Mopperend stond Efrim buiten toen ik aankwam. Hij was naambordjes aan het ophangen. Ik vroeg hem wie er uitgecheckt had bij het Constellation-hotel en het pand verlaten had. Ik grapte dat voor Constellation toch hetzelfde gold als voor het Hotel California:' you can check out anytime you like, but you can never leave'. Hij kon er niet om lachen en liep in zichzelf prevelend naar binnen. In zijn handen had hij het bordje waarop de naam Carla Bozulich stond. Ik vroeg hem of zij vertrokken was. Dat zou de nachten in het hotel weer een stuk minder spooky maken in ieder geval. Zijn antwoord was dat ze niet vertrokken was, maar dat mevrouw Bozulich nu als act gepresenteerd wil worden en daarom nu Evangelista op de deur wilde hebben. Ach ja, zei ik hem, raar was ze hiervoor al. Maar ook geniaal, antwoordde Efrim. Wacht maar tot je haar nieuwe cd Hello, Voyager gehoord hebt, die gaat weer door merg en been. En niet alleen door haar intense stem. Vooral muzikaal vind ik haar nog een stuk beter dan op de cd die ze onder haar eigen naam uitbracht. Hij slingerde een exemplaar op de balie met de woorden: Hier, luister zelf maar. Tja, hij kon natuurlijk ook moeilijk anders zeggen dacht ik bij het bestuderen van de kleine lettertjes. Niet alleen was hij haar platenbaas, hij speelde ook nog eens mee op een aantal nummers. Maar toen ik eenmaal thuis was en de cd beluisterd had kon ik niet anders dan hem gelijk geven. Hello, Voyager is nog beklemmender dan zijn voorganger. Als een kat in het nauw wisselend van poeslief naar woest en destructief. Haar agressieve praatzang en 'mishandeling' van gitaren, drums en bas door haar en haar onderdanen gaat in dat geval nog meer door merg en been dan op Evangelista. Maar ook haar andere (grauwe) parelkant is beter dan voorheen. In het drieluik "Lucky Lucky Luck" , het instrumentale "For The L'il Dudes" en (torch song) "The Blue Room" laat ze zich van een meer melancholische kant zien. Het maakt dat de ruwheid van " Truth Is Dark Like Outer Space" me steeds nog harder in het gezicht slaat dan als het gelijk op het beukende "Smooth Jazz" (dat is het dus niet, hè) gevolgd had.

Het 'nare' is dat als ik wat langer op ben 's nachts (en dat is nogal eens) ik die tijd gebruik om 'gewoon' albums te draaien die ik mooi vind, zonder verplichting tot een stukje erover. Mijn nachtplaat van dit moment is For Emma, Forever Ago van Bon Iver. Daarom duurde het dus zo lang tot ik er wat over schreef. Het is bovendien zo'n plaat die ik naast dat ik 'em prachtig vind eigenlijk ook alleen maar kan draaien als er verder niemand om me heen te vinden is. Want het zou niet de eerste keer zijn dat zo iemand opmerkt dat die man (Justin Vernon) echt een ver-schrik-ke-lij-ke stem heeft. Het zijn ondertussen zoveel mensen geweest die dit tegen me zeiden, dat ik het bijna zelf zou gaan geloven. Bijna hè, maar dat gebeurt dus mooi niet. Nee, voor Bon Iver blijf ik gerust wat langer op. Zodat ik als het huis slaapt en er geen collega's meer als bezige bijen om me heen zwerven met de koptelefoon op nog even kan luisteren naar de fraaie, breekbare liedjes van Vernon, want ik houd dus wel van die hoge vreemde stem van hem. Eigenlijk zou ik - net als Vernon deed om de basis voor deze plaat op te nemen - af moeten reizen naar een afgelegen jachthut in de bergen van noordwest-Wisconsin om naar For Emma, Forever Ago luisteren. Door de serene rust die daar vermoedelijk heerst, zou het album nog breekbaarder worden. Nog mooier zou zijn om er samen met Justin naar toe te treken. Dat hij dan zachtjes de snaren van zijn gitaar aanslaat en nog brozer zingt, met ijle hoge stem. Dan schrijf ik er wel een stukje over.

Het gevoel is bekend. Je wacht en je wacht op een nieuwe cd, je bent gek gemaakt met tipjes van de sluier, je wacht nog langer en uiteindelijk kan de plaat alleen maar tegenvallen, simpelweg omdat je verwachtingen onrealistisch hoog zijn. Bij deze plaat van tranceheld Airwave (de Belg Laurent Veronnez) is dat ook het geval. Na maanden aankondigingen viel hij eindelijk in de bus, en ik hoopte dat het een cd zou worden waarvan ik door elk plafond zou gaan, maar dat was niet het geval, helaas. Al is het wel behoorlijk geniaal allemaal, maar dat is bij Airwave ook niet gek. De man mag niet bij het grote publiek al te bekend zijn, elke devote trancefan draagt hem op handen en ziet hem als een pionier. De werklust van de kale Belg grenst werkelijk aan het ongelofelijke. Onder de pseudoniemen Lolo, Planisphere en Airwave brengt hij platen uit met het tempo van een sprinter met ADHD, en nooit zakt meneer door het ijs. Ook nu niet: Touareg is diep, melodieus, verrassend, modern, soms subtiel, soms wat harder en vrijwel altijd goed. Zijn nummers dragen prachtige titels die de lading volledig dekken. "Punjabi Child" is een van de beste tracks van het jaar; "Haka For Peace" is blij, maar goed; "Sagittaire" is hemels; "Sunday Dark Firma" is donker en mooi; en "Coka's Song" is mysterieus en bloedstollend. Er staan ook enkele vullers op, en ook de remakes van enkele oudere Airwave-tracks voegen muzikaal niet al te veel toe, maar daar is genoeg moois tegenover te vinden. De beste plaat van de afgelopen tijd.

Een nobel initiatief is het, het Amsterdam Songwriters Guild. Drie keer per week organiseren ze een open-mic avond in drie verschillende kroegen in Amsterdam. Dat moet ook bijna wel om alle singer/songwriters uit Amsterdam zijn of haar kans te geven om hun nummers ten gehore te kunnen brengen. Want de ellende is: er zijn veel singer/songwriters op deze aardkloot en dus ook in Amsterdam. Daar is de dichtheid waarschijnlijk zelfs groter dan waar dan ook in Nederland. Dat veel van die singer/songwriters ook nog eens van behoorlijke kwaliteit zijn blijkt wel uit Songs Vol.1. Hierop staan maar liefst 20 singer/songwriters verzameld. Enkele van de gepresenteerde acts hebben het al wel tot een heuse platendeal geschopt of kwamen op een andere manier in de aandacht. Het bekendste voorbeeld hiervan is Lucky Fonz III, maar ook Arthur Adam's carrière kreeg door zijn prachtige samenwerking met Maarten Besseling voor de In A Cabin With... een behoorlijke boost. Ik vind hun bijdragen zonder twijfel tot de sterkste van deze verzamelaar horen. Verder heb ik een zwak voor de bevreemdende stem van Charles Frail die het titelnummer van zijn album "My Mother The Great" brengt en de treurige versie van "You Are The Sunshine" van The Woodwards. En zo heeft elk nummer eigenlijk wel wat leuks. De pest is dat er geen echt zwakke broeders te vinden zijn op deze verzamelaar. Het brengt me op het idee dat er misschien zelfs wel teveel goede singer/songwriters zijn. In ieder geval om ervoor te zorgen dat ze stuk voor stuk door het spelen en verkopen van hun nummers allemáál voor brood op de plank kunnen zorgen. Eigenlijk best een sneue conclusie na zeventig minuten fraaie muziek...

Mensen die net als ik in de vroege jaren negentig hun muzikale coming of age beleefden, kennen L7 nog wel van de VPRO-avonden op 3FM. De jongeren onder ons hoef je alleen maar te wijzen op Radio X, een van de radiozenders in de geweldige videogame Grand Theft Auto: San Andreas. Inderdaad, "Pretend We're Dead" is van L7 en werd geschreven door Donita Sparks. L7 was een fijne band in het schemergedeelte tussen grunge en punkrock, en mevrouw Sparks schreef voor die tijd even zo fijne songs. Kon ik maar hetzelfde zeggen van haar debuutplaat als soloartieste, Transmiticate. U begrijpt het al: dat kan ik niet. Mevrouw Sparks is namelijk, samen met haar band The Stellar Moments, nogal blijven hangen in 1992. Zoals u weet heeft de tijd sindsdien niet stilgestaan, en om nu te zeggen dat het werk van L7 van tijdloze schoonheid is gaat mij in ieder geval wat te ver. Donita Sparks is echter gewoon verder gegaan waar ze destijds gebleven is, waardoor Transmiticate nogal gedateerd overkomt. Songs als "Fly Feather Fly" en "Take A Few Steps" doen anno 2008 slaapverwekkend aan, en u wordt als luisteraar geacht in vervoering gebracht te worden door het enkele riffje, basloopje of drumbeatje waarop Donita haar werkjes laat leunen. Riedeltjes als "Headcheck" en "Creampuff" zijn een stukje beter, maar ook echt te mager voor een dame die al zo lang meedraait in de liedjesschrijverij. Ik bedoel, we hebben het hier niet over een bandje dat in een oefenkeet bij dBs wat staat te pielen. Ik zou nu heel lullig kunnen zijn, de titel van de eerste single als leidraad kunnen nemen en schrijven dat het hier, wat betreft de solocarrière van Donita Sparks, gaat om "the infancy of a disaster". Maar dat doet ik niet. Transmiticate is namelijk geen waardeloze plaat. Maar een beetje muzikale zelfontplooiing had geen kwaad gekund, lieve Donita.

Laaiend was ik, toen ik de Stonehead's recensie van Radiodread las. Want wat was dat een puike plaat! Voor de niet verstaanders; Radiodread is een buitengemeen geslaagde poging van de Easy Star All-Stars (met een hele partij reggaetoppers in hun kielzog als gast) om van OK Computer een dub-plaatje te maken. Zelden klonk Radiohead zo licht. Fantastisch! Easy Star All-Stars zijn ook al met Pink Floyd aan de haal gegaan (Dub Side of the Moon) en ik wacht met smart op een volgend project. Ondertussen vermaak ik mij uitstekend met DubXanne's Police in Dub. Natuurlijk, bij een band als The Police kon je erop wachten dat er uiteindelijk wat dubbers mee aan de haal zouden gaan, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed gaat worden. DubXanne (backed by Okada) heeft een wat mindere sterrenbezetting als de Easy Star All-stars, maar doet toch aardig mee. Vooral het kwartetje "So Lonely (So Dub)", "Reggatta de Blanc (Reggatta de Dub)", "Wrapped around your Finger (Wrapped around your Dub", toch al mijn favoriete Police nummer, maar nu naar een hoger plan getild door een fenomenaal zingende Jazz'Min) en "Bring on the Night (Bring on the Dub)", waarmee de plaat afsluit maken van elke BBQ een feestje. Dit is geen plaatje voor scherpslijpers en puristen, maar voor alle zomerse feestvierders kan het een aangename verrassing wezen...

Wie zei er ook alweer dat zoveel EBM-muziek op gothicfeestjes zo vervelend gedateerd klonk? Sorry, dat was ik. En mijn ongelijk wordt bewezen door Kloq, het nieuwe project van de Duitse producer Oz Morsley (nee, ik kende hem ook niet). Hij kruist het genre met electro en heeft bovendien lekker nieuwe gear in huis, dus het klinkt allemaal als een... oké, duidelijk. En los van de lekker zware productie zijn de nummers nog catchy ook. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar de dansbaarheid van Kloq zit ergens in tussen dartel met je hoofd meeknikken achter je computerscherm en bezeten dansen ergens in een donkere kelder, met een van concentratie of drugs vertrokken gezicht. Het is uitkijken met een plaat als Move Forward, anders vreet-ie je op. Dat komt ook omdat er eigenlijk twee soorten nummers op Move Forward staan: clubstampers als "Km1" en "I Never Said" (schreeuwt u even mee: It's! No! Good! It hurts! It hurts!) en de pop-achtige nummers met meer tekst, zoals het titelnummer en de Madonna-cover (jaja) "Lucky Star". In "We're just physical" zingt overigens de zanger van Nitzer Ebb, Douglas McCarthy; veel overige tracks komen voor rekening van ene Greg Cumbers. Oh, en er is nog een derde soort liedjes op dit album: de twee trage popnummers. "My Safe Place" had Kloq van mij wel mogen weglaten, maar het Goldfrapp-achtige "Kloq Film 1" met Lucia Holm op zang kan wel een plank potjes bij me breken. Fijne plaat.

Jarenlang heb ik me stilzwijgend neergelegd bij het roken in concertzalen en cafés. Ik, als antiroker, delfde het onderspit. Af en toe gaf ik, goed beargumenteerd, nog wel mijn mening in een discussie met een roker. Enig effect had het niet. Stinkend van top tot teen kwam ik dan weer thuis en mieterde alle kleren direct in de wasmand. Bah! De rokerslobby was te sterk voor deze enkeling. Het ongelooflijke is echter gebeurd en eerlijk is eerlijk: het is een rare gewaarwording dat er niet meer gerookt mag worden in de horeca. Maar wel een fijne. Wij niet-rokers lijken The War On Drugs gewonnen te hebben. (Al zijn er mensen die alcohol ook een drug vinden.) Het album Wagonwheel Blues heeft wel wat weg van de voorafgaande discussie. De noisy muzieklandschappen dreinen door vol met goede argumenten over en weer, maar op een zeker moment lijkt alles wel gezegd. Het heeft m.i. geen zin om dan nog verder door te gaan. Afkappen die hap! Alleen als mensen zich gepassioneerd roeren dan fonkelt er nog iets in de discussie. Dit is in deze de zanger, songschrijver Adam Granduciel van het Amerikaanse The War On Drugs. Granduciel bespeelt een indrukwekkend reeks aan instrumenten, zoals gitaar, drums en keyboard. Hij wordt bijgestaan door Kurt Ville die ook niet voor een gat te vangen is. Daarnaast zijn er gastmuzikanten. Ze zorgen voor een muzikaal uitgestrekt landschap waarin Granduciel de variatie met zijn stem verzorgt. Deskundig, maar als ik er na vele draaibeurten mijn weg door de negen tracks heb gevonden bedenk ik me dat ik zelf in kan grijpen.

Een van de bluesmannen die relatief onbekend is en toch (vooral in Europa) succesvol opereert is Walter Trout. Al jaren laat hij heel degelijke bluesrock horen, waarbij er eigenlijk amper slechte albums tussen zitten. Een zwakke plek is er echter wel: Trout klinkt al jaren vrijwel hetzelfde en ook zijn optredens zijn steevast goed, maar uitwisselbaar. Op zijn nieuwe album The Outsider zoekt Trout echter zowaar een paar keer andere paden op. Opener "Welcome To The Human Race" is een Jeff Healey-achtige song, maar de dobro op "The Next Big Thing" is al een kleine verrassing. De akoestische track compleet met harmonica die daarop volgt, "All My Life", laat zien dat Trout van The Outsider een zeer gevarieerd album heeft willen maken. Wat op dit album verder opvalt, is dat Trout buitengewoon goed bij stem is. De rechttoe-rechtaan-bluesrockers komen zeker ook voorbij, zoals het Stevie Ray Vaughan-achtige "The Love Song Of Alfred J. Bluesrock", maar de afwisseling met akoestische tracks en de variatie in instrumentatie doet dit album beslist goed. Van zijn vaste band The Radicals speelt Sammy Avila mee, de drums worden echter verzorgd door Kenny Aronoff en de bas meestal door James Hutchinson. Als dat is wat Trout nodig heeft om de variatie erin te houden, moet hij dat vooral blijven doen. The Outsider is in elk geval een geslaagd album geworden.

Groningse cultuur. Tsja, dan denk je toch al snel aan de compleet mislukte dichter Bart FM Droog, koning van de vreselijk slechte grap Bert Visscher en de zichzelf herhalende Martin Bril. Gelukkig is daar Reimer Eising alias Kettel voor het broodnodige sprankje licht in de Groningse culturele duisternis: de Groninger brengt met de regelmaat van de klok platen uit die steeds een lust zijn voor het oor. Ook Eisings laatste album Myam James Part 1 klinkt heerlijk: bubbelende, kabbelende elektronische muziek die (thank God) niet in een hokje past, maar in de verte doet denken aan de muziek van Orbital en Yppah. De Groninger maakt op MJP1 (heerlijk toch, albumtitels afkorten) gebruik van geluiden die uit jaren geleden geproduceerde synthesizers komen, maar toch klinkt het album lekker fris. Minpuntje is dat het kabbelende beekje in geen enkel geval een echte, woest stromende rivier wil worden. De liederen zitten technisch en muzikaal geweldig in elkaar, maar vloeien iets te vaak het ene oor in en het andere oor weer uit. Enkele pareltjes daargelaten: "The Wombat", het openingsnummer, vraagt erom op repeat gezet te worden, "Shimamoto" heeft een heerlijk akkoordenschema en "Palle's Popsong" doet met haar pizzicatostrings denken aan "Girl/Boy-song" van Aphex Twin. Het niveau van het geweldige lied van Aphex Twin haalt "Palle's Popsong" niet, maar het komt er toch behoorlijk in de buurt. Genoeg voor Reimer Eising om met kop, schouders, middenrif, knieën en enkels boven Martin Bril en Bert Visscher uit te steken.

Ik dacht eigenlijk dat NQ Arbuckle de naam was van deze Canadees - op Take Root was hij immers in zijn eentje NQ Arbuckle -, maar het blijkt een heuse bandnaam te zijn. De NQ komen overigens wel van de initiale van frontman Neville Quinlan. Hij is een begenadigd songschrijver met een net niet te rauwe stem. Vorig jaar speelde NQ Arbuckle op Take Root overigens samen met Justin Rutledge en Luke Doucet. Als ik het goed begrepen heb, speelde hij toen al liedjes van XoK, de cd die nu pas verschijnt. De liedjes op die plaat hebben dus alle tijd gehad om te rijpen en zo klinken ze ook. Ze hebben stuk voor stuk een sterke energieke live-feel. Als hij over in "My Baby" een ode brengt aan zijn lief, dan denk ik dat hij dronken naast me aan de bar hangt, nippend aan zijn zoveelste whisky en ondertussen zijn relaas doet over wat klinkt als de ideale vrouw, maar uiteindelijk als de band hem bijvalt zich toch afvraagt 'What's wrong with my baby?'. Fraai is ook hoe hij in "Ypres: 1915" een (deel van een) gedicht van Alden Nowlan, een van Canada's meest populaire dichters uit de vorige eeuw, van muziek voorzien heeft. Zijn eigen teksten, die veelal handelen over veelal niet over de zonnige kant van het leven gaan, mogen er zijn. Deze komen vergezeld van NQ's ijzersterke en zeer diverse alt.country. Van scherpe rock tot ingetogen akoestische liedjes NQ Arbuckle combineert ze met speels gemak op XoK.

'Ooit gingen Hollanders de omgekeerde weg. Hun beste handel was een zwarte zonder recht. En na de slaven kwam de handel in de waarheid. Vreemde, 'n vreemde waarheid', aldus Tim Meeuws in het nummer "Als Een Vreemde" op zijn gelijknamige cd. 'Van wie?', zie ik je denken. Meeuws (1950) is acteur, regisseur, muzikant, tekstschrijver en zanger. Ongetwijfeld heb je hem wel ergens voorbij zien komen, bijvoorbeeld in de musical Mamma Mia! Check zelf even zijn website als je meer wilt weten. Interessanter is echter de kwaliteit van zijn eerste cd onder eigen naam. Als Een Vreemde is namelijk een absolute must voor de liefhebber van het Nederlandstalige luisterlied. Ik noem een Robert Long en Herman van Veen. Ik heb namelijk in tijden niet meer zulke fijne Nederlandstalige teksten gehoord. Meeuws heeft ze vertaald uit het Grieks of zelf geschreven op bestaande muziek. In die muziek zit hem nu de fijne kneep van deze cd, want het zijn van oorsprong Griekse liedjes. Nu weet ik eigenlijk nauwelijks iets van de Grieks muziektraditie, maar hij heeft gekozen voor ingetogen liedjes die hij sfeervol neerzet. Meeuws lijkt gegrepen door de Griekse blues. Nu hoop ik niet dat dit afschrikt. Je zou zijn muziek onder de categorie wereldmuziek kunnen scharen, maar ik denk dat veel meer mensen zouden moeten vallen voor zijn muziek en teksten. Al is hij vast alweer met een nieuw project bezig.

Kijk. Kijk naar me. Tuur naar de kleine spleten van mijn ogen. Ik gebied het je. Probeer binnen te dringen via mijn mond. Pas op. Verdrink niet. In deze verraderlijke stromen zou je niet de eerste zijn. Pas op voor de rotsen. De zwarte rotsen. Ze zijn scherp onder water. En breed. Breed als een ijsberg. Ruw ook. Ze schuren je huid kapot. Voor je er erg in hebt is je huid beurs en voel je het branden van de schaafwonden. De poes geeft kopjes. Nu is ze lief voor je. Net niet. Net zette ze haar nagels in je huid. Je voelt ze nog zitten. Aai haar maar. Zachtjes. Ze haalt zo weer uit. Helemaal als ze met haar poten in het water staat. Het is een bijzondere kat, maar vertrouw haar niet, nu. Ze oogt vriendelijker dan ze is. Lukt het zwemmen naar mijn mond? Lastig hè, tegen de stroom in. Het lijkt alsof je naar mijn mond toe moet zwemmen en dat het water ook die kant op stroomt. Maar het stroomt de andere kant op. Richting de zwarte rotsen. Om het schuren te stoppen. Om de verraderlijke breedte onder water te polijsten. Zodat je huid niet lijdt. Verderop weerkaatst de maan in het water de stralen van de zon. Verdrink er niet in. Manestralen zijn gevaarlijker dan zonnestralen. Ze verblinden je in de nacht. Het gevoel van afstand verdwijnt. Zo kom je nooit bij mijn mond. Om te zoenen, om het zweven te stoppen. Je twijfelt. Zo, drijven is mooi. Maar het is zo oneindig als je de andere kant op kijkt. Een zwart gat. Verder van me af kun je niet tussen mijn dikke oogleden door kijken om mijn priemende ogen te zien. Maar wil je dat wel? Dat ik jou wel zie, maar jij mij niet. De twijfel knaagt aan je. Je doet je ogen dicht. Dat maakt aan een onzekerheid in ieder geval een einde. Een sereen gevoel bevangt je terwijl het water zich boven je weer sluit. Vaarwel en kijk niet.

Eigenlijk ben ik Sigur R�s pas echt gaan waarderen na de documentaire Heima. Zelden een portret gezien van een band waar de beelden zo feilloos aansluiten bij de muziek en waar zo prachtig duidelijk wordt waar de leden hun plezier en inspiratie vandaan halen. Absoluut een aanrader, ook voor natuurliefhebbers. Naar eerdere platen van Sigur R�s luisterde ik wel eens, maar eigenlijk nooit echt van harte. Op de een of andere manier viel het kwartje maar niet. Te veel sfeer, te weinig muziek. Tot Heima. En tot Me� su� � eyrum vi� spilum endalaust. Want ik ben echt helemaal om. Of het nou door de invloed van topproducer Flood komt of omdat de schuwe IJslanders bewust een groter publiek willen aanspreken, feit is dat de nieuwe plaat bijzonder toegankelijke Sigur R�s-muziek bevat. Het eerste nummer, de single "Gobbledigook", zet de luisteraar nog even op het verkeerde been met een druk la-la-la melodietje en inheemse drums. Na deze enigszins bizarre opener wordt het echt genieten geblazen. Het tweede nummer zorgt voor een mooie overgang naar het rustigere deel van de plaat, met als hoogtepunten "G��an daginn", "Festival", "Illgresi", en het lekker bombastisch eindigende "�ra b�tur". Vooral de laatste drie nummers van de plaat zijn van een ongekende subtiliteit en schoonheid. Licht uit, koptelefoon op en wegdromen maar.

DubbelMono beweerde ooit eens dat sommige platen alleen al op basis van hun hoes te recenseren zijn. Volgens hem zou je dan aan de afwerking zelfs kunnen zien of een album wel of niet goed zou zijn. Nou, in het geval van Valient Thorr's Immortalizer is dat inderdaad een eitje. De hoes straalt gewoon uit dat dit wel een mix moet zijn van classic hardrock (AC/DC, Motorhead) met hedendaags spierballengeweld (Danko Jones, Nashville Pussy). De afwerking van de tekening op de hoes en het logo van de band stralen onbetwist klasse en liefde voor voornoemde invloeden uit. En ja hoor, dit blijkt bij beluistering natuurlijk prima te kloppen. Wat een heerlijke mix van classic hardrock, metal en rauwe southern rock komt er hier uit de blender! Dat de band zichzelf niet al te serieus neemt blijkt wel uit hun Wikipedea-pagina. Alhoewel, als je zo'n uit de duim gezogen-verhaal gehandhaafd kunt krijgen bij die feitenneukers, dan moet het wel bijna waar zijn dat de bandleden gestrand zijn in deze tijd omdat Walt Disney hun tijdmachine gestolen heeft. Vanzelfsprekend zouden ze liever thuis zijn in Burlatia, dat binnen in de planeet Venus ligt bij de drie ijsrivieren. Wat zeg je? Ja, dat dacht ik nou ook. Disney bedankt!

Ergens halverwege de jaren 80 was Alternative Tentacles, het platenlabel van punkfenomeen Jello Biafra (toen nog zanger van The Dead Kennedys), een zeer belangrijk punklabel. De eerste Europese signing van dat label was de Britse crustpunkband Amebix, die in 1985 hun plaat Arise uitbracht via Jello's label. Een plaat die van grote invloed was op de toen heersende punk- en krakersscene, en later ook van grote invloed op een aantal metalbands (Sepultura heeft ook een van hun platen vernoemd naar deze schijf, aldus de legende). Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik die Amebix-plaat nooit gehoord heb. Intussen zijn we meer dan 20 jaar verder en verzamelt Alternative Tentacles de demo's en singles van voor Arise op een cd, de zogenaamde Spiderleg Recordings. In het bijgeleverde schrijven wordt verhaald over krakers, crustpunks, bands als Crass en The Subhumans, armoede, festivals op Stonehenge, goedkope cider en ellende met drugs. De muziek klinkt navenant: smerige oerpunk met een metalrandje, ranzig opgenomen, met naargeestige zang en onheilspellende synths. Muziek voor tijdens de apocalyps, met dood en verderf als algemeen thema. Goed spelen of je instrument beheersen was geen noodzaak, het neerzetten van een akelig geluid des te meer. Geen gezellige muziek en ook absoluut niet prettig om naar te luisteren, maar als historisch document toch zeker niet zonder waarde. Punkverzamelaars en completisten die wat dieper in de oorsprong van de crustpunkscene willen duiken hebben hier een aardige verzamelaar aan.

Alice Cooper is natuurlijk een Grote Naam, maar toch vooral in de VS. Dat is ook niet zo gek. Hij was ooit zeer omstreden en in de VS is alleen dat al goed voor verkoopcijfers. Daarnaast heeft muziek waarbij de act een integraal onderdeel is per definitie een grotere markt in het land van de showworstelaars. Dat neemt niet weg dat Cooper in de loop der jaren heel wat door de wol geverfde muzikanten in zijn band en op zijn platen heeft gehad. Op zijn 25e album Along Came A Spider is dat weer het geval. Okee, Kiss-drummer Eric Singer is de enige bekende naam, maar Keri Kelli, Jason Hook en Chuck Garric zijn relatief onbekende, maar ervaren muzikanten uit de L.A. scene. Daarnaast speelt Ozzy een stukje mondharmonica mee en Slash maakt op de singleversie van "Vengeance Is Mine" weer eens zijn opwachting, maar een sterrenbezetting kun je het niet noemen. Nu zegt dat niet alles, en de beschrijving van een samensmelting van het theatrale van zijn vroegere werk met een heavy stijl in de bio klinkt goed. Jammer genoeg is veel van wat misschien ooit heavy was in de productie gesneuveld. Een paar tracks zijn lekker heavy, maar het merendeel is toch echt popmuziek op volume zoals we dat van bands als Kiss gewend zijn. Gezien het eerdere werk van Cooper is dat natuurlijk ook helemaal niet onlogisch. Het verhaal over seriemoordenaar Spider is een handige kapstok voor een album met stevige seventies-glaminvloeden. Een waanzinnig verkoopsucces zal dit album niet worden, maar in het oeuvre van Cooper is dit een degelijk, zij het wat voorspelbaar album.

Storm
VA - Radio Tour de France (3cd)

Ewie
The Hold Steady - Stay Positive

Ludo
Ólafur Arnalds - Variations Of Static

Gr.R.
Matthew Good - Hospital Music

Prikkie
Judas Priest - Nostradamus

Timbo
The Gaslight Anthem - The '59 Sound

Joice
Black Kids - Partie Traumatic

Blizzard
Fear My Thoughts - Isolation

Stonehead
Mini Roc - Miniland / Woost - Teleskopia (sampler) / One-Two - The Story of Bob Star

DubbelMono
Spinvis & Vinkenoog - Ritmebox

Spookrijder
Air France - No Way Down EP / Fleet Foxes - Fleet Foxes

Ik ben nooit een grote Mötley Crüe-liefhebber geweest. Het ronduit puberale gedrag, compleet met de verheerlijking van alcohol- en drugsmisbruik, vechtpartijen en gemolde hotelkamers, hielp daar niet bij. Dat je dat een jaar doet, drie jaar misschien, maar pubers van in de vijftig, da's toch voornamelijk genant. Tegelijkertijd wisten ze er van tijd tot tijd wel degelijk prima songs uit te persen. Van het Amerikaanse type, erg radiovriendelijke anthems, popsongs op hoog volume, maar wel degelijk meer dan eens memorabele songs. Als ze zich serieus met muziek bezighouden is het dus zonder meer een band om rekening te houden. En jawel, op Saints Of Los Angeles - hun eerste studio-album sinds 2000 - zijn ze serieus bezig geweest met muziek, en dat hoor je. De teksten schijnen autobiografisch te zijn, dus die heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. De songs zijn uiteraard nog steeds radiovriendelijk. Dat heeft de heren er echter niet van weerhouden binnen hun genre van de glam- en sleazerock een stel lekkere songs te pennen. Goede hooks, refreinen die zich meteen in je hoofd nestelen en een lekker heavy, evenwichtige productie van James Michael - eerder medeverantwoordelijk voor het uitstekende geluid van Scorpions' Humanity: Hour I. Hoewel de songs echt niet allemaal even sterk zijn, heb je nergens het gevoel naar een vullertje te luisteren - en dat is wel eens anders geweest. Van mij mogen de heren wel eens geboekt worden voor Arrow. De opener zal dan ongetwijfeld "Welcome To The Machine" ('Step right up and listen/ Welcome to the show/ Sign on the x to sell your soul') zijn, merkwaardig genoeg de achtste song op deze cd. De overjarige pubers zijn hier stiekem ook volwassen muzikanten in vorm, op misschien wel hun beste album ooit.

Waarom geef je als klein Nederlands label een plaat uit van een gemiddeld Engels poppunkbandje? Want als 3 Storeys High iets is, dan is het ontzettend gemiddeld. Grappig dat de band zich wil spiegelen aan Blink 182 en New Found Glory maar dat ze vaker doen denken aan brave tienerpunk zoals Simple Plan en Good Charlotte die maken. Luister maar eens naar "Get Up" zonder aan een hitje van een van deze twee bands te denken. Maar, de zomer schijnt er nu echt aan te komen, dus laat ik niet flauw doen. Op Put It On Repeat staan tien vrolijke meehuppelnummers met best aardige refreinen. Maar toch... deze jongens gaan echt geen potten breken, hoe vrolijk hun deuntjes ook klinken. Niet dat ze minder zijn dan bijvoorbeeld Simple Plan, maar die band heeft een groot internationaal platenlabel achter zich staan die een nieuwe plaat of single door de strot van de doelgroep kan duwen. Deze aardige Britten moeten het doen met een klein Nederlands indielabel. Hoewel, in Japan en China schijnen ze ook een label te hebben. Gek dat het in het eigen Engeland nog niet zo lijkt te lukken. Of hebben ze daar toch door dat 3 Storeys High niet zo gek veel toevoegt aan de poppunkwereld? Laat ik positief afsluiten: Put In On Repeat is leuker dan alle platen van Simple Plan bij elkaar. Steek die maar in je zak.

De Tour de France is twee weken oud en helaas al weer flink wat schandalen rijker. Het doet me elke keer weer een beetje pijn als ik hoor dat er weer zo'n oetlul is geweest die niet van de pot met verboden vruchten af heeft kunnen blijven. Toch is mijn liefde voor het wielrennen in het algemeen en de Tour de France in het bijzonder onvoorwaardelijk. Uiteindelijk is het toch altijd man tegen man en man tegen de elementen. Hoeveel dope je ook in je lijf gestopt hebt, je moet nog steeds verdomd hard trainen om die puisten over te komen of om tegen de zestig in het uur op het vlakke te kunnen rijden. Het liefst volg ik de Tour op Radio 1. Luisteren naar het verslag van Jacques Chapel bij een massasprint of een spannende bergetappe en de muziekkeuze van Herman van der Velden, prachtige radio vond ik het. Helaas overleed Chapel vlak voor deze Tour en is Van der Velden al me met pensioen, maar hun vervangers werken op dezelfde voet verder. Een cd van de verslagen van Jacques Chapel zal helaas niet zo snel verschijnen, de smaak van Van der Velden is nu geweldig vastgelegd op de drie cd's tellende verzamelaar Radio Tour de France. Stapels Franse liedjes naast bekende namen van vaderlandse bodem zoals Hazes, De Groot, Rowwen Hèze (die speciaal voor deze cd een nieuw liedje schreven), natuurlijk The Amazing Stroopwafels' Oude Maasweg en een enkele verdwaalde (niets-Franse) buitenlander. Het gros van de lezers hier vindt het vast niet verantwoord om ervan te genieten, ik doe het met volle teugen als warming-up voor de Alpen-cols van de komende dagen.

Eind jaren tachtig van de vorige eeuw hoorde ik voor het eerst de stem van Diana Ozon. Op de dubbelelpee Gramschap droeg ze enthousiast en muzikaal, begeleid door het getik van een rammelende spuitbus, een gedicht over graffiti voor. Gramschap was gevuld met punkpoëzie, kaal voorgedragen, maar soms ook begeleid door elementaire muziek: een krassende gitaar of een simpel ritme. Zo'n twintig jaar later leent Diana Ozon haar stem weer voor een muzikaal project. Deze keer samen met Bart FM Droog, lid van de Dichters uit Epibreren, voormalig stadsdichter van Groningen (tegenwoordig van Emmen) en al jaren bezig met poëzie. Op muziek van Wil Schmal (ex-Jammah Tammah) laten ze hun poëzie horen. Maatschappijkritische teksten ("Pastores Futuant", "Nieuws") worden afgewisseld met melodramatische gebeurtenissen ("De krantenjongen"), liefdesverklaringen ("Liefde") en prachtige familiegeschiedenissen ("Napoleon ontmoet de Droogs"). Hoewel het in essentie om voorgedragen gedichten gaat, levert de podiumervaring van de twee dichters en de felle gitaarlicks, de stompende trombone en elementaire ritmes (soms ska, soms Kift-achtige hoempapunk) een prachtig resultaat op. Podiumpoëzie, maar dan net een stapje verder.

Op de plaat Gramschap stond ook ene Simon S. Mussenoog, die een tirade afstak tegen "Burgersla". Deze satirische en boze punkpastiche op de naam van de eeuwig-lieve Simon Vinkenoog krijgt nu een mooie knipoog. Voormalig punkdrummer Spinvis eert de tachtig geworden dichter met de geluidscollage Ritmebox. Uitgevoerd als boek met cd en in een beperkte oplage uitgebracht. De gemiddelde dichtbundel in Nederland heeft een oplage van maximaal een paar honderd exemplaren. Ik vraag me af of Simon Vinkenoog de afgelopen jaren zelfs maar een paar honderd exemplaren van zijn boeken wist te verkopen. Dat zet de 'gelimiteerde oplage van 2000 exemplaren' in een iets ander perspectief. Maar daarmee wil ik niets afdoen aan de muzikale collage die Spinvis gemaakt heeft van teksten van Simon Vinkenoog (maar ook William Burroughs horen we voorbij komen, net als Adriaan van Dis). Vinkenoog is een dichter die je vooral moet horen en het liefst moet je ook zijn fladderende figuur op je netvlies hebben. Daarmee past hij perfect in de traditie van podiumdichters waar ook De Drie Boeddha's uit voort komen. Als literair document en cadeau voor de oude dichter is het zeer geslaagd, maar zoek er vooral niet de kenmerkende Spinvis-liedjes. Mocht je overigens achter het net vissen, dan kun je op de site van Excelsior zeven nummers downloaden: de Ritmebox EP.

Als de zang de zwakke plek is van een band, dan vind ik dat best vervelend om daar over te beginnen. Zo'n zanger is toch vaak het boegbeeld en spreekbuis van de band, en als je de band zou willen adviseren eens verder te zoeken, dan, nu ja je snapt het wel. Zo ver zou ik in het geval van Discourse Avenue absoluut nog niet willen gaan, maar feit is wel dat ik zanger Roelof de Brouwer de zwakste schakel vind op deze ep. Op zijn beste momenten ("The Take Over") doet hij denken aan Henry Rollins, maar dat is ook niet de keizer onder de zangers. De rest van de band en de tracks op November March zijn overigens wel dik voldoende. Discourse Avenue kan ik moeilijk stijlvast noemen, want zo ongeveer elk nummer zetten ze weer een ander stijlmasker op en dat kan ik dan wel koel vinden, maar dat zou wel eens niet voor iedereen kunnen tellen. Van dreigend naar swingend, van core naar indie, deze Brabanders draaien hun hand er niet voor om. Dát zou ik ook zeker niet veranderen. En die zanger, die went ook wel.

Aan de zanger van Makazoruki hoef ik al lang niet meer te wennen. Niet dat hun zanger wel de kroonprins onder de zangers is overigens. Makazoruki's vorige titelloze album was al ijzersterk. Deze plaat van de uit Bosnië afkomstige, maar vanuit Nederland opererende band liet gepassioneerde, maar melodieuze noise horen en daar gaan ze op de Analogue Breakfast stug mee verder. Toch heeft deze band zich wel verder ontwikkeld. Deze nieuwe ep klinkt duidelijk minder ruw en boos dan zijn langspelende voorganger. Het komt de band ten goede dat ze vooral hun boosheid controleren. Vooral het knallende, knorrende baswerk en de giftige gitaarpartijen komen in deze vier nieuwe tracks veel beter tot zijn recht. Op zijn sterkst is de band als ze in hun moedertaal "Linije Krive" zingen, want het Engels van Pablo Makazoruki is niet zijn sterkste kant als hij 'echt zingt' in het openingsnummer "Show Girl". Maar des te gepassioneerde hij tekeer gaat, des te beter het van zijn tong rolt. En passie, dat is nu juist Makazoruki's grootste pluspunt, dus dat scheelt.

Beyond The Brightness is grotendeels het kindje van John Roger Olsson, een Zweedse singer/songwriter, die wel weet hoe je een liedje in elkaar steekt. Fijne harmonieën, jazzy wendingen. Zo vermengt het beste nummer "Secrets Revealed" een droge ritmesectie met scherpe gitaren en warme toetsen, op een manier die je ook vaak bij Karate terughoort. De andere acht liedjes zijn al even stemmig en onnadrukkelijk. Heel toepasselijk werden ze opgenomen in een bioscoopzaal. Het droevige "On The Losing End" had tijdens het moment kunnen klinken waar in Eternal Sunshine of The Spotless Mind kinderen "Row, Row, Row Your Boat" zingen. Olsson heeft -verrassend- een zachte, vriendelijke stem, die over de gehele linie, maar nergens voor de volle honderd procent, aan Ben Gibbard van Death Cab For Cutie doet denken. Het geluid is heel erg Plans, maar het niveau van de liedjes en het toch wat suffe gevoel dat ze uitstralen is beter te vergelijken met de solo-plaat die Chris Walla onlangs liet verschijnen. Daarbij past een vergelijkbaar slotnummer. "Trapdoor" is Olssons' "It's Unsustainable", met zachtjes post-rockende gitaren en een klagerig gezongen depri-tekst waar ik even geen zin in had. "You told me that I, I am nothing." Dit is typisch zo'n album dat je onmogelijk kunt haten, maar dat tegelijkertijd niet meer dan een blanco gevoel oproept.

An Pierlé, hoe zou het toch met haar zijn? Wij werden bij File Under zelfs een beetje verliefd op haar. Maar sinds de laatste cd uit 2006 en de aansluitende toer is het stil. Tja, je loopt dan het gevaar dat wij stiekem om ons heen gaan kijken of er elders nog iets te snoepen valt. De Belgische Myriam G.S. Mestiaen is een mevrouw die op het juiste moment naar ons lonkt. Zij doet dit onder de bandnaam Kiss Of Life, die inderdaad wat lekkerder bekt dan haar eigen naam. Mestiaen is onder haar eigen naam echter wel bekend als beeldend kunstenaar. Bij de eerste 150 exemplaren van haar debuut krijg je zelfs een zeefdruk van haar cadeau. Haar muziek doet mij dus aan An Pierlé denken. Dit komt door het gebruik van de piano en vooral haar stem. Toch is ze geen kopie. Er zijn meer invloeden. Ik noem een Kate Bush (ligt voor de hand als je An Pierlé noemt), maar er zijn ook jazzinvloeden die bijvoorbeeld weer te vinden zijn in het werk van Nina Simone. Haar grote hulp was een oude bekende van ons dirk Blanchart. De wegen die ze met Kiss Of Life bewandelt zijn soms best commercieel en toegankelijk zoals in opener "Recycling Woman". "The Soul Is Blind" is daarentegen een tranentrekker en "Teach Me" geen makkelijke kost. De eerste single "Hangover Blues" zou niet mijn keuze geweest zijn, al werkt het nummer wel naar een verdienstelijk hoogtepunt toe. Het echte venijn komt er in mijn oren pas uit in het bloedstollende "Riverman" mede door een The Edge-look-a-like-gitaargeluid. Het jazzy "Today I'm Living" kan mij wat minder bekoren, maar dat ligt puur aan mij. Niet aan haar. Nee, laat Myriam G.S. Mestiaen maar schuiven. Zeker met zo'n begeleidingsband maakt ze indruk.

Zes albums uitbrengen binnen zeven jaar. Niet veel bands zullen dat Fear My Thoughts nadoen. Fans van deze Duitse metalgasten hoeven (tot nu toe) dus nooit lang op een opvolger te wachten. Zelfs het aantrekken van een nieuwe zanger heeft niet tot gevolg gehad dat het nieuwe album, met de titel Isolation, met erg veel vertraging uitgebracht wordt. Wel is het zo dat de muziek een ietwat andere richting op is gegaan. De invloed van de nieuwe frontman Martin Fischer is hierin merkbaar. Hij heeft zelf de verantwoording op zich genomen voor het componeren, bespelen en opnemen van alle synthesizer- en orgelpartijen. De band is sowieso van het principe do it yourself. Zo hebben de opnames van het album door gitarist Patrick Hagmann plaatsgevonden in de eigen Black Halo Studios en is het concept en het ontwerp van het artwork door gitarist Markus Ruf. De van origine hardcore band met vele invloeden uit de death metal heeft met Isolation wederom een goed album afgeleverd. De nodige agressiviteit waarmee ze de nummers aangrijpen ontbreekt gelukkig nog altijd niet, luister maar eens naar "Pitch Black". Met de hulp van producer Daniel Bergstrand (Meshuggah, In Flames, Soilwork, Strapping Young Lad), die voor zowel het mixen van het album als ook voor het opnemen van de vocalen zorgde, is dit een solide, stevig en prima album geworden, waar maar weinig negatiefs op aan te merken valt.

Omdat iedereen die meewerkt aan File Under hier voor zijn lol zit en het allemaal liefdewerk-oud-papier is, vraag ik geregeld aan een van de schrijvertjes of hij het ziet zitten om de een of andere plaat te bespreken. Zo niet, nou, dan is er ook geen man overboord en speel ik de cd door aan een ander of dan doe ik 'em zelf. Daardoor zat ik dus met de nieuwe G. Love opgescheept. Prikkie zijn letterlijke woorden zal ik u besparen, maar na Lemonade, het teleurstellende debuut van G.Love op Brushfire Records, had hij wel even de buik vol van de muziek van Garett Dutton, zoals G.Love eigenlijk heet. Geen punt natuurlijk, dan neem ik 'em wel mee in mijn wekelijkse luistersessies. En na die sessies kan ik niet anders concluderen dan dat Prikkie iets te snel G. Love afwimpelde. Op Superhero Brother herpakt G.Love zich namelijk met verve. Misschien komt het wel doordat er deze keer geen plek is ingeruimd voor beroemde gasten. Van mij hoeft dat ook niet, dat G.Love zij-aan-zij staat met Donavon Frankenreiter, Ben Harper en (zijn labelbaas) Jack Johnson. Dat vond ik op Lemonade zelf ook helemaal geen meerwaarde. Op Superhero Brother komen nog wel wat gastmuzikanten aanwaaien, maar dat is vooral functioneel. Zo wordt "City Livin'" ondersteund door flink wat koperwerk. De basis is echter altijd G.Love en zijn trio en die dan lekker samen blues, soul, funk en een snufje hiphop (om het af te maken) in de pot roeren. Het resultaat is dan wel redelijk voorspelbaar op dit tiende G. Love-album, maar het is wel degelijk weer zeer genietbaar.

De bandnaam Echovalve is naar het Nederlands vertaald iets als 'Echoklep'. Laat dat nou precies de groep omschrijven. De jongens hebben onlangs hun debuut Helloagaingoodbye uitgebracht. De zang doet erg denken aan 'onze' Roger 'Intwine' Peterson, dit met lekker uithalen en vooral echoënde effecten. Door andere media wordt de nieuwe band vooral omschreven als een mix van Creed, Disturbed en Alter Bridge. Dat is waarschijnlijk te danken aan het productiewerk: de gitaren zijn erg op de voorgrond gezet en zijn duidelijk hét handelsmerk van het viertal. De elf nummers die het album telt laten zien dat de Amerikaanse band erg veel in zijn mars heeft. Merkwaardig aan het schijfje is dat we de titeltrack pas op het einde vinden. Deze geeft samen met de single "Dirty Little Secret" wel een goed beeld van wat we op dit album kunnen verwachten. De videoclip mag dan beschamend goedkoop zijn, de muziek is gelukkig indrukwekkend genoeg. Met de juiste marketing zou dit best een grote band kunnen gaan worden. Hoewel ze niet erg vernieuwend zijn, vallen ze qua kwaliteit genoeg op.

"In het grote bos, vlak naast de grootste boom van het hele bos, stond een grote paddestoel met een rode hoed met witte stippen. Achter de paddestoel stond een bosje onkruid. Maar wie het onkruid opzij zou trekken, zou een heeeeel klein deurtje ontdekken. Achter dat deurtje woonde namelijk een kaboutertje. Een heel klein kaboutertje, dat 's avonds graag bij zijn huisje zat, als de mensen het te eng vonden worden in het donkere bos met zijn schaduwen en echoënde geluiden. Hij deed dan zijn muzikantenmaillot aan, zette een guitig petje met een veer op zijn hoofd en speelde naar hartelust op zijn luit. Uit het hele bos kwamen de dieren om te luisteren. Vossen, eekhoorns, kraaien, hazen, gebroederlijk luisterden ze naar het getokkel van het kaboutertje. Vaak was er ook een elfje bij, dat het vredige getokkel begeleidde met haar heldere stem. Het kaboutertje begon met een fraai instrumentaal stukje, waarbij een ander kaboutertje op een houten orgeltje speelde, zo nu en dan speelde het kaboutertje iets ouds, zoals zijn eigen liedje "Rainbow Eyes", of een liedje van de Grote Vetgekuifde Reus ("Can't help falling in love"), soms was het BZK (Band Zonder Kabouters)-hoempa van de ergste soort ("Toast For Tomorrow"). Sommige dieren merkten dat het kaboutertje weer best vaak speelde als heel vroeger, toen het kaboutertje nog The Leprechaun In Black werd genoemd. Maar alle dieren vielen na verloop van tijd in slaap van het getokkel, de renaissancehoempa en het knappe maar o zo saaie gezang van het elfje. Zo kon het gebeuren dat toen het kaboutertje klaar was met spelen het helemaal stil bleef in het bos. Afgezien van wat vredig gesnurk."
Kolere, wat heb ik een pesthekel aan sprookjes. Ome Storm, hoef ik nou nooit meer iets van Blackmore's Night te recenseren? Als 'ie Candice Night en die Modern Talking-programming eruit heeft gedonderd wil ik er weer iets van horen. Tot die tijd echt niet meer.

Daar lees je dan weer niks over in de reguliere muziekpers: er was een vervolg op Thom Yorke's spookachtige soloplaat The Eraser in de vorm van The Eraser Remixed. Half maart verschenen er opeens drie vinylplaten met een fraai goudbedrukte hoes, met in totaal negen remixes. Maar ik heb geen platenspeler, dus ik wachtte op de cd-release, die er in juni zou zijn en dan eigenlijk nog alleen in Japan ook. Die cd is er uiteindelijk nooit gekomen. Blijven de MP3's over, en daar moet echt iets over geschreven worden, want ik ben nogal fan van dit soort experimenten. Vooreerst: van het fenomenale titelnummer met achtergrondzang van Jonny Greenwood is iedereen met zijn fikken afgebleven. En in alle overige tracks die wél op Remixed staan zit natuurlijk weinig samenhang. Hooguit dat de remixers serieus en enigszins voorspelbaar blijven. Terecht, want de afgelopen twee jaar is er maar weinig verschenen dat de originele Eraser qua sfeer benadert. Geen toeval dat The Eraser Remixed aftrapt met een typische en relatief rustige remix van Burial, waarin je het bijna hoort regenen, en dat ook Various gevraagd is om een remix af te leveren, die mooi diep is geworden. Ook is Modeselektor present, dat ik al eerder heb bejubeld: hoewel er aan "Skip Divided" beats zijn toegevoegd die iets meer rechttoe-rechtaan klinken dan het origineel, behoudt het nummer zijn loom-dreigende stijl en wint het iets wiegerigs. "Atoms for Peace" was op het origineel al een vullertje en Four Tet kan daar met zijn fijne xylofoon niet zoveel aan verbeteren, hoewel de Sigur Ros-achtige 'solo' halverwege een vondst is. En in Cristian Vogels remix van "Black Swan" krijgt de basgitaar de sinistere hoofdrol. Daarmee hebben we de pluspunten van het album gehad. De remixes blijven tot dan toe in elk geval even genietbaar als het origineel. Vogels tweede remix en die van The Field lijken er nauwelijks op en zijn dat prompt minder. Gedurfd is dat wel, vergeleken met de andere remixen, maar ook enigszins overbodig, al maakt The Field een fijn stuk ambienttechno. Ook The Bug haalt een synthlijntje en daarmee de ziel weg uit "Harrowdown Hill" en zet er een smerige baslijn voor terug. En dan was er nog een flutremix van Surgeon (wie?). Kortom, ergens snap ik wel waarom dit niet op cd verschijnt. Maar van de betere tracks is dat zonde.

Ik vind het wel grappig dat ik, ondanks het feit dat ik post-rock eigenlijk doodverklaard had, steeds weer voor de bijl ga. Nu is het weer voor Russian Circles. Die komen niet vanachter het vroegere IJzeren Gordijn vandaan, maar 'gewoon' uit Chicago. Dat ik voor de bijl ga komt doordat dit drietal vooral níet stinkend hun best doet om als de volgende Explosions In The Sky-epigoon bestempeld te worden. Ze halen hun invloeden veel meer uit hun eigen stad. Daar komen namelijk ook de machtige post-metal-mannen van Pelican vandaan en dat ademt door in de tracks op Station. Maar ook aan Isis doet Russian Circles - ookal is hun muziek geheel instrumentaal - van tijd tot tijd denken. Op het eerste gehoor lijkt de diversiteit in het songmateriaal misschien niet zo groot, de variatie is er zeker wel. Het zijn juist die sluimerende verschillen en overgangen die Station boeiend maken. Na een ingetogen opening met fraai gitaarwerk van Mike Sullivan gaat het bijvoorbeeld langzaam over naar "Harper Lewis" dat uiteindelijk door de knorrende bas van ex-These Arms Are Snakes en het venijnige gitaarwerk als je over je schouder terug kijkt, er heel anders bij ligt dan je onderweg vermoedde. Maar ook in verfijnde details is Station interessant. Bijvoorbeeld als de dubbele bas van inhuurkracht en stadsgenoot Morgan Henderson (van Blood Brothers-faam) binnen komt rollen in het slotnummer "Xavi". Een weldadig moment.

Onstabiel maar krachtig
Voetbal is heilig. Zo schijnt het althans. Alle schema's voor de show van Dimmu Borgir in het Haarlemse Patronaat moesten namelijk worden omgegooid, zodat de fans na afloop van het concert in ieder geval de tweede helft van de E.K. kwartfinale Nederland - Rusland nog konden zien. Je zou verwachten dat het publiek tijdens het optreden met de gedachten dus ergens anders zat. Maar gitarist Sven Atle Kopperud, beter bekend onder het pseudoniem Silenoz, heeft daar weinig van gemerkt. 'Ik geloof niet dat ze erg afgeleid waren, nee.'

Nu maakt Dimmu Borgir genoeg herrie om je zinnen te verzetten, dus echt een strijdplan om de aandacht van de fans te trekken was niet nodig. 'We hopen gewoon dat alles technisch gezien werkt als we het podium oplopen. Dat was vandaag overigens niet zo, het begin was een beetje een zooitje. Maar verder was het goed. Het is geven en nemen, en de fans hebben vanavond ontzettend veel gegeven!'

Bij de release van Psychedelic States: Colorado in the 60s beloofde reissuelabel GearFab al deze cd met het complete werk van The Higher Elevation en de eerdere incarnatie The Monocles. Hoewel ze redelijk succesvol waren met hun singles, hebben ze om redenen die ook hier niet opgehelderd worden, nooit de kans gehad om aan het grote werk mogen ruiken. Pech? Verkeerde plek, verkeerde moment? Toch waren er een boel mensen die in het kunnen van deze band geloofden. John Sebastian speelt bijvoorbeeld mee op "Wizard of Love" en de destijds bekende DJ Dave Diamond vertelt het met psychedelische cliché's doorspekte verhaal van "The Diamond Mine" over een backing-track van The Monocles. Het was een band die van alle markten thuis was. Of ze nu de muziek van de British Invasion gebruikten ("Let Your Lovin' Grow", "You Don't Know"), de bizarre aspecten van psychedelica beschreven ("Psychedelic") of powerpop speelden ("Here Comes Sunshine"), ze kunnen in elke eredivisie mee. Hoogtepunten uit hun oeuvre waren "Boogie Man" en "The Spider And The Fly" (denk aan ZZ & De Maskers' "Dracula"!), "Crazy Bicycle" en het Byrds-achtige "Highway 101". Alleen al met deze handvol tracks verdienen ze een plek in het pantheon van de jaren zestig.

Ik houd heel erg van verrassende versies van (mij) overbekende nummers waarin voor een nieuwe insteek gekozen wordt. Die bewijzen vaak dat een goed liedje een goed liedje blijft, op welke manier je het ook speelt. Daarom houd ik ook zo van bijvoorbeeld Susanna and the Magical Orchestra. Daarom houd ik nu ook van Hellsongs. Harriet Ohlsson heeft net als Susanna Wallumrød een geweldige stem, net iets poppier dan Susanna. Met dit als sterke wapen in de ene hand en in de andere tien fantastische arrangementen maakt dit Zweedse trio - twee man en een dus fijne zangeres - op Hymns In The Key of 666 tien zeer bekende tot iets dat ze zelf lounge metal noemen. Die benaming is net als de bandnaam en albumtitel eigenlijk te flauw voor woorden. Ze doen zichzelf hier, net als met de hippie-achtige hoes, wat mij betreft zeker mee tekort. Laat je hier alsjeblieft nier door weerhouden. De prestaties die op Hymns... geleverd worden durf ik met een gerust hart geweldig te noemen. Hoe het trio van Megadeth's "Symphony of Destruction" Feist-achtige vrolijkheid maakt is ronduit zalig en zal iemand als Marty die net als ik voor beide een zwak heeft doen glimmen. Metallica's "Blackened" krijgt zo'n zelfde overweldigende behandeling. Ook de downtempo folk-versie van Twisted Sister's "We're Not Gonna Take It" is verwonderend, net als de versie van Slayer's "Seasons In The Abyss". Die laatste is veel beter dan Tori Amos' poging tot het coveren van een Slayer-nummer. Kippenvel krijg ik bij de versie van "Paranoid" dat je in eerste instantie helemaal niet herkent. Briljante cd.

Er zijn niet veel cd's geweest in mijn leven waarbij ik direct bij de eerste keer draaien uitriep "Dit is geniaal!" en waarvan ik dat tegenwoordig nog vind. De grote uitzondering op die regel is Since I Left You van The Avalanches uit 2001. Niets minder dan een meesterwerk: het hele album schijnt te zijn opgebouwd uit zo'n 900 samples. Daarvan zijn er inmiddels enkele honderden bekend, al is de prijsvraag uit een interview destijds (waar de sample van de Rolling Stones' "Satisfaction" precies zit) bij mijn weten nog nooit met succes opgelost. Enfin: de fans wachten al bijna acht jaar op een tweede album, dat dit of komend jaar zomaar eens zou kunnen verschijnen. Hun zou ik willen aanraden: check ook het debuut van Sonny J eens. Disastro is een behoorlijk lekkere zomerplaat, waarop tracks als "Handsfree", "Can't stop moving", "Cabaret Short Circuit" of "Disastro" vintage genoeg klinken om zó voor Avalanches-materiaal door te kunnen. Met samples van Donna Hightower, Shirley Bassey en Jack Jones kon dat ook bijna niet anders. Het probleem met Disastro is alleen dat er ook wat tracks in heel andere stijlen opstaan. "Belly Bongo" heeft iets weg van de Basement Jaxx en een popballad als "Sorrow" is ook heus niet verkeerd, maar wat doet-ie nou eigenlijk helemaal op dit album? En wat doen die gitaren in tracks als "Enfant Terrible" of "Strange Things"? Gelukkig kan het vrij verslavende "Doing a tango" nog wel eens heel erg veel dansvloeren gaan veroveren. De bijbehorende videoclips vol groepsdans zijn nogal belachelijk en je kunt je sowieso afvragen hoe origineel Sonny J nu écht is, maar als dit de manier is waarop platenmaatschappijen hun oude catalogus afstoffen dan mogen er van mij nog heel veel van dit soort albums verschijnen. De helft van het werk erop is namelijk meer dan uitstekend. Sowieso is het heerlijk om weer eens ouderwetse soulblazers te horen, in plaats van de kunstmatige nabootsingen die je tegenwoordig vaak hoort. Sonny J, of hoe je ook echt heet - 'Graham'? 'Sonnington James III'? Niet te verwarren met drum 'n bass-held Jonny L bovendien - van harte bedankt! Hiermee kan ik er wel weer een zomer tegenaan.

'Jnnk vroeg of ik nog een dag naar de Affaire kom de komende week. Dat kan toch wel?'
'Natuurlijk kan dat wel. Is dat een dag die Affaire? Of langer?'
'Langer, het loopt gelijk op met de zomerfeesten in Nijmegen. Zeven dagen, tot en met vrijdag, is er gratis muziek op verschillende podia.'
'Welke dag wil je gaan dan?'
'Ik moet nog met jnnk overleggen, maar ik denk de donderdagavond. Dan staan er namelijk een paar acts die ik heel graag wil zien.'
'En dat zijn?'
'Het zegt jou niets vrees ik. En vele anderen ook niet, maar dat is eigenlijk wel de charme van de Affaire, daar valt nog wat te ontdekken. Maar ik zou heel graag Phosphorescent nog een keer zien en Mugison, de bebaarde IJslandse held.'
'Zegt me inderdaad helemaal niets.'
'Mugison ken je in ieder geval wel een beetje hoor.'
'Oh, dan weet je meer dan ik.'
'Nee hoor, daar zitten namelijk nu al een uurtje naar te luisteren.'
'Grappenmaker! Maar dit klinkt nou niet bepaald als het IJslands dat wij meestal luisteren. Feeëriek is anders.'
'Ja, maar de man was echt knap briljant toen ik 'em zag op Eurosonic afgelopen januari, waar hij met zijn opa samen speelde. Rauw en ongepolijst schreeuwde deze knakker de longen uit zijn lijf.'
'Ik kan me wel voorstellen dat die live heel veel energie uitstraalt. Dat heeft het op deze cd namelijk ook al. Het is wel een beetje Tom Waits-achtig.'
'Ja, of Krang-achtig of Captain Beefheart-achtig. Zo zou je het ook kunnen noemen. Maar vooral ook magistraal. Op cd is het al zwaar briljant, vooral omdat hij het op Mugiboogie nog breder trekt. Soms is het bijna industrial. Maar op het podium is het pas echt ruwe bolster. Vandaar dat ik wil donderdag.'
'Ik vind het prima hoor.'
'Mooi, dan ga ik nu jnnk mailen.'

Gister maakte ik het uit met mijn vriendin, dus misschien is dit niet de juiste dag om een recensie te schrijven. Misschien dat The Beach Boys-achtige klanken van Goodnight Monsters me op kunnen vrolijken? Dat zou wel zo moeten zijn, want iedereen zou hier vrolijk van moeten worden! Blije deuntjes met rockabilly-refreintjes, dat kan bijna niet mis gaan. Toch lukt het ze niet mij volledig op te fleuren, waarschijnlijk voornamelijk omdat de zang me licht vals aandoet. Dat zullen anderen misschien wel mooi vinden, maar ik ga me eraan storen. Summer Challenge doet me vaak denken aan Daryll-Ann, toch niet de minste vergelijking, lijkt me. Maar daar waar Daryll-Ann toch wat triests over zich heen heeft, daar heeft Goodnight Monsters een vleugje zomerpret in hun nummers gestopt. En zomerpret, daar zitten we nu wel op te wachten. De vakantietijd is begonnen en daar horen zomernummers bij. Nummers die je jaren later terughoort en waarbij je dan terugdenkt aan die blije, vrolijke en gezellige zomer van 2008! In mijn geval zal dat niet zo zijn, maar ik hoop dat velen dat wel zullen hebben. En misschien ook wel bij het luisteren van een nummer als "First One On The Beach", hoe kan het anders met zo'n titel!

Een intiemer moment dan iemand van dichtbij zien slapen is er volgens mij niet. Kaki King poseert zo op de hoes van Dreaming Of Revenge. Ze lijkt me een lieverd. Ik heb echter nog nooit van haar gehoord. De platenmaatschappij geeft hoog op van Malcom Burn, de producer van dit album. Hij zou bekend moeten zijn van het werken met Daniel Lanois, Peter Gabriel en Emmylou Harris. Ik heb ook nog nooit van hem gehoord. Als ik de namen van de artiesten lees dan heb ik al zo'n vermoeden waar het muzikaal naartoe gaat: een clean geproduceerd album met sterke liedjes. De specialiteit van deze New Yorkse van nog geen dertig jaar oud is de gitaar en vooral het ritmisch bespelen ervan. Als ik de cd dan daadwerkelijk draai hoor ik sfeervolle liedjes waarbij King mij in eerste instantie aan Björk doet denken. Ze mist echter het hoge in haar stembereik. Als ik dan zie dat King naast de gitaar ook haar weg weet met percussie, basgitaar, keyboards dan ben ik op zich nog vol bewondering. Er doet alleen ene Malcolm Burn mee die voornamelijk de keyboards beroert. En de wijze waarop dit laatste gebeurt, daarvan krijg ik jeuk. Hij smeert het geluid namelijk helemaal dicht. Het klinkt op je stereo geweldig, maar de emotie slaat ermee dood. Hoe King ook haar best doet. Nu ken ik de eerste twee albums van haar niet, maar Dreaming Of Revenge vind ik ronduit saai. Er mag best heel wat van dit lieve af. Hopelijk is de opvolger haar Dreaming Of Revenge. Concluderend, zoals ik al zei: een clean geproduceerd album, alleen de sterke liedjes komen er niet uit.

Meestal is het de andere helft van Sunn o))) - Stephen O'Malley - die zijn creativiteit niet kan beteugelen en dat middels allerhande projecten (KTL, Gravetemple, Aethenor, Ginnungagap, en nog vele andere) de wereld instuurt, maar zo nu en dan laat ook Greg Anderson zich gelden. Normaal gesproken heeft hij het druk genoeg met het runnen van zijn label Southern Lord, maar gelukkig heeft hij tijd gevonden om zich weer eens muzikaal te laten horen zonder monnikspij aan. Gelukkig, ja, want samen met Gentry Densley is hij de kern van Ascend, en dat is een verdomd goede kern. Natuurlijk kun je niet onder de Sunn o))) vergelijking uit, want ook op Ample Fire Within zijn de donkere, depressieve doomdrones niet van de lucht. Maar Ascend is meer: rijker geluid met behalve gitaar ook orgel, trombone, drums en zelf gitaarsolo's (van Soundgarden's Kim Thayill!), en qua totaalgeluid toch ook minder massief; de keel wordt niet continu dichtgeknepen. Een nog groter contrast zijn de vocalen; Densley laat namelijk horen graag nog Tom Waits te luisteren, en die grofkorrelige stembanden passen wonderwel goed bij de intense en behoorlijk afwisselende doom/dronemetal. Erg muzikale doom/dronemetal trouwens - niet dat je de fusionjazz-miles davis-mahavishnu orchestra invloeden zoals genoemd in de bio direct terug kan horen, maar ergens is dat gevoel wel op te vangen. Naast de Tom Waits-achtige vocalen nog een extra bewijs dat het genre nog lang niet uitgeroeid is. Erg fijne plaat dus, en voor doom/drone begrippen ook nog eens erg toegankelijk - relatief gezien natuurlijk.

Het valt niet mee om met rootsmuziek een hit te scoren. Toch is het de Duitsers van Smokestack Lightnin' gelukt toen ze in 2006 een cover van "The Unknown Stuntman" gebruikt zagen worden in een commercial. In een betere en rechtvaardiger wereld zagen we ze vaker terug in de hitlijsten. Maakt de David Bowie-cover "Kooks" geen kans, dan zijn er nog minstens twee of drie andere kandidaten te vinden op Heads of Agreement, hun tweede full-length. Een alt-countrysong als "The Change" bijvoorbeeld, of de rocker "Big Kahuna". Maar zolang we het met deze wereld moeten doen, zullen er voor bands als Smokestack Lightnin' alleen live-hits zijn. Bijvoorbeeld de tear-in-my-beer-track "Babes & Bucks", met het om meeschreeuwen vragende refrein 'I want babes & bucks and a pickup-truck / [...] / I want to be a star / with a Fender-guitar / and a big crowd every night'. Er zit geen originele noot bij en eigenlijk is elke riff en elke twang een countrycliché. Maar vrijwel nergens gaan ze over de rand van het pathetische en als ze dat wel dreigen te doen, bijvoorbeeld bij de a-cappella gezongen opener "In the morning I'll be gone", dan is er wel weer een oplossing in de buurt. Twee tracks later scheurt de rauwe gitaar in "No Hoot" het al te sentimentele sfeertje weer aan flarden. Smokestack Lightnin' weet waar ze mee bezig zijn en doen dat erg goed.

Little Feat's klassieke live-album Waiting For Columbus siert mijn cd-kast al jaren. In twee versies zelfs. Tussen alle live-albums die ik heb - dat zijn er zeker een paar honderd - is dit er een die ik meteen in de top tien plaats. Op dit album was Little Feat in topvorm met hun aanstekelijke New Orleans-funk-jazz-rock. Mét Lowell George, de frontman die in 1979 het leven liet. Voor velen was Little Feat daarmee definitief ten einde. Toch heeft Little Feat daarna ook prima werk afgeleverd. Dat is ook niet zo vreemd, want hoewel Lowell George blikvanger van de band was, was hij bepaald niet de enige songschrijver of alleen bepalend voor de sound. De huidige bezetting bevat alle vijf (!) andere bandleden uit de succesbezetting. De sfeer zit er dan ook als vanouds in op Join The Band van Little Feat and Friends. Die Friends zijn Hele Grote Namen als Vince Gill, Emmylou Harris, The Black Crowes' Chris Robinson en Sonny Landreth, om er maar een paar te noemen. Ook Lowell George's dochter Inara (Bird and The Bee) werkt mee aan dit album, in een versie van "Trouble". De songs zijn de bekende klassiekers van Little Feat, zoals "Fat Man In The Bathtub", "Oh Atlanta" en "Dixie Chicken", aangevuld met een stel rock 'n' roll-klassiekers. Je zou verwachten dat dit een feestje met lekker uitgelaten versies zou worden, waarin de gasten de songs grotendeels naar hun hand zetten. In de praktijk verschillen de versies vaak echter weinig van de originelen. Heerlijke originelen en heerlijke versies op dit album, maar zelden versies waar de gasten hun stempel op drukken. Daarmee is dit album toch meer een veredelde verzamelaar geworden dan een nieuw album. Van een waanzinnige band, dat wel.

Rustig worden van muziek die anderen op de zenuwen werkt. Ik stond er zelf ook een beetje verbaasd van te kijken dat me dit gebeurde bij Phantasia van de Japanse vrienden van LITE, maar het gebeurt me echt als ik naar dit album luister. De in de King Crimson-hoek te plaatsen mathrock die het viertal Kusumoto, Takeda (beiden gitaar), Akinori Yamamoto (drums) en Jun Izawa speelt blinkt uit in opzwepende repeterende patronen. En deze stralen op een rare manier rust uit voor mij. Het is het verschil tussen knap gestileerde mathrock die toch zijn spierballen laat zien en freaky progmetal zoals Liquid Tension Experiment dat bijvoorbeeld deed. Toch duurde het wel even voordat ik in de notenbrij de rust vond. Die kwam bij de eerste luisterbeurt namelijk absoluut nog niet bovendrijven. Dan jakkeren de elf tracks langs je heen. Pas na vaak draaien ging ik als het ware in trance zweven boven de muziek. Zoals een intercity op het station angstig voorbij kan stuiven, maar toch rust en regelmaat uitstraalt. Opstijgen van micro naar macro en de diepte weer in duiken waar nodig. Dan slaat de oase van rust die "Interlude" uitstraalt de vloer pats-boem nog krachtiger onder je voeten weg. Een magistrale omslag die je eigenlijk niet verwacht.

Serieus mannetje die Tricky. Ooit zag ik hem in een aardedonker en (toen nog) heel rokerig Paradiso met zijn rug naar het publiek knetterstoned zijn gal spuwen. De platen die Tricky na het prachtdebuut Maxinquaye maakte waren eigenlijk zonder uitzondering donker en onheilspellend. Ook als persoon lag hij continu overhoop met de pers en stond hij bekend als een agressief type. Onlangs zag ik voor het eerst in jaren bij Jools een interview met Tricky en zag ik tot mijn verbazing een vriendelijke kletser die met zijn nieuwe plaat Knowle West Boy alle mensen uit zijn jeugd in een achterbuurt in Bristol eens vriendelijk wilde bedanken. Dit is overduidelijk in de sterke single "Council Estate": 'Council Estate is just me... that song is the upbringing me and friends had.' Ook diverse andere nummers op Knowle West Boy zijn autobiografisch. In "School Gates" zingt hij over de zwangerschap van een 16-jarige ex-vriendin en "Past Mistake" vertelt het verhaal van een aflopende relatie, waarbij de vrouwelijke stem wordt verzorgd door de ex uit die relatie. Op vrijwel ieder nummer heeft Tricky een andere gastvocaliste uitgenodigd omdat hij naar eigen zeggen zijn eigen zangkwaliteiten niet voldoende vindt. Het grote verschil tussen Knowle West Boy en eerdere Tricky-platen is dat het allemaal iets minder zwaar wordt aangezet en Tricky duidelijk plezier heeft gehad in het schrijven en opnemen. Net als bij zijn vorige platen heeft hij ook nu weer een cover opgenomen. Dit keer geen nummer van The Cure of Siouxsie & the Banshees maar een lekker rockende "Slow" van Kylie. Knowle West Boy is niet vernieuwend, maar gewoon een goede plaat die zich naast Maxinquaye staande houdt. Tricky kan zeker nog niet afgeschreven worden.

Tijdstip: zaterdag 5 juli jl. Plaats: een weiland in Burgum, Friesland. Kortom, het was weer tijd voor het jaarlijkse metalfestival Wâldrock. Een relatief kleinschalig festival dat elk jaar toch weer een mooi programma in elkaar weet te zetten. Dit jaar traden er opvallend veel bands op die ik hier besproken heb. Bij aankomst begon het voor mij direct met de zeer aangename Bowie-cover "Hello Spaceboy" in de uitvoering van Pagan's Mind, om eveneens in de tent opgevolgd te worden door Alchemist. En na Symphony X kon het die dag eigenlijk al niet meer stuk. Het was alleen nog even wachten op Hollenthon. Deze Oostenrijker kwamen natuurlijk hun nieuwe schijfje Opus Magnum promoten. Ze waren helaas ingedeeld op het kleine open podium, naast de main stage. Dat, plus het feit dat het uitgerekend toen net wat begon te regenen, maakte dat hun optreden en het vertolken van hun album niet geheel uitpakte zoals ze wel zouden verdienen. Hun nieuwe album is namelijk zeer aangenaam. Hun songs en composities zitten goed in elkaar en zanger Martin Schirenc (af en toe bijgestaan door zangeres Elena Schirenc) vertolkt de nummers zoals het hoort bij dit soort symfonische black-, deathmetal (volgens eigen zeggen extreme darkmetal) met een lekkere rauwe stem. De muziek op Opus Magnum is donker, episch, symfonisch, heavy, exotisch en nog veel meer, en doet me regelmatig denken aan bands als Dimmu Borgir, Therion en Children Of Bodom. Voor je er erg in hebt zijn de drie kwartier voorbij en druk je hem automatisch weer op play.

Het optreden van Venetian Snares (alias de Canadees Aaron Funk), afgelopen zondagnacht in Doornroosje, was tamelijk geweldig. Niet dat ik zo'n kenner van breakcore ben, maar hoe je het ook wendt of keert - sommigen zullen dat genre nu eenmaal afdoen als zenuwachtige elektronische langharige jongensmuziek - het is superstoer om elke milliseconde vol te programmeren met gave geluidjes (zoals ook bij IDM). Maar omdat het abrupt wisselen tussen ritmes hier tot hoofddoel is gepromoveerd, leent breakcore zich vooral uitstekend om haperend dansend 's nachts compleet loos op te gaan. Alsof je met een processorcore van een computer zit mee te luisteren, die tegelijkertijd Windows, Word en Firefox moet zien te draaien. Live is dat nog heftiger dan op plaat: reken daarbij niet op het fraaie vioolwerk waar Venetian Snares bekend mee werd en waar de vorige plaat My Downfall vol mee stond. Van het nieuwste album Detrimentalist kwam zondag o.a. "Gentleman" voorbij. Van de stemsample 'You heard Venetian Snares' daaruit bleef live alleen 'You heard Venetian Sna-a-a-a-a-a' over. Symbolisch voor het genre? Detrimentalist klinkt zelf trouwens ook als een sampler van eerder Venetian Snares-werk, al ontbreken de strijkers dan wel. Het album begint nogal retro: "Koonut-Kaliffee" associeer ik gek genoeg sterk met het middenstuk van de lange versie van David Bowie's "Little Wonder". Daarna volgen wat nummers die met nieuwere software zijn gemaakt ("Kyokushin", "Eurocore MVP"), agressiever werk ("Circle Pit", "Flashforward") en aan het slot staan dan weer twee ambient-achtige tracks. Voor wie Snares al kende, is er eigenlijk niks nieuws onder de zon. Daarom is Detrimentalist misschien op zichzelf niet zo bijzonder, maar het is wel een knappe plaat die je inwijdt in de vele extremiteiten die Aaron Funk rijk is.

Ik weet nog steeds niet of een scotch egg nou lijkt op wat hier een eierbal heet, maar in het voorprogramma van Venetian Snares stond dus DJ Scotch Egg. Nóg zo'n maffe langharige nerd (en ondergetekende mag dat zeggen). Hij noemt zich een 'gameboy gabba dj' en weet met zijn Nintendo Gameboy inderdaad fijne 8-bit klanken te combineren met breakcore. Humor! Ik word er enorm vrolijk van en live is het een schitterend feest. Dat gaat nog een revelatie worden op Lowlands, waar hij ook optreedt. Aan de andere kant, de grap blijkt eigenlijk al niet zo nieuw meer. Scotch Egg is hard bezig om zijn eigen genre te creëren en erin te verzanden: net zoals er tijdperken waren waarin het een sport was om happy hardcore- en gabberversies te maken van allerlei bekende deuntjes, blijkt Scotch Egg intussen al drie hele albums volgebliept te hebben met zowel eigen nummers als de gekste covers van klassieke artiesten. Zijn nieuwste, vierde plaat Drumized volgt dat recept ook weer. Waarschijnlijk word je helemaal gek als je hem gaat uitanalyseren, want er zitten bergen gamedeuntjes, treurmarsen en circusthema's in verwerkt. Songtitels als "Scotch Grind", "Scotch Jazz" en "Scotch Boogy" geven een betrouwbaar beeld en de nummers zelf zijn erg leuk. Dat echter het eind van de grap en de bijbehorende creativiteit onderhand ook wel in zicht is, blijkt bijvoorbeeld uit het volslagen zinloze slotnummer getiteld "Ummmmm....". Juist ja.

De laatste keer dat ik in Londen was, kocht ik blind een 10" van The Shortwave Set. Ik dacht de bandnaam wel eens in positieve zin gehoord te hebben, ik hou enorm van 10"'s in het algemeen en bovendien zag deze er ook nog eens prachtig uit. Ik heb "Slingshot", kant A van dit plaatje, regelmatig op de speler gelegd als ik plaatjes moest draaien en het bleef een geweldig nummer. Toen Replica Sun Machine aangekondigd werd, heb ik dit tweede album van deze band dan ook direct op vinyl besteld. Zelfs nog voordat ik wist dat het door Danger Mouse geproduceerd was en dat de strijkarrangementen van vier van de elf nummers door niemand minder dan Van Dyke Parks waren gedaan. Dat John Cale ook nog credits krijgt, zag ik zelfs pas vandaag. Grote namen of niet, Replica Sun Machine behoort absoluut tot mijn favoriete albums van 2008 tot nu toe. De mosterd wordt ergens eind jaren zestig, begin jaren zeventig gehaald, de productie maakt dit album absoluut van vandaag. De band zelf noemt zijn muziek 'Victorian Funk', wat dan een totaalmix zou moeten omschrijven van de psychedelica van The Velvet Underground, een beetje Air en Goldfrapp, zeker ook wat glam van David Bowie, het Engelse van The Beatles in down tempo en het vrolijke en glanzende melodieuze van veel hedendaagse indiepopbandjes. Hoogtepunten op het album zijn "House of Lies", "Now Til' 69", "Yesterdays to Come" en "The Downer Song", maar van dieptepunten is nergens sprake.

"Marcel, ik moet erg streng zijn, zou je het op precies twintig minuten kunnen houden? We lopen namelijk vandaag al heel erg uit en de band moet veel doen hierna. Mocht je het rond de tien á vijftien minuten redden zou het trouwens nog beter zijn!" aldus de dame van Epitaph. In een ongekend tempo ren ik naar het Melkweg-café en vuur ik mijn vragen af op Jay Dee Bentley - de mede-oprichter en basser van Bad Religion. Ik struikel over m'n woorden en laat hem enkel half uitpraten, maar het is gelukkig gelukt om de helft van m'n vragenblaadje af te werken! In een recordtijd! Win ik hiermee nog iets?

Opvallend genoeg bestaat er namelijk veel interesse voor de Amerikaanse band. De groep bestaat al 28 jaar en pas sinds een paar jaar duiken de media weer bovenop de band. De 44-jarige Jay weet de reden: "Als ik heel eerlijk ben waren onze oudere albums gewoon erg slecht. Gelukkig zijn we daar weer van bovenop gekomen." Zonder enige schaamte vertelt hij verder: "We haalden onze inspiratie uit de verkeerde dingen en wisten zelf ook niet waar we mee bezig waren. We maken muziek voor ons plezier en brengen het uit omdat we dit willen. Soms is het resultaat dan gewoon wisselvallig." De bescheiden en misschien realistische medeoprichter is er niet rouwig om dat het succes zijn groep tussen 1994 en 2002 enigszins in de steek liet. "Ik zie het allemaal maar als een leuke hobby, het is allemaal erg losjes."

Een poos geleden was minimal ineens hip. Brommende en zuigende minimalritmes deden hipsters in clubs dansen als gekken. Nu ebt de hype een beetje weg, maar echte minimalartiesten blijven stug doorgaan met het uitbrengen van prachtige minimal-cd's, zoals echte rockabillyproducers zich ook nooit iets aantrokken van de hype rond hun muziek. Om over de producers van 80's synthpop nog maar te zwijgen. Maar soit: het ging om minimal, de broeierige dancetak die in het Zweedse Minilogue een van haar meest gewaardeerde producers kent. Het duo (Sebastian Mullaert en Marcus Henriksson) leverde met Animals een van de beste minimalplaten ooit af. De Zweden, die als Son Kite housier stuff maken, beroeren met deze dubbelaar het ganse spectrum van de minimaldance. En dat is, hoewel de naam van het genre anders doet vermoeden, heel wat. De cd opent met een van de mooiste minimaltracks sinds jaren: "Yesterday Bells", met een gefilterde bellenmelodie waar elke producer jaloers van zou worden. "View Of A Juggling Ball" doet me denken aan nummers van minimalproducer Loco Dice en heeft een vriendelijke melodie. In "Giant Hairy Super Monster" (waar halen ze die titels vandaan?) wordt de melodie als een geknede bal deeg omgegooid, ververst en door de mangel gehaald. De track "Animals" is een volgend hoogtepunt: heel langzaam komt de minimale melodie naar voren, waar ook weer mee wordt gespeeld. "Swamp On" zou door Laurent Garnier gemaakt kunnen zijn en "In A Distance" is minimal zoals het ooit bedoeld was: er treden veranderingen op, maar ze zijn amper merkbaar. Heerlijke cd.

You can't go wrong met een openingstitel als "Viva la Vinyl", zou je zeggen. De opener, een rockabilly-track in een lagere versnelling, zet de luisteraar wel op het verkeerde been. De andere liedjes op Highway Prayer hebben meer met country en countryrock te maken dan met rock 'n' roll. Het mag dan wel lijken dat alle duo's die we tegenwoordig tegenkomen, zich bezig houden met vuige rock dan wel blues, het koppel Dave Qanbury en Brandy Zdan houden de lange traditie van countrykoppels in ere. Johnny en June Cash, Dolly Parton en Porter Wagoner, Gram Parsons en Emmylou Harris en Chris Eckman en Carla Torgerson van The Walkabouts gingen hen voor. Deelden ze niet het bed, dan toch zeker een microfoon. De prettig in het gehoor liggende, maar nergens schmierende rootssongs van onderhavig duo dat zich Twilight Hotel noemt, klinkt ongetwijfeld het mooist in een auto op een highway ergens in een desolaat landschap in Noord-Amerika. De titeltrack gaat over Interstate 35, de weg waarlangs Mexicaanse immigranten de VS proberen binnen te komen, 'the Road to Salvation' heet het dan. Maar het zijn vooral de liefdesverklaringen als "Sand In Your Eyes" die het 'm doen en de prachtige slidegitaar die zich regelmatig laat horen. Ook geschikt voor de Afsluitdijk, de A1 en zelfs prettig op de A2 bij Vinkeveen, als je bidt dat de file niet nog langer zal zijn.

Tom Waits coveren, dat is iets waar je voorzichtig mee moet zijn. De kans op een mispeer is namelijk groter dan groot. Dat het toch goed kan bewijst Kathryn Williams samen met Neill MacColl op Two. Al weet ik niet of hardcore Waits-fans blij zullen zijn met de lieve folky versie van dit tweetal. Nu klinkt het als twee ouders die hun kind toezingen dat in het bed ligt te slapen. Kathryn en Neill zijn overigens geen setje. Hij is wel een 'echte' MacColl overigens en is de zoon van folklegende Ewan MacColl en halfbroer van Kirsty. Wel typisch zo'n muzikant die altijd een beetje op de achtergrond schittert, zoals in de begeleidingsband van Pink Floyd's David Gilmour. Ook op Two heeft hij een dienende rol. Al is zijn akoestisch gitaarspel nog zo verfijnd en prachtig en zijn stem nog zo fraai, het staat toch een beetje in de schaduw van de kristalheldere stem van Kathryn Williams. Wat overigens geen schande is. Deze geboren Liverpoolse heeft namelijk al enkele buitengewoon mooie albums afgeleverd die haar in Engeland al Mercury Music Prize-nominaties opleverden. Hier wil ze, ondanks dat Tom McRae haar meesleepte op tournee nog niet echt doorbreken. Het zou fijn zijn als Two hier uiteindelijk wel voor zou zorgen. Al kan ik moeilijk ontkennen dat Two een ietwat zoet plaatje is, maar dat komt door de goddelijke samenwerking van de twee. Bovendien is het juist doordat het geluid van het tweetal zo onschuldig en ingetogen is, dat dit weinig deert. Het klinkt puur en ongerept, maar zo rijk tegelijkertijd en dat is fijn.

Van de stapel met vier cd's die ik nog mag recenseren pak ik allereerst Way Better Now van het Zweedse Speedmarket Avenue. Het zal wel vanwege het rustgevende bos op de hoes zijn, want ik heb nog niet van ze gehoord. Bij het openingsnummer "Sirence" knikt mijn hoofd gestaag mee op de zware drum en ben ik positief verrast door de stem van zangeres Sibille Attar. Goed begin, denk ik nog. Ik word echter negatief verrast door het tweede nummer "Accident". De stem van zanger Isak Klasson, een beetje vals nasaal, doet mij nogal angstig aan. Maar goed, dat angstige gaat wel goed samen met de titel van het nummer. Vanaf het derde nummer is zijn stem minder storend, maar de nummers waar Sibille de overhand heeft in de zangpartij hebben toch mijn voorkeur. De nummers van Speedmarket Avenue worden geregeld ondersteund door de trompet, iets wat ik steeds vaker hoor de laatste tijd. Na de pianorage hebben we nu de bloasmuziekrage lijkt het wel. Persoonlijk vind ik het wel mooi, het geeft nummers als "Tell Me More" een groots effect, zeker met de bombastische drum erbij. In het sluitnummer "Final Wall" heeft de trompet juist weer een extra triest effect, precies wat het nummer nodig heeft. Na die ene teleurstelling in het tweede nummer ben ik eigenlijk alleen maar verrast door dit album.

Soms kun je heel verbaasd zijn over de zaken die muzikanten nog meer gedaan blijken te hebben. Nog verrassender wordt het wanneer de muzikant in kwestie het trots in zijn biografie opschrijft: '1995, ausgewählt aus 2500 Sängern, gewann ich den ersten Preis bei LINDA DE MOL´s SOUNDMIXSHOW, ausgestrahlt von Europas größtem TV-Sender RTL. Ich coverte BON JOVI`s "Wanted dead or alive"' Iew! Michael Bormann werd weliswaar bekend via Jaded Heart en vooral Bonfire, en dat zijn nou bepaald geen snoeiharde bands, maar de Soundmixshow!? Jammer genoeg verbaast het me een stuk minder als ik deze cd beluister. De vergelijking met Def Leppard is onmiskenbaar, maar dan met nóg meer echo. Kan dat dan, hoor ik u denken? Jup, Bormann bewijst het. Dat is doodzonde, want Bormann is een van de betere zangers in dit deel van de wereld, maar door de genante overproductie kom je daar niet meer aan toe. Duitse bands, zeker in de AOR-hoek, weten de echo sowieso al goed te vinden, en Bonfire hoorde bij de experts daarin, maar Bormann weet nieuwe hoogten te bereiken. Wordt het dan misschien nog edelkitsch? Nee, ook dat niet. Het blijft bij foute kitsch. Hier en daar hoor je nog best aardige ideeën, maar de "programming and loops" en de productie maken dat dit album voor de meest enthousiaste AOR-fan waarschijnlijk nog niet te harden is. Zelfs Henk Jan Smits zou iets afleveren dat subtieler geproduceerd is...

Ik denk dat het een van de slechtste verkoopteksten is die ik ooit gelezen heb (al is dit nog steeds mijn favoriet). Wie regelmatig met de trein reist, kent de speciale Leesmuur-abri wel waarop nieuwe boeken worden aangeprezen. Momenteel betreft het de laatste roman van Lauren Weisberger, de auteur die alle modemerken af lijkt te werken in haar romantitels, en wiens Chanel Chic als volgt wordt aangeprezen: "Een smeuïge, onthullende en vooral erg grappige roman, boordevol saillante details." Nogal wiedes, me dunkt. Ik heb althans zelf nog nooit een roman gelezen waarin de plot niets onthult en waarin geen details staan. Maar goed, je moet toch wat, als je de zoveelste titel in een nogal verzadigd genre aan de man moet brengen. Bij post-rock roept men ook nog wel eens dat het genre verzadigd is, en dat nieuwe releases slechts kleine accentverschillen opleveren. Misschien is dat wel waar, maar als iets in de basis al goed is, waarom zou je dan grote veranderingen moeten nastreven? Natuurlijk, het uit Gent afkomstige Transit past naadloos in de beste post-rocktraditie, in die zin dat de Belgen het hard-zacht spelletje goed onder de knie hebben. Ook zijn er lessen getrokken uit de leercurve van de grote bands in het genre: waar Explosions In The Sky de piano pas echt ontdekte op de laatste studioplaat, heeft Transit de toetsen nu al in het ingetogen slotnummer "Lucas" verwerkt. Op andere tracks, zoals het uitstekende "No Smoking Gun", beweegt de band zich weer in de richting van post-rock-promovendus Oceansize, zoals we dat ook van de vaderlandsche belofte Solaire kennen. Dus is het nieuw? Nee, niet echt. Is het goed? Erg goed. post-rock is nu eenmaal post-rock, en dat moet lekker post-rock blijven. Goed, u weet weer wat. En als u me nu wilt excuseren: ik heb nog een nieuwe Weisberger te lezen.

Toen we nog in Zwolle woonden zagen we een documentaire op TV Oost over een in verval geraakte kerk. Die stond voor een schijntje te koop. We reden er langs, want dat leek ons wel wat. Al snel snapten we waar dat lage bedrag vandaan kwam, dat verval was wel heel letterlijk. Het zou misschien wel tien jaar gekost hebben om van dat bouwval weer een fatsoenlijk huis te maken. We zagen er dus vanaf. Ani DiFranco is wat dat betreft een stuk dapperder. Die kocht in haar hometown Buffalo wel een vervallen kerk en bouwde die in een decennium tijd om tot een state-of-the-art zaal en het kloppend hart van haar eigen label Righteous Babe-recordings. En wie kon deze zaal beter openen dan Ani zelf? Niemand natuurlijk. Dat deed ze dus ook op 11 en 12 september van het vorige jaar. Gelukkig was ze ook zo slim om het geheel gelijk vast te leggen voor het nageslacht, want die optredens waren natuurlijk al lang van te voren stijf uitverkocht. Live At Babeville is het resultaat hiervan. Een op zich redelijk sobere weergave van de avonden, maar het laat wel zien dat DiFranco toch echt iemand is die live toch altijd net wat extra's kan geven aan haar nummers. Dat ze het naar d'r zin heeft lijkt me gezien de ambiance - het publiek is natuurlijk extreem devoot - niet meer dan logisch, ze straalt echt volop gedurende de achttien songs die ze geselecteerd heeft voor deze gelegenheid en praat honderduit. Nou is ze live altijd al ontwapenend, maar hier gaat er nog een schepje bovenop. Maar dat lijkt me niet meer dan logisch.

De zomer is doorgebroken, maar het is niet te warm. Ik ben echter wel moe. Het is dan ook vrijdagavond, de drukke werkweek zit er op. Als ik thuiskom staat mijn vriendin me op te wachten. Ik krijg wat ferme zoenen. De vermoeidheid vergeet ik meteen. Binnen zet ik een cd op van Luke Jackson. Ik pak de krant en ga op de bank zitten. Onze twee katten komen naast me liggen. Ze zijn toe aan een aaisessie. Het is vreselijk zoet allemaal, maar het mooie in het leven zit in zulke momenten. De begeleidende soundtrack And Then Some van Luke Jackson past wonderwel. Het tien liedjes zijn namelijk ook zoet. Ook door het geregeld inzetten van strijkerarrangementen. Toch is het niet saai. De liedjes zijn niet eenvormig. Ik moet denken aan Jason Falkner, Elvis Costello, Nick Lowe en zelfs aan Alan Parsons. Jackson trapt echter nergens in de valkuil door al te duidelijk te laten horen waar hij de mosterd vandaan haalt. And Then Some is dan ook een aangename plaat. Beetje braaf, maar een mens moet ook tijd maken voor bezinning om de schoonheid van het leven te zien.

Voor een recensent is het altijd lastig op welke punten je de net beluisterde cd gaat beoordelen. Hecht de een meer waarde aan de naamsbekendheid, zo zal mijn fijne collega zich meteen een reactie toe-eigenen over het feit dat het schijfje geen originaliteit bevat. Ziet het artwork er ook wel netjes uit, maken de tekenvaardigheden van de band een plaat beter - het artwork ziet er tegenwoordig verzorgd uit, of kunnen we door de amateuristische tekeningen een demo cd niet meer voor lief nemen. Zo'n boekje wat je in en uit het doosje kunt schuiven is een must- have voor de echte fan van originele cd's. Hierin staan een paar enkele patserfoto's van de band samen met de bedankjes aan God, papa en mama en de partners en de tegenwoordig steeds minder voor zich sprekende teksten. Heb ik even geluk dat er bij deze cd een mooi persbericht zit- zoals bij zovele dezer dagen, dan hoeven we de cd al haast niet meer te beluisteren en alleen maar het fantastische, overdreven, vol met spelfouten staande stukje van de promotieman te lezen. The Legacy is namelijk de beste hardcore punk band van dit moment en wederom gaat deze band het helemaal maken. Wederom omdat hun vorige mini- cd Solitude dit ook al voor deze band ging bewerkstelligen en ze nog geen stap verder zijn dan eerst. Mogen we dan ook nog het prachtige boekje- ik hecht waarde om een origineel schijfje van een band vast te houden, uit het cd hoesje schuiven om vervolgens geen een originele tekst terug te zien maar wel twee kantjes vol bedankjes tegenover jan en alleman dan zit de tijd voor deze cd er toch wel op. Nietszeggend, niet-vernieuwend, een cd die snel vergeten zal worden tussen de hoop hardcore punk, emo- core en al die andere scenebandjes die er op dit moment rondlopen.

De Tour is weer begonnen. Nederlanders doen al jaren niet meer mee voor een eindklassering in de top 10. Jammer hoor. Zelf had ik mijn hoop gevestigd op Thomas Dekker, maar ja, vormverlies dus niet mee. Gelukkig gaat het muziekgebied anders. In de experimentele underground blijkt er namelijk behoorlijk wat talent te zitten, als je maar goed genoeg zoekt. Zoals bijvoorbeeld Zonderland, een trio dat zich bezighoudt met post-rock, improvisatie en ambient. Hun oidipus:motherfucker is tegelijkertijd ontspannen en ambitieus; lekker losjes gespeeld en ongedwongen, maar wel met het gevoel dat je naar een arty band aan het luisteren bent. Helemaal niet erg, niets mis met pretenties. Godspeed You Black Emperor komt regelmatig in me op, maar echt steek houden doet dit niet: waar die band nooit loskwam van hun zelf opgelegde formulewerk, lijkt er bij Zonderland eerder alles te mogen. Van psychedelische freak-outs naar veldopnames, van donkere ambient naar post-rock; maar nooit in een logische of voorspelbare volgorde. Fascinerende band, hoewel er nog zeker gewerkt mag worden aan het geluid tijdens de post-rockgedeeltes; hier blijft het te minimaal en leeg om veel zeggingskracht te hebben, en wordt er vooral hier een bassist gemist. "Veelbelovend" is dan zo'n term die op zijn plaats is, maar vergeet dan niet dat oidipus:motherfucker nu ook al erg de moeite waard is.

Puin + Hoop doet het ook leuk, en gooit er direct even een concept in op hun eersteling Headphone Sessions: spreek met zijn drieën (ook al een trio) een grondtoon af, begin samen te spelen, maar hoor tijdens het spelen alleen je eigen spel afgespeeld op je koptelefoon; mix het later samen tot één samenhangende geluidscollage. Dat klinkt erg bedacht, en dat is het ook, maar wat geeft dat als het resultaat een bijzonder spannende drone oplevert vol lagen, texturen en fijnzinnige details? Werkelijk fantastisch, dit Puin + Hoop; fenomenaal debuut, hopelijk geen eendagsvlieg, denk je dan.

Ze geven gelukkig direct zelf het antwoord met --Tirtekl--, hun tweede langspeler in enkele maanden. Dat is natuurlijk wel het geluk van geïmproviseerde muziek; ben je in een flow, dan kun je in korte tijd zoveel geweldige muziek bij elkaar hebben dat je genoeg hebt voor een album of vijf. --Tirtekl-- verschilt in zoverre van Headphone Sessions dat het meer uitgewerkt lijkt - waarmee er direct iets meer melodie in de drones sluipt. Een iets lieflijker geluid is het gevolg, maar lichte kost wordt het nooit. Puin + Hoop doet namelijk niet aan vrolijk of ontspannen, ook al hebben ze Animal Collective bij hun inspiratiebronnen staan. Mooi ook om te merken dat, hoewel het een trio is, ieder lid zich erg goed weet in te houden; samen maken ze namelijk soms erg minimale bijna-stilte met ergens ver op de achtergrond een wereld aan details. Alleen hoorbaar bij aandachtige beluistering dus, maar dat verdient de band dan ook. Waar Zonderland "veelbelovend" is, hoef je dat predicaat bij Puin + Hoop niet meer van stal te halen; dit is gewoon meer dan goed.

Pieter van Dessel is een Belgische muzikant die lange tijd opereerde vanuit Canada. De nummers voor zijn Marble Sounds project nam hij daar dan ook grotendeels op, maar de opvallendste naam tussen de hulpjes op zijn debuut-ep A Painting Or A Spill is toch een Belgische. Ivy Smits, wiens stem ook straalde op Outsides van Arsenal zingt samen met van Dessel het wonderschone "Something That We'd Never Do". Het is een beetje een raar duet omdat zij meer zuchtzingt en hij dat met onderkoelde (of noem het laidback) stem doet. Voor "Something...." zit overigens nog het fraaie Notwist-achtige "Redesign". Ik vind het wel aangenaam hoe Van Dessel in elke van de vier tracks van A Painting Or A Spill een andere sfeer neerzet. Want daarin doet hij ook nog aan Pinback en Grandaddy denken en duikt hij in "Good Occasions" diep in de tweede helft nog de post-rock-hoek. Ik ben benieuwd of Van Dessel het ook een heel album lang spannend kan houden.

Invloeden terughoren van andere bands bij een band is een prima iets. Maar The Exploding Shetland Ponies neemt dit in "Mirrow/View", het openingsnummer van hun EP, wel heel erg letterlijk. Dit nummer klinkt niet alleen heel erg als een nummer van Radiohead, qua loopjes lijkt het als twee druppels water op "Anyone Can Play Guitar" van Pablo Honey. Ik kan de tekst van het refrein zelfs zo mee neuri�n. Daar doen ze zichzelf wel tekort mee. Want in de rest van het nummer en de andere twee nummers op de ep laat het kwartet horen zich ook prima te kunnen redden zonder uitgebreid leentjebuur te hoeven spelen bij anderen. Daarin hoor je duidelijke invloeden van Radiohead nog wel, maar ligt het er in ieder geval een stuk minder dik bovenop. Als dit verder uitbouwen, dan kan een volgende ep (of misschien zelfs een hele cd?) best eens voor een grotere verrassing zorgen.

Op de laatste editie van London Calling speelde Let's Wrestle. Onze Spookrijder was allesbehalve onder de indruk van deze Engelsen. Letterlijk zei hij: 'Het rammelt aan alle kanten, maar dan op een onaantrekkelijke manier, terwijl de band vooral een eenheidsworst is zoals we die in voorbije jaren al zoveel voorbij hebben zien komen in Paradiso. Wat ook niet helpt is dat de zang regelmatig ronduit vals is, terwijl de zanger/gitarist zich duidelijk nog niet zoveel raad weet met het boegbeeldschap.' Nou, ik heb dus precies hetzelfde als hij. Met een nogal groot verschil. Ik vind dat rammelige in combinatie met bijna valse zang en brallende koortjes van ogenschijnlijk dronken Engelsen juist wel charmant aan hun ep-tje In Loving Memory Of. Ik vond Pavement ook op zijn best als ze dat deden, dus vergeef het me als je het niet met mij eens bent. Maar wie een tekst schrijft als It's not cool to like Leo Sayer, so I won't listen to Leo Sayer, music is my girlfriend... and I would do anything for her wint mij al snel voor zich.

'Their songs sound like they were recorded in a submarine or over the phone into an answering machine. Actually, most of their stuff doesn't sound like that at all - the guy has written, like, a thousand songs. I know I'm not describing them very well, but, man, they rock.' Aldus John Sellers in Perfect From Now On, zijn liefdesverklaring aan zijn muzikale helden in het algemeen en aan die ene, uit Dayton, Ohio, in het bijzonder. Robert Pollard en zijn Guided by Voices hebben inderdaad een imago van lo-fi-helden waar ze al tijden niet meer aan voldoen. De latere platen van GbV - vanaf Under the Bushes Under the Stars laten een heel ander geluid horen en ook de jongste soloplaat van Robert Pollard, Is Off To Business, is bepaald geen lo-fi. De slechts tien tracks (waar dertig liedjes gebruikelijker was) klinken allemaal vet en vol als stadionrockers. Bovendien klokken ze gemiddeld boven de drie minuten (terwijl Pollard aan twee minuten vaak genoeg had om zijn punt te maken). Het zijn ook nog eens allemaal mid-tempo songs en dan wreekt zich het typische stemgeluid en de voordracht van de voormalige GbV-voorman. Het is dat de plaat een vinyllengte heeft - dus ergens rond de vijfendertig minuten blijft steken - anders zou ik het woord saai gaan gebruiken.De solo-output van de man zal dit jaar naar eigen zeggen op deze ene plaat blijven steken. Nu hij zijn eigen, nieuwe label vernoemd heeft naar zijn oude band, had ik gehoopt op iets dat beter zou zijn. Niet dat Is Off To Business een slechte plaat is, zeker niet. Maar een essentiëel album in 's mans oeuvre zal het ook niet worden.

Onlangs las ik in een interview met John 5 dat hij speelde op een Fender Telecaster-gitaar. Dat mag opmerkelijk heten, want dat is een gitaar die de meesten mijden als de pest als er solo's op gespeeld moeten worden. Velen gebruiken hem graag als slaggitaar - met als bekendste voorbeeld Bruce Springsteen - maar sologitaristen verkiezen de Fenderbroer Stratocaster. Dat juist een waanzinnig snelle en technische gitarist als John 5 de Telecaster gebruikt maakt de prestatie op dit album des te groter. Na twee heerlijke solo-albums was het vorige album Devil Knows My Name een fikse tegenvaller. De techniek zat er nog steeds in, maar het klonk alsof het bekende truukje zonder veel gevoel werd herhaald. Met Requiem zit hij echter weer op het goede spoor. Hoewel geen vrolijk spoor, want de titels hebben allemaal iets te maken met dood, marteling en martelwerktuigen: "Sounds Of Impalement", "Heretic's Fork", "The Judas Cradle", kortom een instrumentaal conceptalbum. Voor wat een concept dan waard is natuurlijk. Vanaf de opener "Sounds of Impalement" is de karakteristieke stijl van John 5 aanwezig: technisch knap, maar steeds krijg je weer het gevoel dat er toch gewoon een liedje staat. Nou ja, gewoon. Hij haalt geluiden uit zijn gitaar waar velen nooit zelfs maar op zouden komen. Daardoor heeft krijgt vaak een industrial randje mee. Het andere opmerkelijke aan zijn stijl is dat hij ook regelmatig stukjes bluegrass en country verwerkt, terwijl het toch echt metal blijft. En dan óók nog eens echt afgeronde composities spelen. Dat kunnen er maar weinig.

Goede signalen zijn geen garantie voor een goede plaat. Dat blijkt maar weer bij de ep Spuma Lupi van Perverted. Na het zien van de hoes in combinatie met de bandnaam verwacht ik strakke industrial voorgeschoteld te krijgen. En dat Thin Lizzy's "The Boys Are Back In Town" in de tracklisting staat krikt de verwachtingen nog wat verder op. Ai, ai, ai, zelden zo teleurgesteld in een cover. Celine Dion's "You Shook Me All Night Long" is er heilig bij vergeleken. Deze cover van de Belgen blijkt namelijk een enorm lamme ska-uitvoering te zijn waarin echt niets van de broeierige spanning van het origineel in doorklinkt. Een band die al dik twintig jaar bestaat zou beter moeten weten. Na deze bezoedeling kan de rest alleen maar meevallen. Maar dat doet het helaas niet. Ik irriteer me aan de vocalen van 2M, de liedjes zijn een zooitje allegaar en blijven geen moment bij me hangen. Op één liedje na. Ik dacht dat het "Geiserland" heette, maar het kwam me al zo bekend voor. Na wat peinzen en googlen blijkt dat op de hoes de tracks "Geiserland" en "Nude As The News" in een andere volgorde op de cd staan dan op de hoes. De reden dat dit nummer mij bekend voor kwam is omdat het een cover van Cat Power's "Nude As The News", maar ook deze cover haalt het niet bij het origineel.

Ook bij Hooghwater blijkt de hoes in combinatie met de bandnaam niet bepaald een goed beeld te geven van het gebodene. Met hun nette blousejes, spencers en tuba op de hoes verwacht ik eerder Daryll-Ann-achtige pop of misschien zelfs wel Blof-achtig, dan stampende rock met rauwe zang. Toch krijg je dit voorgeschoteld op deze debuut-cd van de Tilburgers Joseph Meurs (stem en gitaar), Chris Blankers (bas en gitaar) en Ries Doms (drum). Voorwaar geen straf om naar deze retestrakke band te luisteren. Daar staat drummer Doms met zijn verleden in The Spades en The Hydromatics natuurlijk ook al een tijdje om bekend. Met zijn drieën zetten ze op deze debuut-ep een geluid neer dat ergens in de Bermuda Driehoek Queens of The Stone Age, Masters of Reality, Screaming Trees een plek vindt, zonder daarin te verdwijnen door nog wat psychedelische kruiderijen toe te voegen.

Bij het zien van de tracklisting van Rudimentary Peni's No More Pain zou je kunnen verwachten een heel album voor je kiezen te krijgen. Er staan immers tien tracks op No More Pain. Ook hier klopt geen pest van. Rudimentary Peni is namelijk een groepje Engelse anarchistische punks. Dat deze ep toch nog bijna twintig minuten duurt komt doordat het afsluitende "Pachelbel's Canon In E" maar liefst ruim vier minuten duurt. Van de andere negen zijn er maar twee een fractie langer dan twee minuten. Ik had nog nooit van de band gehoord, maar ze blijken al sinds begin jaren tachtig te bestaan. Minnetje voor mij. Rudimentary Peni klinkt in ieder geval niet als een band die al jaren meedraait. En dat is in dit geval een pluspunt wat mij betreft. Misschien komt het wel doordat dit hun eerste release is sinds 2004. Wat gelijk opvalt aan deze EP is het smerige gitaargeluid. Verwacht overigens geen razendsnelle punk (al komt bijvoorbeeld "Doodle Bug Baby" wel in de buurt hiervan) op No More Pain, maar wel punk die iets mysterieus over zich heen heeft.

Waarom zou je het moeilijker maken dan het is, dus nam Jeremy Jay slechts met muzikale hulp van een andere muzikant, namelijk drummer Chris Sutton, het album A Place Where We Could Go op. Het is zijn debuutalbum. Vorig jaar verscheen al de ep Airwalker. Jay houdt het simpel: gitaar, piano en zang. De drummer houdt het ook basaal. Samen met Calvin Johnson tekent Jay ook voor de productie die erg basic is. Dat betekent dat mindere liedjes niet gemaskeerd kunnen worden. Jay is nog jong als de foto's op de hoes me niet bedriegen. Hoe jong dat heb ik niet kunnen achterhalen, maar vreemd genoeg -of gelukkig genoeg- lijkt hij weinig te hebben met de muziek van nu. Op A Place Where We Could Go heeft hij de inspiratie uit de zeventiger jaren gehaald. Ik moet sterk denken aan David Bowie's Hunky Dory (1971) en Ziggy Stardust (1972), maar dan minder opgeleukt. Ook moet ik aan Iggy Pop's The Idiot (1977) denken, maar dan ontdaan van alle elektronica. Niet de minste vergelijkingen. Gelukkig blijft het bij inspiratie en gaat Jay zijn eigen weg. In tien liedjes (elf tracks) laat de Amerikaan (L.A.) in een klein half uur horen dat hij veel in zijn mars heeft. Het lijkt allemaal zo simpel, maar het is o-zo doeltreffend. Jeremy Jay is een groot talent, waarvan ik benieuwd ben hoe hij zich verder ontwikkelt. A Place Where We Could Go is in ieder geval een zeer veelbelovende start. De cd had alleen van mij wel iets langer mogen duren. Jay komt overigens in september naar ons land voor een aantal optredens.

Normaal heb ik na een week luisteren wel een mening over een cd. Bij Programmed To Consume van het Amerikaanse Abysmal Dawn echter niet. Inmiddels ben ik weer zeven dagen verder en nog ben ik er niet uit. Dit is dus bij voorbaat al een slechte recensie. Er staat namelijk geen advies in. Zelf gaan luisteren is volgens mij de enige optie. En als iemand dat schrijft weet je het wel. Je bent geen ene moer opgeschoten. Het feit dat ze bij kwaliteitslabel Relapse zitten maakt het er ook niet eenvoudiger op. Ben ik nu zo stom of zijn zij nu zo slim? Inmiddels heb ik wel een bepaalde behoefte gekregen. Op geheel willekeurige momenten heb ik een oncontroleerbaar verlangen om dit album te luisteren. Om erachter te komen, denk ik. Om de knoop door te hakken. Om het in een hokje te stoppen. Het komt vooral door het old school-gevoel dat er om deze band heen hangt. Authentiek, gemeend. Daar ben ik gevoelig voor. Niet alleen maar geblast in hun deathmetal. Meer aandacht voor structuur en herkenbare songs. De grunt diep en bezwerend. Misschien zelfs wel Hollands klinkend, voor zover dat kan. En op gepaste momenten een naadloze overgang naar zwart getinte passages of een betoverende solo. Eerlijk en oprecht. Denk aan ouder werk van Immolation, Morbid Angel, Carcass of zelfs onze eigen trots Gorefest. En af en toe komt de naam Eternal Solstice bovendrijven. Als ze nog gespeeld hadden, weet ik wel hoe ze geklonken hadden. Ben er toch wel uit denk ik. Klasseplaat.

Droneliefhebbers opgelet. We gaan een ruim half uur klanktapijten leggen met het Duitse duo Klangwart. Zeven aaneengesloten nummers die qua geluiden niet al te vernieuwend overkomen, maar gezegend zijn met een duidelijke en goed functionerende spanningsboog van toenemende intensiteit. Het begint nog rustig met "Zwei Töne", een diepe puls, die eerlijk gezegd uit meer dan twee tonen lijkt te bestaan, maar dat zal slechts suggestie zijn. Deze diepe laag krijgt gezelschap van geratel en gepiep in "IO", waarna in "Radio" de wereldontvanger wordt ingeschakeld voor een reisje langs wat internationale stations. Dit is allemaal nog voorspel, want echt interessant wordt het pas vanaf het meer melodieuze "Hamanamah". Daar roept industrieel gebeitel eenzelfde melancholie op als Autechre dat op Quaristice lukte in "Simmm". U mag ook aan Oosterse meditatiebellen denken, elke insteek een nieuwe inzicht. Akkoorden opgebouwd uit talloze stemmen schuiven als massieve gletsjers een berg af, de lucht der kosmos wordt doorklieft door bliksemflitsen. Het fantastische "Telemann" vormt de catharsis van Stadtlandfluss. Oorlog met een synthetische helikopter en dan uit 't niets een flard van een mysterieuze stem, het lijkt een fractie van een seconde een Bollywoodzangeres, die even boven 't lawaai uit weet te komen. Magisch. "Strom" maakt het af met de even logische als onvermijdelijke drilboor. Ik slaak een diepe zucht als het korte outro "Mein Herz, Mein Haus" terug naar huis keert, terug naar de openingspuls.

Op een avond drie sets spelen met elk een heel andere insteek, John Mayer hoef je duidelijk niet te vertellen hoe je al je fans tevreden houdt . Ik vind het ook wel een slimme insteek eerlijk gezegd, want een avond lang naar alleen John Mayer akoestisch óf John Mayer Trio óf John Mayer Band luisteren zou mij in ieder geval gaan vervelen. Vooral qua stem vind ik Mayer eigenlijk niet sterk genoeg om een avond naar één van de drie te luisteren, maar door de opsplitsing in drie verschillende delen waar hij nu voor kiest wordt het een stuk interessanter. Wat zeker níet verveeld aan de 22 tracks die Where The Light Is telt is het gitaarspel van Mayer. Ik wist natuurlijk al wel dat 'ie een goede gitarist is, maar zijn spel op deze live-cd verbaast me toch wel en is met meer dan grote regelmaat om van te likkebaarden als je houdt van een soulvol bluesgeluid. Van mij hadden de akoestische en trio set wel iets langer mogen duren, de full bandset is me af en toe net wat te veilig. Vooral in de trioset met veteranen Steve Jordan op drums en Pino Palladino op drums is Mayer op zijn best. Zijn uitvoeringen van de Hendrix-nummers "Bold As Love" en "Wait Until Tomorrow" zijn bijvoorbeeld uitstekend te pruimen en ook in de andere zes nummers van de Trio Set is het genieten van het rauwe samenspel van de twee gelouterde heren met 'broekie' Mayer die met gemak hun zoon geweest had kunnen. Dat Mayer akoestisch, en vrijwel in zijn uppie, ook overeind blijft verbaast me. Vooral de akoestische uitvoering van "Daughters" is zeer fraai. Al heeft John het in de Tom Petty cover "Free Fallin'" duidelijk wel knap lastig qua zang.

Als het aan platenmaatschappij Sony BMG ligt, dan wordt zangeres Nicole Atkins een grote ster in Nederland. De Amerikaanse singer-songwriter was begin mei maar liefst vijf dagen in Nederland, om promotie te doen rond haar album Neptune City. Radiostation 3FM blijkt grote interesse te hebben, de krant Metro wil haar graag uithoren en ook File Under is onder de indruk van de 29-jarige.

Nicole Atkins begon met het spelen van muziek op haar twaalfde en met schrijven op haar twintigste. Ze ging van een countrybandje via solo-optredens naar waar ze nu is: Nicole Atkins & the Sea.

Een van de heerlijkste dingen aan muziek is het je helemaal in de ban kan nemen. Ik ben dan ook gruwelijk dankbaar dat ik op deze weblog na zo'n rush wild enthousiast mag rondbazuinen dat ik weer iets nieuws en geweldigs ontdekt heb. Deze week waren dat twee dingen. Allereerst was er de Belgische electroband Keatch. Ontdekt via Spunk, totaal fantastisch en een beetje Boys Noize-achtig, maar ja, er is nog geen plaat dus je zult het met hun MySpace moeten doen. Ook een geheel eigen stijl, verslavend maar weer heel anders (want poppier) is de net verschenen debuutplaat van de jonge Brit Sam Sparro. Vanuit het niets belandde hij deze maand op de cover van Mixmag (of zou die ook gewoon gekocht zijn?). In het bijgaande interview vertelt hij dat zijn hit "Black and Gold" - een ode aan de sterrenhemel - deuren zou hebben geopend bij zijn platenmaatschappij, waardoor hij in minimale tijd een heel album mocht opnemen. Nou, dat is dan wel overtuigend gelukt. Ik betrap mezelf erop dat ik de refreintjes van "Sick" en "Hot Mess" nu al loop mee te zingen. Op zich is Sparro natuurlijk gewoon de zoveelste hipsternicht die met een soulstem hits gaat zingen bovenop gladde electrodisco (dat herken je al aan de gestylede hoes), met het verschil dat zowel Sparro's beats als zijn zang wél pakkend klinken. Fout ja, maar hoezo fout? Altijd de verantwoorde gebaande paden volgen, dat is pas fout! Sparro was ooit gospelzanger en je kunt zijn zang zelfs iets met Prince vergelijken. Hij speelt nu vooral entertainer en dat gaat hem prima af ("Cut Me Loose"). Met wat geluk speelt-ie op 8 juli als voorprogramma keihard Mika van het podium. Waar je het bij pakweg Jamie Lidell vooral van de warmere zang moet hebben en Chromeo te serieus R&B is, houdt Sparro het relaxed en werken zijn beats domweg beter. Dat is uiteraard ook een prestatie van zijn producers Jesse Rogg en Paul Epworth. Het soort liedjes dat Sparro maakt wil tegenwoordig al gauw kunstmatig, tijdgebonden en overbodig gaan klinken (zoals ook zijn eigen B-kantje "S.A.M.S.P.A.R.R.O." op de "Black and Gold"-single, met extra minpunten voor de fantasieloze titel). Daarom kunnen de geslaagdere pogingen niet genoeg geprezen worden. Prima zomerplaat!

In het immer uitdijende contingent van postmetalreleases is bijna onmogelijk om nog enigszins origineel uit de hoek te komen. Je neemt een langzaam opbouwende drumgroove, stopt er een dreinende bas onder en maakt het af met wat sferisch gitaargetokkel at langzaam opbouwt naar een orkaan van geluid, met eventueel wat kermende zang (hoewel dat geen vereiste is). Even een paar minuten laten laten sudderen et voila, je postmetal plaatje kan bijna niet meer de mist in gaan. Junius is wederom een van de velen die het over de postmetal-boeg gooit, en doet dat voorwaar met succes. Junius vist in precies dezelfde vijver als ISIS, Neurosis, Khoma en Pelican, maar doet dat met stellige overtuiging en bovendien een handvol puike songs. Op de juiste momenten wordt er gas terug genomen, zodat de grote uitbarsting die gegarandeerd verderop komt alleen maar harder aankomt, en ook de zang is prima te doen en doet mij bovendien erg denken aan Robert Smith van The Cure. Een soort van New Wave-Postmetal amalgaam dus. De originaliteit is weer eens ver te zoeken maar zolang je gewoon de juiste ingrediënten op een smaakvolle manier weet te benutten kan het inderdaad niet missen en krijg je een lekkere plaat. Zoals deze.

Als mijn vader gezien zou worden als the greatest songwriter of all time dan zou ik me wel drie keer bedenken voordat ik zelf ook zanger zou worden. Dan werd ik wel groenteboer of zo. Best dapper eigenlijk dat Jakob Dylan gewoon ook muzikant werd. Toch bleek het een goede zet, Jakob bleek namelijk uit de mix van DNA-materiaal van zijn vader en moeder Sara Lowndes voldoende aanleg meegekregen te hebben. Dat bewezen de rootsrock albums die hij met Wallflowers afleverde, die vooral in Amerika behoorlijk succesvol waren. Seeing Things is nu het eerste album dat Dylan onder eigen naam uit brengt. Logisch, want het verschil in geluid met Wallflowers is erg groot. Jakob durft zich op Seeing Things voor het eerst, net als zijn vader, te presenteren als een singer/songwriter. Gezien de sterke (akoestische) platen die hij maakte met Neil Diamond en Johnny Cash, was de keuze voor Rick Rubin als producer een logische. Aan diens hand is de overstap naar singer/songwriter Dylan beter gelukt dan ik had durven verwachten. Ten opzichte van de raspende stem van zijn vader heeft Jakob een veel smoothere stem. Een aangename stem die zoals hier grotendeels slechts begeleid door akoestische gitaar erg goed tot zijn recht komt. Ondanks deze sobere insteek zijn de liedjes best afwisselend. Dat hij hierin dan niet het niveau haalt van zijn vader kun je hem moeilijk kwalijk nemen. Laten we vooral blij zijn dat 'ie geen groenteboer geworden is, maar gewoon liedjesschrijver.

Met de Olympische Spelen in aantocht en het Europees Kampioenschap, met Griekenland in de gelederen, vers achter de rug, is het een mooie tijd om eens wat van Griekse bodem in de cd-speler te hebben zitten. Battleroar's To Death And Beyond... was een goede cd geweest voor het Griekse voetbalteam. Dit pepmiddel had er zeker voor gezorgd dat ze niet als een natte krant gevoetbald zouden hebben het afgelopen EK. Want de heren van Battleroar spelen me daar een lekker potje energieke metal! Muziek die ergens in het midden van bands als Therion, Iron Maiden en Rhapsody Of Fire te vinden is. Naar eigen zeggen zijn ze een traditionele epic metal band. En dat klopt ook wel. De negen tracks, stuk voor stuk langer dan vier minuten en de langste ruim boven de tien minuten, zijn samen goed voor bijna een uur lang powermetal. Snelle stukken voor de sprints, voldoende bombast om de beuk er in te gooien en een goede bijpassende zanger als spits van het team om de doelpunten er zo in te tikken. De eindmix had naar mijn idee wel iets beter en strakker gekund, maar de nummers zitten goed in elkaar. Ze hebben een mooie opbouw, zijn meeslepend en hebben pakkende melodielijnen die je niet makkelijk loslaten. Ja, hier had het Griekse elftal wel de nodige inspiratie uit kunnen halen.

Het is best vleiend dat je in een toegevoegde brief aangehaald wordt. 'Geen gemakkelijke kost, maar snel op uitgekeken kan je hier niet van raken', schreef ik over NiCad's debuut Everyday I Grow. Inderdaad. Ik zag ze inmiddels ook een keer optreden en deze tekst past prima bij het vijftal dat vanuit Den Haag opereert. Ik moet eigenlijk wel even een eigen vooroordeel recht zetten, want als ik zou lezen dat ze elkaar op het conservatorium hebben leren kennen dan zou ik zonder de muziek gehoord te hebben de band als oninteressant naast me neer leggen. Het zouden ongetwijfeld fantastische muzikanten zijn, maar teveel weten hoe het zou moeten en hierdoor te ver van de echte emotie afstaan. Bij NiCad is dit echter niet het geval, want ook op The Hill staat weer spannende onvoorspelbare muziek die mij in ieder geval raakt. Als ik ze aan iemand zou moeten beschrijven dan zou ik zeggen: de dEUS van ons land. Al zijn ze allen niet geboren in ons land. NiCad gaat ook op The Hill weer alle kanten op: lo-fi, americana, funk, rap, samples en veel avant-garde. Soms lijkt het makkelijk in het oor te liggen, maar dat duurt nooit lang. NiCad blijft een bijzondere en eigenzinnige band. Mijn enige kritiek is dat het schijfje maar een kleine vijfentwintig minuten duurt. "I want more, I want more!" Ze staan in ieder geval op mijn "te zien-lijstje" bij het komende Metropolis-festival.

'Veels te positief', 'vrouwenfestival' en 'het lijkt wel het clubblaadje van de Free Record Shop'. Dat was zo ongeveer de strekking van het commentaar op Danny's voorafje over de tweede editie van het Rockin' Park-festival in Nijmegen. Voor het gemak wordt maar even vergeten dat dezelfde Free Record Shop de jeugd voorziet van artiesten als Tokio Hotel, Bon Jovi, Mika, Take That, Joss Stone en Kelly Clarkson. Artiesten van wie op deze site foto's zijn te bewonderen van de hand van degene die de laatste vergelijking maakte.

Want als iets niet binnen je goede smaakgrenzen valt of ook maar even mainstream lijkt te worden, dan mag of kan het niet. En positief erover zijn mag al helemaal niet. Dit land staat tenslotte al bol van de positiviteit... Al die muziekpuristen raad ik aan vooral niet verder te lezen.