John Hiatt - Same Old Man

De eerste John Hiatt-cd verscheen in het jaar na mijn geboorte, in 1974. Dat het nog een jaar of dertien zou duren voordat ik aanhaakte bij de fanschare van Hiatt is dus ook niet zo raar. Zoals wel vaker die jaren was Hubert van Hoof de schuldige. Het aantal uitzendingen waarin hij Hiatt-opnames liet horen was schier oneindig en ik tapete ze stuk voor stuk. Lang niet alle cd's die Hiatt sinds het legendarische Bring The Family uitbracht waren even goed. Maar voor allen geldt wel dat ze geen van allen slecht waren. Dat is niet aan hem besteed, al kwam Little Head uit 1997 wel in de buurt. Hiatt's nieuwe plaat Same Old Man is gelukkig een stuk beter dan die cd. Ik vind 'em ook beter dan voorganger Master of Disaster. Wat me wel opvalt is dat er na vijfendertig jaar musiceren sleet komt op de stembanden van Hiatt. In het openingsnummer "Old Days" hoor je dat heel goed. In een fraaie gitaarballade zoals "Hurt My Baby", waarin Hiatt lager zingt met enkele uithalen, gedijt hij tegenwoordig een stuk beter. Hetzelfde geldt voor een heupwieger als "What Love Can Do" waarin Lilly Hiatt, de dochter uit zijn zo ongelukkig geëindigde eerste huwelijk, hem met een engelachtige tweede stem ondersteunt. Haar stem (ze zingt ook nog mee op "Love You Again") is de aangename verrassing van deze nieuwe Hiatt-cd en het zal me benieuwen of er uiteindelijk ook een album van haar hand zal schijnen. Met rasperige tweede stem van haar vader, vanzelfsprekend.

Zeg er het uwe van...