maar halverwege is volgens mij Tijs Verwest binnengeslopen om eens aan de knoppen te gaan draaien. Nu kan dat een interessante mix opleveren en de eerste paar nummers is het nog aardig, al hoop je wel dat Lunascape naarmate de plaat vordert meer gaat groeien. Maar gaandeweg wordt het, sorry dat ik het moet zeggen, ronduit saai. Wat daarbij ook niet helpt is dat de boel volledig platgeproduceerd is en de vocalen op een irritante manier bewerkt zijn. Ieder nummer lijkt op het vorige en ter hoogte van "Into the core" en "Truth or dare" gaat het echt fout: ongeinspireerde, monotone songs die moeten steunen op de zang van Baertsoen. Nu wordt ook overduidelijk wat ik al vermoedde: het Engels van Kyoko is gewoon belabberd. Lijkt het in eerdere nummers alsof ze slechts te kampen heeft met een vervelend steenkolen-Engels accent, op "Truth or Dare" verworden alle th-klanken tot een lachwekkend staaltje Engels dat we kennen van "Ze Germans" uit Allo Allo. Het spijt me Kyoko, maar hier valt niet tegenop te produceren. In België wordt zij vergeleken met Sinead O'Connor, terwijl de band als geheel raakvlakken met Hooverphonic zou hebben, maar ik wil u oproepen, beste lezer, daar niet in te trappen. Een beter referentiekader is de even zouteloze als kneuterige Vlaamse politieserie Flikken, waarvoor Lunascape met "Surrender" de titelsong verzorgt. Is er dan helemaal niks positiefs te melden? Nou vooruit, één dingetje dan. Mijn vriendin vond het artwork, met al die blauwe vlindertjes, wel erg mooi. Dat dan weer wel.

Wat moet ik in hemelsnaam met de omschrijving "chamber pop"? Dan denk ik toch al snel aan een veel te opgeprikte en saaie setting waar een stel brave, lichtelijk suffe types naar een al even saai muziekstuk zitten te luisteren. En hoewel The Miserable Rich geen moment rockt, is dat verder toch niet echt een toepasselijke omschrijving. Rustig is het dus vaak wel, maar saai zou ik het niet willen noemen. Daarvoor gebeuren er te veel spannende dingen en nemen er te veel voor popmuziek bijzondere instrumenten deel. Weg met al die elektronica van tegenwoordig, dit is gewoon weer eens ouderwetse "hardcore" muziek, dankzij de flugelhorn, de trompet, de cello, de klarinet en de viool (dat er ook een beatbox tussen de liner notes staat, vergeten we dan voor het gemak maar even). Oh, en dan zijn we het belangrijkste instrument nog vergeten: de stem. Zanger James de Malplaquet heeft een prachtig expressieve en melancholieke stem. Geen andere stem had beter bij deze muziek kunnen passen. Zelden wordt er nog zulke prachtige, ambachtelijke muziek gemaakt als The Miserable Rich dat doet. Alleen daarom al verdient deze plaat een aantal luisterbeurten van u, geachte lezer. De liefde voor muziek spat van deze plaat af, en is dat niet wat ons allen bindt? Als laatste nog even dit: hun inmiddels redelijk bekende cover van Hot Chip's "Over and Over" is helaas niet op deze CD te vinden. Gelukkig staat die wel weer op hun MySpace. Dat die maar direct door u bezocht moge worden.

Twee jaar terug hield Foo Fighters een feestje in Hyde Park. De line-up was er een om te van te smullen. De band trad natuurlijk zelf op als headliner en ze bracht als support acts Motorhead, Queens of the Stone Age, Angels & Airwaves en Juliette and the Licks mee. Hyde Park was met 85.000 mensen dan ook compleet uitverkocht. Of zoals Grohl het zelf zegt na het tweede nummer: 'Fucking Hyde Park. Fucking 85000 people. Fucking Sold Out." Mooie gelegenheid om dit ook even op video vast te leggen natuurlijk, zodat die als toetje nog aan de fans aangeboden kan worden. In eerste instantie gebeurde dat als bonusschijf bij Skin and Bones in de UK, maar nu kun je 'em dus ook als los schijfje kopen. Dat het optreden een knalfuif wordt, ach, daar kijkt niemand van op, dat kun je gerust aan Dave Grohl overlaten. Waar ik me wel aan erger is dat het - verder overigens prima - geluid net niet synchroon lijkt te lopen met de beelden. Zeker in de eerste vier vijf nummers klopt het gewoon net niet. Het geeft bij tijd en wijle een bijna lachwekkend playbackeffect. Nu ja, dat past dan wel weer bij grappenmaker Grohl. Al laat hij zich op deze dvd niet vaak van die kant zien, maar vooral van zijn beste rock 'n' rollshowman-kant zien. Laat het paaien van het grootste publiek waar de Foo Fighters ooit voor speelde maar aan Grohl over. Ik snap alleen niet dat hij niet snapt dat je bij zo'n grote gig echt geen drumsolo nodig hebt. Toch laat hij Taylor Hawkins, die overigens echt wel een moppie kan drummen, zijn gang gaan. Als icing on the cake zijn er nog enkele gasten. Zo komt Lemmy - hij was er toch - nog even het podium op waaien om "Shake Your Blood" van het Probot-album te zingen en in de toegift komen Brian May en Roger Taylor "Tie Your Mother Down" meespelen. Dat nummer wordt overigens gezongen door Taylor Hawkins. Dan geeft Grohl mooi de kans met bewonderende blik in de ogen en een enorme grijns op zijn smoel richting May te kijken. Als toetje is er dan nog een geweldige versie van "Everlong" waarbij Grohl op een podium midden in het publiek staat. Zo maak je een mooi feestje compleet.

Mensen die houden van instant bevrediging of lijden aan ADHD mogen nu stoppen met lezen; voor hen is ASVA niet bedoeld. Ook liefhebbers van vrolijke muzak is het geoorloofd voortijdig de handdoek in de ring te gooien. Want wat ASVA doet is het dit: laaannnggee drones, inktzwarte doom, doordringende depressies. Moet u nu ook aan Sunn o))) denken? Zit u inderdaad in de goede richting. Voeg er dingen als Khanate, Kayo Dot en Earth bij en je zit helemaal gebakken. Of nee, toch niet helemaal eigenlijk. ASVA drinkt weliswaar van dezelfde bron, maar durft daarna toch die broodnodige eigen richting op te gaan. Zo wordt er hier en daar plots verrassend veel ruimte overgelaten, zijn de riffs niet overal ondoordringbaar meer. Niet dat er felle zon te zien is, maar er sijpelt zowaar toch een bleek, kilgrijs straaltje door het kilometersdikke wolkendek heen. En even later gaat er ook nog een vrouw zingen - die overigens meer etnische referentieblikken opentrekt dan uit het gotiekvaatje tapt, dat u het even weet. What You Don't Know Is Frontier durft ondanks de basis van dronende doom toch helder, open en gevoelig te klinken, en bevindt zich dus daadwerkelijk aan de voorlopige grens van de metaldrone. "Deze neger komt zo hard dat je AU zegt!" zingt De Jeugd van Tegenwoordig, maar ASVA komt nog veel harder. Een intens krachtige, atmosferische catharsis; Een moker regelrecht op je ziel. Fysiek mag je daarna wellicht nog rechtstaan (al valt dat te betwijfelen), mentaal zal je nooit meer dezelfde zijn.

Wat verlangde ik naar de zon. Wat verlangde ik er vooral naar om van dat gekwakkel af te zijn. Ik was de verkoudheden en griepverschijnselen die constant weer de kop opstaken beu. En dan is het half mei plots zomer. Zoveel zomer dat ik weer proestend rond loop. Kou gevat. Ik geef echter niet op. Deprimerende muziek mag van mij voorlopig achterwege blijven. Ik wil energie, ik wil de zon beleven. Het Amerikaanse Someone Still Loves You Boris Yeltsin, wat een bandnaam trouwens, is zo'n band waarbij de zon langzaam opkomt. Allereerst geldt dat voor hun carrière. Het debuutalbum Broom werd in 2005 in eigen beheer uitgebracht. Ze werden ontdekt, het schijnt door bloggers die over hun nummers schreven, en in 2006 bracht Polyvinyl Records het debuut uit. Drie jaar na dit album is er dan met Pershing eindelijk de opvolger. Qua muziekwaardering kwam bij mij ook langzaam de zon op. Aanvankelijk vond ik Pershing wel een aardige gitaarpopplaat, maar de cd had even tijd nodig om zijn plek te veroveren. De liedjes dringen zich namelijk niet met stevige rock op, maar hebben een positieve feeling over zich die langzaam een meeneurie-plek zoekt. Een beetje Belle and Sebastian, een beetje The Shins, een beetje Band Of Horses en af en toe een eightiesknipoog naar The Cure. Misschien is het resultaat niet wereldshockend, maar je hebt met Pershing wel elf nummers met vijfendertig minuten zon in huis. Ook handig voor minder zonnige tijden.

Soms laat ik muziek bewust uit. Als ik naar huis fiets na een avond overwerk, is er weinig mooier om naar te luisteren dan het wilde geruis van de wind door de bomen, zelfs klassieke muziek niet. Maar als je dan eenmaal thuis bent, gaat het toch kriebelen. Wat past er bij een late avond, als ik nog vol zit met zorgen, als ik op zoek ben naar innerlijke rust? Zelden ben ik zo positief verrast door een toevallige greep in de stapel toegezonden promo's als door dit debuutalbum van Trouble over Tokyo. De heldere zang van Christopher 'Toph' Taylor verheft zich hoog, ergens tussen die van Greg Gilbert en Mika in, maar dan op een betere manier dan die twee. Songs als "Start Making Noise" en "The Liar" zijn veel meer als een warm bad waarin je wegglijdt. Taylor laat zich begeleiden door afwisselend pianopartijen, grappig geprogrammeerde elektronica, een zangeres of een viool. Een beetje Damien Rice-achtig, vol met bange gevoelens, maar dan met digitale geluidjes in plaats van statigheid. Indielectro, zeg maar, maar wel meer indie dan lectro, en op een fantastische manier. Pyramids is een eenheid waarin overigens alles is ingespeeld door Christopher zelf. Ben je eenmaal ten prooi gevallen aan zijn schoonheid, dan heeft hij bovendien nog eens twee wel heel bijzondere, gevoelige liedjes aan het slot voor je in petto. Zwelgen kan weinig prachtiger dan in "The Dark Below (oh.. my God)", en in het afsluitende titelnummer komen de elektronische ritmes van het eerdere werk fraai terug. Ik zou nog iets van de mooie teksten moeten zeggen, of van het raadselachtige artwork, maar als de piano van "Pyramides" eenmaal wegsterft voor de stilte, rest er slechts een optie: nog een keer!

Nu Steven Wilson eindelijk de doorbraak krijgt waar hij al jaren lang op zit te wachten én recht op heeft, had ik verwacht dat hij nu wel een tijd gefocust zou blijven op Porcupine Tree. Niets van dat al dus. Wilson heeft het blijkbaar nog niet druk genoeg en komt samen met zanger Tim Bowness, vijf jaar na het magnifieke Together We're Stranger, met de zesde cd van No-Man op de proppen. Gelukkig maar, want net als de vorige No-Man-releases is ook dit weer een album om te zoenen. No-Man is de uitlaatklep voor de meer ingetogen kant van Wilson, zijn manier om aquarellen van ijle luchten te schilderen. Ik droom dan ook gelijk weg bij het luisteren naar Schoolyard Ghosts. Daardoor krijg ik bij de start van het derde nummer ("Pigeon Drummer") dan ook ongeveer een hartverzakking als King Crimson's Pat Mastelotto vol gas geeft. Zo heftig klonk No-Man nog nooit. Verder is het verschil ten opzichte van Together We're Stranger niet al te groot. Maar dat hoeft ook niet wat mij betreft als dat zulke prachtalbums oplevert. Erg fraai is het sterk aan de late Talk Talk doen denkende afsluiter "Mixtaped". Ik hoop nog steeds dat Wilson en Mark Hollis ooit eens samen een plaat gaan maken. Het allermooiste is het door piano ingeleide en met strijkers dik aangezette "Treunorth", waarin ook nog een dwarsfluit langs komt vliegen.

Op hetzelfde label als No-Man, KScope, heeft The Pineapple Thief ook een plaatsje gekregen in de catalogus. Dat is toch een stapje (Anathema zit hier tegenwoordig ook) vooruit ten opzichte van Cyclops, waar de band tot nu toe haar platen uitbracht. Het is de terechte waardering voor Bruce Soord. Hij is al sinds het begin van de band in 2000 het creatieve brein achter de band. Het zou niet meer dan terecht zijn als deze nieuwe cd qua verkoopcijfers eenzelfde groei laat zien. Want met Tightly Unwound heeft hij wederom ijzersterk songmateriaal afgeleverd. Sterker zelfs dan al zijn voorgangers. Wat hierbij zeker helpt is dat de diversiteit in de liedjes net wat groter is dan op 10 Stories Down en Variations On A Dream. Zo is opener "My Debt To You" een prachtig dromerig nummer, dat gevolgd wordt door het messcherpe intro "Shoot First". Het uur dat Tightly Unwound duurt heeft Soord verdeeld over zeven korte liedjes en twee liedjes van ruim tien minuten, waarvan de sublieme afsluiter "To Much To Lose" het kwartier overschrijdt en in de tweede helft van het nummer lekker psychedelisch uitwaaiert. Soords' songs laten zich nog steeds het beste te benoemen als een perfecte mix van Radiohead en Porcupine Tree, maar eigenlijk zijn die vergelijkingen met een eigen sterk oeuvre, dat ondertussen zeven albums telt, een beetje flauw. Bovendien is een liedje van The Pineapple Thief er, vooral door de kenmerkende stem van Soord, toch wel eenvoudig uit te vissen.

In december 2006 verscheen plots het debuutalbum van het project Ghost Circus. Een Amerikaan en een Nederlander die tapes heen en weer stuurden en daarmee een lekker progrockalbum neerzetten. "Als ze de stijgende lijn van dit album kunnen doortrekken, komt het helemaal goed met Ghost Circus", schreef ik toen. Het komt helemaal goed, kan ik u nu melden. Waar Cycles nog niet helemaal overtuigde, doet Across The Line dat wel. Op dit conceptalbum - over de ervaringen van een overledene, die zich niet kan verzoenen met het idee niet meer deel te nemen aan het leven - is vanaf de eerste track de klasse duidelijk. De zang is nog steeds niet helemaal mijn ding, maar op alle fronten, dus ook in de stem, is dit nieuwe album van Ronald Wahle en Chris Brown overtuigend. IJl uitwaaierende synthesizertapijten worden afgewisseld met proggy instrumentale passages en stevige rockriffs en -solo's. Acht songs, met als afsluiters het achtdelige "Through The Light" van 27 (!) minuten en de titelsong van tien minuten. Prog en conceptalbum, dan is dat bijna onvermijdelijk. Dat je desondanks niet het gevoel krijgt naar eindeloos uitgerekte songs te luisteren is een compliment voor de heren. Muzikaal is het weliswaar progrock volgens het boekje, maar voor liefhebbers van Spock's Beard, Pink Floyd en aanverwanten is het voldoende onderscheidend om er met volle teugen van te genieten.